ကုိးတုိင္း ကုိးဌာန…

Q. (၉)တုိင္း (၉)ဌာန သာသနာျပဳတယ္လို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ သီဟုိဠ္ သီရိလကၤာမွလြဲျပီး တပည့္ေတာ္ အျခားနိုင္ငံမ်ား ကိုမရွင္းပါ။ ဘယ္နိုင္ငံေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းျပေပးပါလားဘုရား။ အရွင္ဘုရား က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစလို ့ ဆုမြန္ေခြ်လ်က္ပါဘုရား…
ကုိရင္ေလး


A. ကုိရင္ေလးရဲ႕ အေမးအတြက္ ပါရာဇိကအ႒ကထာ ပထမအုပ္ႏွင့္ အျခား တ႐ုတ္မွတ္စု၊ အဂၤလိပ္မွတ္တမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔နဲ႔ ညွိႏႈိင္းေရးသား တင္ျပထားတဲ့ ဖ်ာပုံတုိက္သစ္ဆရာေတာ္ အရွင္ၾသဘာသာဘိ၀ံသရဲ႕ သုေတသန အဘိဓာန္က်မ္းကုိ ကုိးကား၍ သင့္ေလ်ာ္သလုိ ေျဖၾကားေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒီအဘိဓာန္က်မ္းတြင္ သာသနာေတာ္ ၂၃၅ခုႏွစ္၊ တတိယသဂၤါယနာ တင္ၿပီးေနာက္ ဗုဒၶသာသနာ ျပန္႔ပြားေစေရးအတြက္ ကုိးတုိင္းကုိးဌာန သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေနရာေဒသမ်ားကုိ အေသးစိပ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ အဲဒီအရပ္ေဒသမ်ားကေတာ့

(၁) ကသၼီရ ဂႏၶာရတုိင္း
ဟိမ၀ႏၲာ၏ အေနာက္ေျမာက္ဘက္၊ ပန္ခ်ပ္ျပည္နယ္၏ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္စြန္းႏွင့္ စပ္လ်က္ရွိေသာ ကသၼီရတုိင္း၊ ယင္း၏အေနာက္ဘက္ သိႏၶဳျမစ္ ျခားလ်က္ရွိေသာ ဂႏၶာရတုိင္း၊ ဤတုိင္းႏွစ္တုိင္းေပါင္းလ်က္ အာဖဂန္နစၥတန္ပါ၀င္သည့္ ဌာနမ်ားသုိ႔ အရွင္မဇၥ်ႏၲိကမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာ ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ အာသီ၀ိေသာပမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကား သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၂) မဟႎသကတုိင္း
အိႏၵိယျပည္ေတာင္ပုိင္းရွိ မုိက္ဆုိနယ္၊ ယင္းနယ္၏ ေျမာက္ပုိင္းရွိ ခ်ီတယ္ရ္ စီရင္စု ဌာနမ်ားသုိ႔ မဟာေဒ၀မေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာေတာ္ ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ေဒ၀ဒူတသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၃) န၀ါဒါသီ(၀န၀ါသီ) တုိင္း
ဘုံေဘၿမိဳ႕နယ္၏ ေတာင္ဘက္ပုိင္း ကာဏာရာနယ္၊ ဟုိက္ဒရဗတ္နယ္၊ အေရွ႕ဘက္ပုိင္း ျပည္နယ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္ရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာေတာ္ ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ အနမတဂၢသုတၱန္ကုိ ေဟာေၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၄) မဟာရ႒တုိင္း
ဘုံေဘနယ္ အလယ္ပုိင္း ပူနားၿမိဳ႕စေသာ နယ္မ်ားသုိ႔ အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ မဟာနာရဒကႆပဇာတ္ေတာ္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၅) အပရႏၲတုိင္း
မလ၀ါနယ္ အေနာက္ေတာင္ဘက္ နရဗဒၶေခၚ နမၼဒါျမစ္၊ သစၥဗႏၶေတာင္၊ သုပၸရကသေဘၤာဆိပ္၊ ၀ါဏိဇၨဂါမ စသည့္ အရပ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္ဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာေလးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ အဂၢိခေႏၶာပမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူ၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၆) ေယာနကတုိင္း
အိႏၵိယျပည္၏ အျပင္ဘက္ ပါရွား၊ တူရကီ၊ ဂရိ၊ အီတလီတုိ႔ တည္ရွိရာ ေရွးအမည္ သာကလတုိင္းဟု အမည္ရသည့္ အရပ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္မဟာရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ကာဠကာရာမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၇) ဟိမ၀ႏၲာတုိင္း (စိနရ႒ေခၚ စိန္႔တုိင္း ၅ရပ္)
ဟိမ၀ႏၲာ၏ အေရွ႕ဘက္အရပ္ႏွင့္ ေျမာက္ဘက္အရပ္ရွိ ခုိတန္၊ ဘူတန္၊ ယရကန္၊ တိဘက္၊ တ႐ုတ္ျပည္တုိ႔သုိ႔ အရွင္မဇၥ်ိမမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာေတာ္ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကား၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၈) သု၀ဏၰဘူမိတုိင္း
စိန္႔တုိင္းႀကီး၏ ေတာင္ဘက္ ရွမ္း၊ ျမန္မာ၊ မြန္၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ကယား၊ ယြန္းယုိုးဒယား၊ ကေမၻာဒီယား၊ လာအုိစေသာ လူမ်ိဳးတုိ႔ေနထုိင္ရာ အရပ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္ေသာမဏေထရ္၊ အရွင္ဥတၱရေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာသုံးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ျဗဟၼဇာလသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။ ဤေနရာတြင္ သု၀ဏၰဘူမိအရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာတုိ႔က မြန္ျပည္နယ္ သထုံၿမိဳ႕ကုိ သု၀ဏၰဘူမိဟု ယူဆၾကၿပီး အိႏၵယေက်ာက္စာဌာနကမူ စုမၾတာကၽြန္းကုိ သု၀ဏၰဘူမိဟု ယူဆၾကသည္။
(၉) တမၸဒီပတုိင္း
ယခုအခါ သီရိလကၤာဟုေခၚဆုိၾကသည့္ သီဟုိဠ္ကၽြန္းသုိ႔ အရွင္မဟာမဟႏၵမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ သံဃာေတာ္မ်ား ၾကြေရာက္ကာ စူဠဟတၳိပေဒါပမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကား၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။

Read more »

အစြယ္ေထာင္လွ်င္ အပါယ္ေဘာင္သုိ႔…

တစ္ပိုင္းေၾကာင္ က်က္စာရ႐ုံႏွင့္ ခက္ပါလွ သေဘာဉာဏ္
ထက္မာန အေျပာသန္တယ္၊ ေဒါသမာန္ထူပြား။
ေစာဒကတုဖက္လာလွ်င္ သူ႔ထက္ငါ ျငင္းတဲ့လူစား။
ဘုရားေဟာ ျမတ္ဓမၼကၡခန္ကို တတ္ေလဟန္ေယာင္၀ါး။
ပရမတ္ျပန္ အေၾကာင္သမားေတြတို႔ ေထာင္လႊားၾက သူ႔ထက္ငါ။
အသိဉာဏ္တစ္ထြာေလာက္ကယ္ႏွင့္ ညႇာမေထာက္ ေဟာတတ္လွပါ။
ပရိတ္သတ္ ေထာမနာေအာင္ ေစာဒနာဉာဏ္ အေထာက္ေတြႏွင့္
ကန္အေၾကာက္ အတင္းမေရွာင္ ျငင္းၾကလူ႔ေဘာင္။
ပိဋကတ္အစြယ္ေထာင္လွ်င္၊ အပါယ္ေဘာင္ ဆင္းရလိမ့္ေလး။
(လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ အထပ္ပါ ေတးထပ္လကၤာကုိ ငယ္ငယ္စာသင္သား ဘ၀မွစၿပီး ယခုတုိင္ အလြတ္ရေန၏။ စာသင္းသားဘ၀တြင္ စာေမးပဲြအတြက္ က်က္ရျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေလးနက္မႈကုိ ေကာင္းစြာသေဘာ မေပါက္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ ျပန္သတိရ ဆင္ျခင္မိသည့္ အခါတြင္ကား အဓိပၸါယ္ ဆုိလုိရင္း ေလးနက္မႈရွိသည့္အျပင္ ယခုေခတ္ အေျခအေနႏွင့္ ပုိမုိကိုက္ညီေနသည္ကုိ သတိထားမိ၏။ ယေန႔ေခတ္သည္ ဆုတ္ကပ္ေခတ္ျဖစ္သျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ သဒၶါတရား၊ ပညာတရား၊ ၀ိရိယတရားမ်ားလည္း အားနည္း ဆုတ္ယုတ္လာေန၏။ ယင္းတရားမ်ားအစား ေမာဟတရား၊ မာနတရား၊ ေဒါသအာဃာတ တရားမ်ားက ၀င္ေရာက္လႊမ္းမုိးထား၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔၏ အနည္းငယ္ သိရွိမႈအေပၚ မာန္မာနတက္ကာ အရာရာသိေနသကဲ့သုိ႔ နားထင္ေသြးေရာက္ ေနၾကေပ၏။ ထုိအထဲတြင္ ပရိယတ္သမားမ်ား ပါရွိသကဲ့သုိ႔ ပဋိပတ္သမားမ်ားလည္း ပါ၀င္၏။ ေခတ္စကားႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ စာသမားႏွင့္ ရိပ္သာသမားမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ စာဖတ္မ်ားသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက စာအသိမွ်ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ပိဋကတ္ေဆာင္အျဖစ္ အထင္ႀကီး ေနၾကသကဲ့သုိ႔ ရိပ္သာသမားမ်ားကလည္း ရိပ္သာအသြားမ်ား႐ုံမွ်ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အရိယာအျဖစ္ အထင္ပစ္ေနၾကေတာ့၏။ ဤသုိ႔သာ ထင္တစ္လုံးျဖင့္ ျပင္မဆုံးေအာင္ တစ္ေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ အပါယ္ေဘာင္သာ ဆင္းရမည့္အေနအထား ျဖစ္ေနေပ၏။


“သဗၺညဳတဉာဏ္ကုိ မရေသးသမွ် သတၱ၀ါေတြဟာ အားလုံးအ႐ူးေတြပဲ” ဟု မဟာဂႏၶာ႐ုံ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆုံးမေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ပင္ အမွန္သစၥာကုိသိၿပီး အရိယာမျဖစ္ေသးသမွ် အားလုံးကိေလသာႏြံတြင္ နစ္ေနတတ္ၿပီး အျပစ္ေတြႏွင့္အတူ အ႐ူးသဖြယ္သာ ျဖစ္ေနတတ္၏။ မိမိကုိယ္ကုိ အသိ၀င္ၿပီး သတိျပဳ ဆင္ျခင္ႏုိင္မွသာ အမွားနည္းႏုိင္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိသိသည့္ အနည္းငယ္အေပၚတြင္ အဟုတ္ထင္ၿပီး မ႐ႈတ္မိၾကရန္ လုိအပ္လွ၏။ “ငါသိသည္၊ ငါတတ္သည္၊ ငါေတာ္သည္“ စသည့္ ငါစဲြမာနမ်ားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ နားထင္ေသြးမေရာက္ေစရန္ သတိေဆာင္သင့္လွ၏။ မိမိသည္ သဗၺဳညဳတဉာဏ္ရွင္ မျဖစ္ေသးသမွ် သုိ႔မဟုတ္ သစၥာေလးပါးကုိ သိသည့္အရိယာ အျဖစ္သုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် မိမိသိသည္ဟူသည့္ အရာမ်ားမွာ လဲြေနႏုိင္ေသးသည္ကုိ သတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္လွ၏။ သတၱ၀ါမ်ားအား ဒုကၡအေပးဆုံးအရာကား အစအဆုံးမသိဘဲ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ အနည္းငယ္မွ်သာ သိသည္ဟူသည့္ အရာပင္ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သားဖူးၾကမည္ ျဖစ္၏။ အနည္းငယ္သာ သိသည္ကုိ အမ်ားႀကီးသိသည္ဟူ၍ မာန္မာန၀င္ကာ မိမိကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးေနလွ်င္ မိမိသႏၲာန္တြင္လည္း ေနာက္ထပ္အသိတရားမ်ား တုိးလာႏုိင္မည္ မဟုတ္ဘဲ သူတစ္ပါးမ်ားအေပၚတြင္ပါ အထင္ေသးႏိွမ့္ခ်မႈမ်ား တုိးလာတတ္သျဖင့္ မေမ့မေလ်ာ့ၾကရန္ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အကယ္၍ သတိမေဆာင္ မာနေထာင္ကာ အနည္းငယ္သိရွိမႈအေပၚ တစ္လဲြအထင္ႀကီးမိပါက အမွန္လမ္းေပ်ာက္ၿပီး အမွားလမ္းေလွ်ာက္မိသျဖင့္ အပါယ္အထိပင္ က်ေရာက္ေစတတ္သည္ကုိ အၿမဲႏွလုံးသြားထားရန္လုိေၾကာင္း ဆုံးမေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ အသိေနာက္ကုိ အက်င့္လုိက္ရန္ အထူးလုိအပ္လွ၏။ သိၿပီး မက်င့္လွ်င္ကား မိမိသိထားသမွ်သည္ အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္၏။ စာတတ္ေပတတ္ က်မ္းဂန္တတ္လည္း လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံ အားထုတ္ႏုိင္မွသာ အမွန္လမ္းကုိ ေရာက္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ လက္ေတြ႕ အားထုတ္သူသည္လည္း မွန္ကန္သည့္အားထုတ္မႈျဖင့္ လမ္းဆုံးအထိ သြားႏုိင္မွသာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိႏုိင္၏။ ပရိယတ္ေဆာင္ျဖစ္ေစ၊ ပဋိပတ္ေဆာင္ျဖစ္ေစ မည္သူမဆုိ အသိေရာ အက်င့္ပါ ရွိရန္လုိအပ္ေပ၏။ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ အနည္းငယ္သာ သိရွိၿပီး စာတတ္လည္းမဟုတ္၊ အက်င့္ျမတ္လည္း မဟုတ္လွ်င္ကား မိမိတုိ႔၏ စာအသိ၊ အက်င့္အသိအနည္းငယ္ အေပၚတြင္ မာန၀င္ကာ တစ္လဲြျမင္တတ္ေပ၏။ ထုိသုိ႔ တစ္ပုိင္းတစ္စ အသိမွ်ျဖင့္ စာႏွင့္အက်င့္ဟူေသာ ပိဋကတ္အေပၚ အသိဉာဏ္ေခ်ာ္ပါလွ်င္ အေခၚအေ၀ၚမွအစ အေတာ္ဟန္ မက်လွသည္ကုိ သတိျပဳသင့္ေပ၏။

ဗုဒၶလက္ထက္က ပရိယတ္ေဆာင္ အရွင္ႏွင့္ ပဋိပတ္ေဆာင္ အရွင္တုိ႔ရွိခဲ့ဖူးရာ ပရိယတ္ေဆာင္ အရွင္သည္ စာသမားျဖစ္သျဖင့္ စာႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၿပီး အက်င့္ပုိင္းတြင္ အားမထုတ္ျဖစ္ဘဲ လဲြမွားေနခဲ့ဖူး၏။ ပဋိပတ္ေဆာင္ အရွင္သည္ကား အက်င့္ပိုင္းတြင္ အမွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ အဆုံးတုိင္ေအာင္ သြားခဲ့သျဖင့္ ခရီးေပါက္ခဲ့၏။ ထုိႏွစ္ပါးအနက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ပိဋကတ္ အစြယ္ေထာင္ခဲ့သည့္ ပရိယတ္အရွင္ကုိ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ပိဋကတ္ အစြယ္မေထာင္ဘဲ အက်င့္မွန္ကုိသာ မွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ ခရီးေပါက္ေအာင္ က်င့္ေတာ္မူခဲ့သည့္ ပဋိပတ္ေဆာင္ အရွင္ကုိကား ခ်ီးက်ဴးသာဓု ေခၚေတာ္မူခဲ့၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က
“ႏြားရွင္တုိ႔အား ႏြားတုိ႔ကုိ ေရတြက္အပ္ႏွင္းလုိက္ရေသာ ႏြားေက်ာင္းသားသည္ ႏြားႏုိ႔အရသာကုိ မခံစားလုိက္ရသကဲ့သုိ႔ နိဗၺာန္ေရာက္သည္အထိ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္စပ္ေသာ ပိဋကတ္သုံးပုံဟူေသာ ဘုရားစကားေတာ္ကုိ မ်ားစြာေဟာေျပာေနေသာ္လည္း မက်င့္မႀကံ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့တန္ ေနသူသည္ ျပဳထုိက္သည္ကုိ ျပဳသည္မမည္။ မဂ္ဖုိလ္အရသာကုိ မခံစားရ။” “နိဗၺာန္ေရာက္သည္အထိ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္စပ္ေသာ ပိဋကတ္သုံးပုံတည္းဟူေသာ ဘုရားစကားေတာ္ကုိ အနည္းငယ္မွ်ပင္ ေဟာေျပာေနပါေသာ္လည္း တရားအားေလွ်ာ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္ေလ့ရွိသူ ျဖစ္ခဲ့မူကား ရာဂ၊ေဒါသ၊ေမာဟကုိ ပယ္ၿပီးလွ်င္ ေကာင္းစြာအျပားအားျဖင့္ သိသည္ျဖစ္၍ ဤေလာက၌ လည္းေကာင္း၊ တမလြန္ေလာက၌ လည္းေကာင္း စဲြလန္းမႈ မရွိေတာ့ၿပီ။ ထုိသူသည္သာ မဂ္ဖုိလ္အရသာကုိ ခံစားရ၏။” (ဓမၼပဒ၊ ေဒြသဟာယက ဘိကၡဳ၀တၳဳ) ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ဘုရားရွင္၏ အထက္ပါ မိန္႔ဆုိခ်က္တြင္ ပိဋကတ္အစြယ္ မေထာင္ၾကရန္ႏွင့္ အသိေနာက္ အက်င့္လုိက္ၾကရန္ မိန္႔ေတာ္မူလုိရင္း ျဖစ္၏။ အက်င့္က်င့္ရာတြင္လည္း တစ္ပုိင္းတစ္စမဟုတ္ဘဲ အမွန္လမ္းျဖင့္ အဆုံးထိေအာင္ လုိက္နာက်င့္ႀကံကာ မဂ္ဖုိလ္ရသည္အထိသြားရန္ ဆုိလုိရင္းျဖစ္၏။ စင္စစ္ စာေပအားသန္သူျဖစ္ေစ၊ အက်င့္အားသန္သူျဖစ္ေစ မာနမေထာင္ၾကဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ခရီးဆုံးေအာင္ အမွန္လမ္းသုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရန္သာ လုိရင္းျဖစ္ပါ၏။ အသိႏွင့္အက်င့္ကုိ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသုံးခ်ရန္သာ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔မဟုတ္ဘဲ စာသမားသည္လည္း မိမိသိသမွ် အနည္းငယ္ကုိ ကုိင္စဲြ၍လည္းေကာင္း၊ အက်င့္သမားသည္လည္း မိမိက်င့္သည့္ အနည္းကုိ ကုိင္စဲြ၍လည္းေကာင္း ေဟာေျပာပုိ႔ခ် ျငင္းခုံၾကလွ်င္ အက်ိဳးမၿပီး အခ်ည္းႏွီးျဖင့္ နိဗၺာန္ႏွင့္ေ၀းကာ အပါယ္ေဘးသာ ေရြးေနသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း အသိႏွင့္အက်င့္ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစဟု ဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ေပ၏။

စာေရးသူတုိ႔ ငယ္စဥ္ စာသင္သားဘ၀က ဆြမ္းခံၾကြသည့္ အိမ္တစ္အိမ္တြင္ ဒကာႀကီး တစ္ေယာက္ကုိ အထူးသတိျပဳခဲ့ဖူး၏။ သတိျပဳသည္ဆုိသည္ထက္ သူႏွင့္မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ခဲ့ျခင္းဆုိက ပုိမွန္မည္ျဖစ္၏။ ထုိဒကာႀကီးသည္ ပညာတတ္၊ စာတတ္ေပတတ္ ျဖစ္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ပညာအားေကာင္းၿပီး သဒၶါအားနည္းသူ ျဖစ္ႏုိင္၏။ အိမ္ဆြမ္းခံၾကြသည့္ စာသင္သားငယ္ေလးမ်ားကုိ ရွိခုိးျခင္းမရွိ ဆြမ္းေလာင္းျခင္း မရွိသည့္အျပင္ သူသိသမွ် ပိဋကတ္မ်ား၊ ေလာကီစာေပမ်ားျဖင့္သာ စာေရးသူတုိ႔ကဲ့သုိ႔ စာေပသင္ၾကားစဲ စာသင္သားငယ္မ်ားအား ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကုိ ေမးေလ့ရွိ၏။ သူ႔စိတ္တြင္ မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိသည္ကုိ မသိႏုိင္ေသာ္လည္း စာေရးသူတုိ႔ စာသင္းသားငယ္မ်ားကား တျဖည္းျဖည္း သူ႔ကုိေၾကာက္လာ၏။ သူႏွင့္မေတြ႕ရေအာင္ ေရွာင္ေနမိၾက၏။ ေလ့လာသင္ယူခါစ စာသင္ငယ္မ်ားအတြက္ သူ႔ေမးခြန္းမ်ားသည္ ျခိမ္းေျခာက္သကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၏။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိဒကာႀကီးကုိ ေၾကာက္သျဖင့္ ၎အိမ္သုိ႔ ဆြမ္းခံပင္ မၾကြျဖစ္ေတာ့ေပ။ ယခု ျပန္စဥ္းစားမိသည့္အခါ ဒကာႀကီးသည္ စာတတ္ေပတတ္ က်မ္းဂန္တတ္ေသာ္လည္း က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈအပုိင္း မရွိသည္ကုိ စဥ္းစားမိ၏။ သိၿပီးအက်င့္မပါလွ်င္ သဒၶါတရားပါ ေခါင္းပါးသြားတတ္၏။ သဒၶါေခါင္းပါးၿပီး ပညာအားေကာင္းလွ်င္ စဥ္းလဲေကာက္က်စ္တတ္၏ဟု ဆုိသကဲ့သုိ႔ပင္ ထုိဒကာႀကီးသည္ တစ္ပါးသူမ်ားအေပၚတြင္ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းကာ ဒုကၡေပးတတ္ေၾကာင္းကုိ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းစြာသေဘာ ေပါက္ခဲ့မိေတာ့၏။

တစ္ခါ ဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္ကုိလည္း ႀကဳံဖူးပါ၏။ ဒကာမႀကီးသည္ ရိပ္သာတရားစခန္းမ်ားကုိ အၿမဲမျပတ္၀င္ေနသူ ျဖစ္၏။ စာသင္သားဘ၀ စာေရးသူကုိေတြ႕တုိင္း ရိပ္သာ၀င္ရန္သာ ေျပာေျပာေနတတ္၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ဒကာမႀကီးက “အရွင္ဘုရား စာေတြႀကီးပဲ သင္မေနနဲ႔ တရားလည္းအားထုတ္ဦး အရွင္ဘုရားတုိ႔ စာဘယ္ေလာက္ပဲတတ္တတ္ တရားအားမထုတ္ရင္ အလကားပဲ…” စသည္ျဖင့္ ေျပာတတ္၏။ ဒကာမႀကီးစကားသည္ မွန္ပါ၏။ စာလည္းတတ္ အက်င့္ပါျမတ္လွ်င္ကား အထူးေျပာစရာမရွိ ျပည့္စုံေနပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ထုိစကားေျပာေသာ ဒကာမႀကီးကုိယ္တုိင္ကား “ရိပ္သာသာ ၀င္ေနေသာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ကား အေျပာၾကမ္း၊ ႏႈတ္ၾကမ္းျဖင့္ အမူအရာက ႏူးညံ့မႈမရွိေၾကာင္း၊ ရိပ္သာသြားတာလည္း သြားတာပဲ ရွိၿပီး ျပန္လာလွ်င္ ဘယ္ေယာဂီက ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ဆရာေတာ္က ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ဓမၼကထိကက ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ကုိယ္ေတာ္က ဘယ္လုိအသံေကာင္းတာ၊ ဘယ္ကုိယ္ေတာ္က အေနအထုိင္ ဘယ္လုိျဖစ္တာ စသည္ျဖင့္ အတင္းေပါင္းစုံကုိသာ ေျပာေနတတ္ေၾကာင္း” မိသားစု၀င္မ်ားက စာေရးသူကုိ ျပန္ေျပာျပ၏။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ အက်င့္အားသန္သည့္ ထုိဒကာမႀကီးသည္ အနည္းငယ္ လဲြေနေပ၏။ အက်င့္ကုိ ပညာသိျဖင့္ သိေနမႈမွ အနည္းငယ္ ေသြဖီေန၏။ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံမႈသည္ အလြန္အေရးပါေသာ္လည္း ထုိက်င့္ႀကံမႈကုိ အမွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ ခရီးဆုံးေအာင္ မသြားႏုိင္လွ်င္ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ရိပ္သာမသြားခင္ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ ရိပ္သာမွျပန္လာသည့္ အမူအက်င့္မ်ားသည္ ကြာျခားႏူးည့ံေနသင့္ေသာ္လည္း ဒကာမႀကီးကား ဒုံရင္းဒုံရင္းသာ ျဖစ္ေနသည့္အျပင္ မိမိ၏အနည္းငယ္သိမႈကုိ အားလုံးသိေနသေယာင္ မာန္ေထာင္ေနသကဲ့သုိ႔ ရွိေပ၏။ ထုိသုိ႔ အနည္းငယ္သိမႈမ်ားျဖင့္သာ ပဋိပတ္အက်င့္ မာန္ေထာင္ေနလွ်င္ အပါယ္ေဘာင္ကုိ ေရွာင္ႏုိင္ရန္မွာ ခက္ခဲႏုိင္ေပ၏။

အခ်ဳပ္ဆုိရေသာ္ သညာသိႏွင့္ ပညာသိ၊ သုိ႔မဟုတ္ စာအသိႏွင့္ အက်င့္အသိ၊ သုိ႔မဟုတ္ ေလ့လာသိႏွင့္ က်င့္ႀကံသိမ်ားသည္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ သိထားရန္ လုိအပ္၏။ ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ေလာကီပညာရပ္မ်ားကုိ ေကာင္းစြာသိရွိေန႐ုံမွ်ျဖင့္ မလုံေလာက္ဘဲ ထုိအသိေနာက္ကို အက်င့္ပါလုိက္ရန္ လုိအပ္လွ၏။ အက်င့္အားသန္သျဖင့္ အက်င့္ကုိသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရာတြင္လည္း နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ အက်င့္မွန္ရန္ လုိအပ္လွ၏။ တစ္ပုိင္းတစ္စ အက်င့္မွ်ျဖင့္ မွန္ၿပီဟု ယူဆကာ အဟုတ္မထင္ရန္ သတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္လွ၏။ ထုိသုိ႔ မဟုတ္လွ်င္ စာသမားလည္း အက်င့္မပါလွ်င္ မာန္ေထာင္မိတတ္သကဲ့သုိ႔ အက်င့္သမားသည္လည္း စာအသိမရွိ၊ အက်င့္မမွန္လွ်င္ အဆုံးမေရာက္ဘဲ တလဲြမာန ၀င္တတ္လွ၏။ ထုိသုိ႔ အသိေရာအက်င့္ပါ အနည္းငယ္ သိက်င့္သည္ေလးမ်ားျဖင့္ အဟုတ္ထင္ကာ မာန၀င္မိပါက အမွန္မနီး အခ်ည္းႏွီးျဖင့္ ဆင္းရဲအတိ ျဖစ္ကာ အပါယ္အထိပင္ သက္ဆင္းႏုိင္တတ္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပိဋကတ္အစြယ္ မေထာင္ဘဲ အပါယ္ေဘာင္မွ ေရွာင္ႏုိင္ၾကေစရန္ အသိႏွင့္အက်င့္ ထပ္တူဆင့္ရန္ က်င့္ႀကံအပ္ပါေၾကာင္း…

Read more »

အရွင္ရာဟုလာႏွင့္ ဆပဥၥက…

ရာဟုလာဆုိတဲ့ အမည္ကုိ ဗုဒၶဘာသာအမ်ား ရင္းႏွီးၿပီး ျဖစ္ၾကမွာပါ။ သားေတာ္ရာဟုလာလုိ႔လည္း သိေနၾကပါတယ္။ ရာဟုလာ (၇)ႏွစ္သားအရြယ္မွာ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ခုိင္းေစမႈနဲ႔ အဖဘုရားထံမွာ ေလာကီအေမြ လာေတာင္းတာကုိ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶက ေလာကီအေမြ မေပးဘဲ ေလာကုတၱရာအေမြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ကုိ ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳကာ ရွင္သာမေဏ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ သားေတာ္ရာဟုလာကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိ ဆုံးမၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ ရာဟုလာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဟာၾကားခ်က္မ်ား၊ ဆုံးမၾသ၀ါဒမ်ား အမ်ားအျပား ရွိေနၿပီး ဒီအထဲက အထင္ရွားဆုံးကေတာ့ ရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ျပည့္လုိ႔ ရဟန္းငယ္ဘ၀ကုိ ရရွိလာတဲ့အခါမွာလည္း ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာကုိ ဆုံးမၾသ၀ါဒေပးကာ သင္ၾကားေဟာေျပာ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ထုိေဟာေျပာမႈေတြထဲမွာ စူဠရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ကေတာ့ အရွင္ရာဟုလာကုိ အာသာေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာအျဖစ္ကုိ ေရာက္ေစခဲ့တဲ့ သုတ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသုတ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အရွင္ရာဟုလာကုိ ဆပဥၥကနည္းျဖင့္ ႏွလုံးသြင္းႏုိင္ေအာင္ သြန္သင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ စူဠရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္မွာ ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာကုိ အေမးအေျဖသေဘာနဲ႔ တရားအႏွစ္ကုိ ထုတ္ျပေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရဟုလာ… စကၡဳပသာဒလုိ႔ေခၚတဲ့ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္ဟာ ျမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္ဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္ကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား..

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ… ႐ူပလုိ႔ေခၚတဲ့ ႐ုပ္အဆင္းဟာ ၿမဲကုန္သေလာ…၊ မၿမဲကုန္သေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲကုန္ပါ ျမတ္စြာဘုရား..
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ အဆင္း႐ုပ္ဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အဆင္း႐ုပ္ကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ =
မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ… စကၡဳ၀ိညာဏလုိ႔ ေခၚတဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ ၀ိညာဏ္ အျမင္ဓာတ္သေဘာဟာ ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အျမင္ဓာတ္သေဘာဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အျမင္ဓာတ္သေဘာကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ…စကၡဳသမၹႆေခၚ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕ဟာ ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕ဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕ကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ… မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာသမွ်ေသာ ခံစားမႈ ေ၀ဒနာသေဘာ၊ မွတ္သားမႈ သညာသေဘာ၊ ျပဳျပင္စီရင္မႈ သခၤါရသေဘာ၊ အထူးသိမႈ ၀ိညာဏ္သေဘာ လုိ႔ေခၚတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုဟာ ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ဒီအေမးအေျဖ ေဟာၾကားခ်က္ဟာ စကၡဳဆုိတဲ့ မ်က္စိနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဟာၾကားခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာအား မ်က္စိနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္ကုိ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ဆုိတဲ့ လကၡဏာေရးသုံးပါး တင္ကာ ထပ္ကာထပ္ကာ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ဒီလုိ ငါးမ်ိဳးငါးခ်က္တင္ၿပီး ေဟာၾကားေပးတာကုိ ပဥၥကနည္းလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ပတ္သက္တာျဖစ္လုိ႔ စကၡဳပဥၥကလုိ႔ သီးသန္႔အမည္ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေဟာၾကားခ်က္အရ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ တစ္ခုဟာ အဆင္းကုိ ျမင္ႏုိင္တဲ့ စကၡဳပသာဒေခၚ မ်က္စိအၾကည္ဓာတ္ရယ္၊ ပစၥဳပၸန္ ႐ူပါ႐ုံလုိ႔ ေခၚတဲ့ မ်က္ေမွာက္ေရွ႕တဲ့တဲ့မွာ ရွိေနတဲ့ ႐ုပ္အဆင္းရယ္ ေပါင္းစုံမိမွပဲ စကၡဳ၀ိညာဏ္လုိ႔ ေခၚတဲ့ ျမင္သိစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီမွာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးက ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရင္ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ မ်က္စိအျမင္ခ်ိဳ႕တဲ့လု႔ိ မ်က္စိ မျမင္တဲ့အခါ၊ ျမင္ႏုိင္ေပမယ့္ ျမင္စရာ အဆင္းမရွိတဲ့အခါ ေတြမွာ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းႏွစ္ပါးစုံလုိ႔ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ျမင္တဲ့အခုိက္မွာ ျမင္တယ္ဆုိတာ သိေနရင္ အဲဒီျမင္မႈအေပၚမွာ လွတယ္၊ မလွဘူးစတဲ့ အစဲြတရား မျဖစ္ႏုိင္တာကုိ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ ၾကားတာ၊ နံတာစတာေတြမွာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ပသာဒနဲ႔ အာ႐ံုေပါင္းစုံမိမွ ၀ိညာဏ္ျဖစ္လာတဲ့ သေဘာပါပဲ။

ဆက္လက္ၿပီး ျမတ္ဗုဒၶက ေသာတပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ေသာတပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ နားအၾကည္႐ုပ္၊ သဒၵလုိ႔ေခၚတဲ့ အသံ၊ ေသာတ၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ နားမွာမွီေနတဲ့ အျမင္ဓာတ္သေဘာ၊ နားမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ နားအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါးတရားအစု တုိ႔ကုိလည္း မၿမဲျခင္း အနိစၥ၊ ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡ၊ အစုိးမရျခင္းအနတၱ သုံးခ်က္ျဖင့္ ထပ္ခါထပ္ခါ ေမးေျဖကာ ေဟာၾကားေပးေတာ္မူပါတယ္။ ဃာနပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ဃာနပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ ႏွာေခါင္းအၾကည္႐ုပ္၊ ဂႏၶဆုိတဲ့ အနံ႔၊ ဃာန၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏွာေခါင္းမွာမီွေနတဲ့ နံျခင္းဓာတ္သေဘာ၊ ႏွာေခါင္းမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ ႏွာေခါင္းအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိလည္း အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဆုိတဲ့ လကၡဏာေရး သုံးမ်ိဳးျဖင့္ ေမးေျဖေဟာၾကားပါတယ္။ ဇိ၀ွါပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ဇိ၀ွါပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ လွ်ာအၾကည္႐ုပ္၊ ရသဆုိတဲ့ အရသာ၊ ဇိ၀ွါ၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ လွ်ာမွာမွီေနတဲ့ အရသာကုိ ခံစားတဲ့ဓာတ္သေဘာ၊ လွ်ာမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ လွ်ာအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိလည္း လကၡဏာေရး သုံးခ်က္ျဖင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ကာယပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ကာယပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ ကုိယ္အၾကည္႐ုပ္၊ ေဗာ႒ဗၺလုိ႔ေခၚတဲ့ အေတြ႕၊ ကာယ၀ိညာဏ္လုိ႔ ေခၚတဲ့့ ကုိယ္မွာမွီေနတဲ့ ထိေတြ႕မႈဓာတ္သေဘာ၊ ကုိယ္မွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ ကုိယ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိ လကၡဏာေရးသုံးမ်ိဳးျဖင့္ ေဟာျပေပးပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး မေနာပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း မေနာလုိ႔ေခၚတဲ့ စိတ္အၾကည္၊ ဓမၼာ႐ုံလုိ႔ေခၚတဲ့ ႐ုပ္နာမ္၊ မေနာ၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ အထူးသိမႈသေဘာ၊ စိတ္မွာမွီတဲ့ အေတြ႕၊ စိတ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိ မၿမဲျခင္း အနိစၥ၊ ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡ၊ အစုိးမရျခင္း အနတၱသုံးခ်က္ျဖင့္ အရွင္ရာဟုလာအား ေမးရင္း ေျဖေစရင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ထပ္ခါထပ္ခါ ေဟာၾကားေပးေတာ္ မူပါတယ္။

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶက “ခ်စ္သားရာဟုလာ… အၾကားအျမင္မ်ားတဲ့ ငါဘုရား၏ တပည့္သာ၀ကသည္ ဤနည္းအတုိင္း ႐ႈျမင္သည္ရွိေသာ္ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ မေနာအၾကည္တုိ႔၌ ၿငိီးေငြ႕၏။ အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕၊ ႐ုပ္နာမ္အစု ဓမၼာရုံတုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ စကၡဳ၀ိညာဏ္၊ ေသာတ၀ိညာဏ္၊ ဃာန၀ိညာဏ္၊ ဇိ၀ွါ၀ိညာဏ္၊ ကာယ၀ိညာဏ္၊ မေနာ၀ိညာဏ္တုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ မ်က္စိအေတြ႕၊ နားအေတြ႕၊ ႏွာေခါင္းအေတြ႕၊ လွ်ာအေတြ႕၊ ကုိယ္အေတြ႕၊ စိတ္အေတြ႕တုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစု၊ နားအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ ႏွာေခါင္းအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ လွ်ာအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ ကုိယ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ စိတ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစုတုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ ၿငီးေငြ႕သည္ရွိေသာ္ တပ္မက္ျခင္းကင္း၏။ တပ္မက္ျခင္း ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ကိေလသာမွလြတ္၏။ ကိေလသာမွ လြတ္ၿပီးေသာ္ ဒီလြတ္ေျမာက္မႈကုိ ဆင္ျခင္ျခင္း ပစၥေ၀ကၡဏာဉာဏ္ျဖစ္၏။ “ပဋိသေႏၶေနရမႈ ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္သုံးၿပီးၿပီ၊ ျပဳဖြယ္မဂ္ကိစၥကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ေနာက္ထပ္ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ”ဟု အထပ္ထပ္ ဆင္ျခင္ေသာ ပစၥေ၀ကၡဏဉာဏ္ျဖင့္ သိ၏။”ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ အရွင္ရာဟုလာ မေထရ္သည္ ကိေလသာကုန္ခမ္း ရဟႏၲာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိေတာ္မူခဲ့ေလ၏။

သူေတာ္ေကာင္းမ်ား အေနနဲ႔ ဒီစူဠရာဟုေလာ၀ါဒ သုတ္ေတာ္လာ ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာအား အရဟတၱဖုိလ္ကုိ ဆုိက္ေစတဲ့ ဆပဥၥကနည္းကုိ ေကာင္းစြာနာယူ မွတ္သားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ အရွင္ရာဟုလာမွမဟုတ္ ဘယ္သူမဆုိ လုိက္နာက်င့္သုံးႏုိင္တဲ့ နည္းျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္နဲ႔၊ ခႏၶာ ၿပီးေတာ့ အာ႐ုံအေတြ႕မွန္သမွ်ကုိ သတိတရား လက္ကုိင္ထားလုိ႔ ဒီနည္းကုိ အသုံးျပဳကာ ေလ့က်င့္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီဆပဥၥကနည္းကုိပဲ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက လုိက္နာက်င့္သုံးသူမ်ား အလြယ္တကူ သိရွိနားလည္ႏုိင္ဖုိ႔ ျမန္မာဘာသာ ဓမၼလကၤာျဖင့္ သီကုံးေပးထားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဒီဓမၼလကၤာကုိလည္း အလုိရွိသူမ်ား က်က္မွတ္ေဆာင္ထား ႏွလုံးသြင္းႏုိင္ရန္ ေအာက္ပါအတုိင္း တင္ျပေပးလုိက္ရပါေတာ့ေၾကာင္း…

စကၡဳပဥၥက
(က) မ်က္စိတြင္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(ခ) အဆင္းတြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(ဂ) မ်က္စိ၌မွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(ဃ) မ်က္စိ၌မွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(င) မ်က္စိအေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ၊ ေ၀ဒနာႏွင့္၊ သညာသခၤါရ၊ ၀ိညာဏဟု၊ အစုေလးမည္၊ ခႏၶာသည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
ေသာတပဥၥက
(က) နားဟုတြင္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) အသံတြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) နား၌စဲြမွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) နား၌စဲြမွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) နား၌အေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
ဃာနပဥၥက
(က) ႏွာေခါင္းတြင္္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) အနံ႔တြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) ႏွာေခါင္း၌မွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) ႏွာေခါင္း၌မွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) ႏွာေခါင္းအေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
ဇိ၀ွါပဥၥက
(က) လွ်ာဟုတြင္္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) ရသာတြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) လွ်ာ၌စဲြမွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) လွ်ာ၌စဲြမွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) လွ်ာ၌အေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
ကာယပဥၥက
(က) ကုိယ္ဟုတြင္္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) အေတြ႕တြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) ကုိယ္၌စဲြမွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) ကုိယ္၌စဲြမွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) ကုိယ္၌အေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
မေနာပဥၥက
(က) မေနာတြင္္မည္၊ စိတ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) ဓမၼတြင္မည္၊ ႐ုပ္နာမ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) မေနာတြင္မည္၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) မေနာ၌မွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) မေနာအေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ၊ ေ၀ဒနာႏွင့္၊ သညာသခၤါရ၊ ၀ိညာဏဟု၊ အစုေလးမည္၊ ခႏၶာသည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား