Facebookက အေမးတစ္ပုဒ္ (၃)

ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ facebook (http://www.facebook.com/ashinvicitta) မွာ မက္ေစ့ခ်္က႑မွာ ေမးထားလုိ႔ေျဖထားတဲ့ အေမးအေျဖ အခ်ိဳ႕ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားဖတ္ၿပီး အျမတ္ရေစဖုိ႔၊ တစ္လုံးတစ္ပါဒျဖစ္ျဖစ္ အသိရေစဖုိ႔ တစ္ဆင့္ေျပလည္ မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

Mi Su
ေမး ။ အရွင္ဘုရား…
အာသေ၀ါတရားေလးပါးကို ရွင္းျပေပးပါ ဘုရား

Ashin Vicitta
ေျဖ။ အာသ၀ဆုိတဲ့ စကားလုံးရဲ႕ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္က ယိုစီးၿခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ သြယ္ဝုိက္တဲ့ သေဘာေတြကေတာ့ စဲြလမ္းေစျခင္း၊ ကပ္ၿငိေစျခင္းသေဘာျဖစ္ၿပီး ဒီတရားေတြက သတၱဝါေတြကုိ ဘ၀သံသရာမ်ိဳးစံုမွာ က်င္လည္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ အဲဒီ အာသဝ တရားေတြက
ကာမာသ၀ – ကာမဂုဏ္အာလံုကို တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ေလာဘ။
ဘ၀ါသ၀ – ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳးကို တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ေလာဘ။
ဒိ႒ာသ၀ – ငါ ရွိတယ္။ သူရွိတယ္၊ ေယာက်ာၤး မိန္းမ၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါရွိတယ္ လို႔ အယူမွားတဲ့ ဒိ႒ိ။
အ၀ိဇၨာသ၀ – အမွန္ကိုမသိတဲ့ ေမာဟတုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီတရားေတြကုိေတာ့ ဝိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ ျဖတ္မွပဲ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ဆုံးကာ အာသေဝါတရားေလးပါးရဲ႕ ကင္းရာကုန္ရာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Mi Su
ေမး။ ေဗာဓိဉာဏ္၏ အဂၤါအစိတ္အပိုင္း ျဖစ္ကုန္ေသာ သတိ၊ ပညာ (ဓမၼဝိစယ)၊ "ဝီရိယ၊ ပီတိ၊ ပႆဒိၶ ၊သမာဓိ၊ ဥေပကၡာ၊ ဤတရား ခုႏွစ္ျဖာတို႔ကို ေဗာဇၹ်င္တရားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ဟူ၍ တရားအားလုံးကို သိျမင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားက ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေပ၏။"...........
၁)အရွင္ဘုရား ေဗာဇၹ်င္တရား(၇)ပါးမွ ပႆဒိၶ ဆိုတာ တပည့္ေတာ္ နားမလည္ပါဘုရား၊ ေၿဖၾကားေပးေတာ္မူပါ ဘုရား။
၂)ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ေဗာဓိပင္ရင္း၌ မာရ္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူသည္။
အရွင္ဘုရား ထို မာရ္ငါးပါးကို လည္း သိလိုပါသၿဖင့္ ေၿဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။

Ashin Vicitta
ေျဖ။ ေဗာဇၥ်င္ (၇) ပါး
ေဗာဓိဟူေသာ သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းတရားအေပါင္း၏ အစိတ္အစိတ္ကုိ ေဗာဓိအဂၤ= ေဗာဇၥ်ဂၤ= ေဗာဇၥ်င္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီေဗာဇၥ်င္လည္း ခုႏွစ္ပါးရွိပါတယ္။
၁။ သတိသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ေအာက္ေမ့မႈသတိ
၂။ ဓမၼ၀ိဇယသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ဆုိင္ရာတရားမ်ားကုိ စိစစ္တတ္တဲ့ ပညာ
၃။ ၀ီရိယသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ အားထုတ္မႈ ၀ီရိယ
၄။ ပီတိသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ႏွစ္သက္ရႊင္လန္းမႈ ပီတိ
၅။ ပႆဒၶိသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ၿငိမ္းေအးမႈ ပႆဒၶိ
၆။ သမာဓိသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ တည္ၾကည္မႈ သမာဓိ
၇။ ဥေပကၡာသေမၺာဇၥ်င္ = သစၥာေလးပါးကုိ သိေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈ တၾတမဇၥ်တၱတာ
ဒီေဗာဇၥ်င္ (၇)ပါးမွာ ပဥၥမေျမာက္ ေဗာဇၥ်င္တရားဟာ ပႆဒၶိ သေမၺာဇၥ်င္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ မၿငိမ္သက္မႈ စိတ္အၾကံမ်ားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္တန္ ပူပန္ျခင္း ခပ္သိမ္းမွာ အစဥ္အတိုင္း ေအးၿငိမ္းလာျခင္းသေဘာဟာ ပႆဒၶိ ျဖစ္ပါတယ္။ တဏွာ ေလာဘမ်ား ေလ်ာ့ပါးလာတဲ့အခါ စိတ္ဟာလည္း ၿငိမ္းေအး ခ်မ္းသာလာပါတယ္။ တဏွာ ေလာဘ ေဒါသမ်ား ေလ်ာ့ပါးလာတာနဲ႔အမွ် စိတ္မွာ ပူေလာင္ျခင္းမ်ား ကင္းမဲ့သြားပါတယ္။ ဒီအျခင္းအရာဟာ ပႆဒၶိရဲ႕ အျခင္းအရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မာရ္ငါးပါး
ဘုရားရွင္တုိင္းဟာ မာရ္ငါးပါးကုိ ေအာင္ျမင္ေတာ္မူၿပီး ေလာကမွာ အထြတ္အျမတ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ သဗၺညဳတ ဘုရားအျဖစ္ကုိ ေရာက္ရွိေတာ္မူေလ့ ရွိပါတယ္။ မာရ္ဆုိတာ မာရဆုိတဲ့ပါဠိ စကားကုိ ျမန္မာမႈျပဳထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မာရရဲ႕ အဓိပၸါယ္က ေသျခင္း ေသေစျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရၿပီး သတ္ရွိသတၱဝါမ်ားကုိ ေသေစတတ္တဲ့ တရားလုိ႔လည္း နားလည္ထားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမာရ္ေတြဟာ
၁။ ေဒ၀ပုတၱ မာရ္ = မာရ္နတ္
(ေသေအာင္ သတ္တတ္သည့္ နတ္သားလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္ ။ နတ္ျပည္ ၆-ထပ္၏ အေပၚဆံုးထပ္ (ပရနိမၼိတ ၀သ၀တၱီ နတ္ျပည္ - ကာမဂုဏ္ကို အလိုရွိတိုင္း ျပီးေစေသာ ဘံု) မွ နတ္ဆိုးတစ္ဦးလုိ႔ ဆုိပါတယ္)
၂။ ကိေလသ မာရ္ = ကိေလသာဆယ္ပါး
(ကိေလသာ တရားဟာ ရယူလက္ခံထားသူရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ပူေလာင္ဆင္းရဲေအာင္ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ တရားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိေလသာရွိေနသမွ် သံသရာတြင္းမွ မလြတ္ဘဲ တ၀ဲလည္လည္ က်င္လည္ၿပီး ေသျပီးရင္းေသ ေနရဦးမည္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိေလသာကိုလည္း သတ္တတ္တဲ့ မာရ္လုိ႔ ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။)
၃။ အဘိသခၤါရ မာရ္ = ျပဳျပင္စီရင္မႈ
(ျပဳလုပ္က်င္႔ၾကံ အားထုတ္ထားတဲ့ ကုသိုလ္ကံ ၊ အ ကုသိုလ္ကံ ေတြကို အဘိသခၤါရ မာရ္လုိ႔ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကုသိုလ္ကံေၾကာင္႔ ေကာင္းရာ သုဂတိ ေရာက္ျခင္း အကုသိုလ္ကံေၾကာင္႔ မေကာင္းရာ ဒုဂၢတိဘ၀ေရာက္ျခင္းမ်ား ရွိေနေပမယ့္ ေရာက္ရာဘဝမွာလည္း ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ေသရ ဦးမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုသိုလ္ကံ ၊ အကုသိုလ္ကံ တို႔မွာလည္း တဖန္ေသမယ့္ ဘ၀ကိုရေအာင္ ျပဳလုပ္ရာ ေရာက္ေနတဲ့ သတ္တတ္၊ ေသေစတတ္တဲ့ မာရ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။)
၄။ ခႏၶ မာရ္ = ခႏၶငါးပါး
(ခႏၶမာရ္ ဆိုရာမွာ ခႏၶာကိုယ္ရွိေနသမွ် ဒီခႏၶာကိုယ္ဟာ ေသရမည္အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ခႏၶာကိုယ္မရွိေတာ့မွ ေသရျခင္းကင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။၊ ဒါေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ဟာလည္း ေသရျခင္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိရည္ရြယ္ၿပီး ခႏၶမာရ္- ခႏၶာတည္းဟူေသာ ေသမႈေသခင္း တစ္ရပ္လုိ႔ ဆိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။)
၅။ မစၥဳ မာရ္ = ေသျခင္းတရား
(မစၥဳဆုိတာ ေသျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးလုိ႔ေသ ေသၿပီးေနာက္မွာ ဘဝသစ္တစ္ခါ ျပန္ျဖစ္၊ အဲဒီလုိ တစ္ဘဝၿပီး တစ္ဘဝ ထပ္ထပ္က်င္လည္မႈေတြ ရွိေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိေလသာမကုန္ေသးသမွ် ေသၿပီးေနာက္မွာ ေမြးျခင္းျဖစ္လာၿပီး ေမြးေနသမွ် ေသေနၾကရမွာ ျဖစ္လုိ႔ ေသျခင္းတရားဟာလည္း ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ေသေစတတ္တဲ့ မာရ္တစ္မ်ိဳးလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။) တို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္သည္။

Read more »

ကံစီမံရာဟု ဆုိေသာ္လည္း

တစ္ခါက ဒကာတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဟုိအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း ေျပာဆုိၾကရင္း အေကာင္းမ်ားလုပ္ေနရာက အဆုိးမ်ား ႀကဳံေတြ႕ကာ ဒုကၡေရာက္သြားသည့္ သူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိလည္း ေျပာဆုိျဖစ္ခဲ့ၾက၏။ ထုိသုိ႔ေျပာဆုိရင္း သူက သူ႔အေဖ ေျပာခဲ့သည့္ စကားေလးကုိ ကုိးကားၿပီး အတည္ျပဳ ေျပာဆုိသြား၏။ “တပည့္ေတာ္ အေဖေျပာတဲ့ စကားေလးကုိ တပည့္ေတာ္ အမွတ္ရေနမိေသးတယ္၊ အေဖက လူေတြအေနနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္မယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေရာက္မယ္ ဆုိတာေတြဟာ ေမြးလာကတည္းက ကံတရားက သတ္မွတ္ေပးလုိက္ၿပီးသား၊ အဲဒီလုိ သတ္မွတ္ေပးထားၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ဖုိ႔အခ်ိန္ေရာက္လာရင္ ဘယ္သူမွမတားႏုိင္ဘဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္သြားၾကတာလုိ႔ တပည့္ေတာ္ကုိ ေျပာဖူးတယ္ဘုရား” ဟု အေဖ့စကား သာဓကထားၿပီး သူက ေျပာသြားခဲ့၏။ စာေရးသူက ထုိဒကာေလးစကားကုိ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးရင္း “အရာရာကုိ ကံကျပ႒ာန္းၿပီးသား၊ သတ္မွတ္ၿပီးသား ဆုိေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံ အဲဒီကံကုိ သတၱဝါေတြက ျပန္ၿပီးသတ္မွတ္ ျပ႒ာန္းႏုိင္တာေတြ ရွိတယ္” စသည္ျဖင့္ နိဒါန္းခ်ီကာ ကံတရား၏ ဆန္းၾကယ္မႈအေၾကာင္းကုိ ဆက္စပ္ေျပာျဖစ္ခဲ့၏။

မွန္၏။ ကံတရား၏ သေဘာသည္ အလြန္ဆန္းၾကယ္လွ၏။ သဗၺညဳတ ဘုရားရွင္မ်ားမွတပါး အျခားသူမ်ား အေနျဖင့္ ကံတရား၏ အတိမ္အနက္ကုိ သာမန္ဉာဏ္အျမင္ျဖင့္ ႀကံစည္ရန္မွာလည္း မျဖစ္ႏုိင္သည့္ သေဘာရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶက မႀကံစည္အပ္ မႀကံစည္ႏုိင္သည့္ အရာမ်ားတြင္ ကံတရား၏ နက္နဲမႈလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ သုိ႔ေသာ္ ကံကံ၏ အက်ိဳးအျပစ္ကုိ ယုံၾကည္မႈႏွင့္ ကံတရားအေပၚ အခ်ိန္ကုန္ခံကာ ႀကံစည္ေနမႈကား ပတ္သက္မႈ မရွိလွေပ။ ဉာဏ္မမီႏုိင္သျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး မေတြးမႀကံသင့္ေၾကာင္းသာ ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ သာမန္ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေနျဖင့္ကား ကုသုိလ္ကံ၊ အကုသုိလ္ကံတုိ႔၏ သေဘာသည္ ေကာင္းလွ်င္ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစၿပီး၊ ဆုိးလွ်င္ဆုိးက်ိဳး ျဖစ္ေစသည့္ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္သည္ကုိသာ သိရွိေစလ်က္ မေကာင္းမႈကုိေရွာင္ၿပီး ေကာင္းမႈကုိ ေဆာင္ထားႏုိင္လွ်င္ပင္ ကံတရားႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ယုံၾကည္မႈ ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ထုိမွ်သိရွိလက္ခံထား႐ုံျဖင့္ လုံေလာက္ေနသည့္ သေဘာရွိ၏။

သုိ႔ေသာ္ ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိဟူသည္ အရာရာကုိ ကံဟု ပုံခ်သည့္ သေဘာမ်ိဳးကား မဟုတ္လွေပ။ ကံသာလွ်င္ မိမိ၏ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာျဖစ္သည္ဟု ယုံၾကည္လက္ခံကာ မိမိ၏အလုပ္မ်ားကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနထုိင္ျခင္းမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္အလုပ္မွ် မလုပ္ဘဲ ကံေကာင္းလွ်င္ ျဖစ္မည္၊ ကံေပးသမွ် ေနမည္ဟူသည့္ သေဘာမ်ိဳးကား မိမိ၏ ဉာဏ္ႏွင့္ ဝိရိယကုိ အသုံးမခ်ဘဲ ကံတရားအေပၚ ပုံခ်ျခင္းမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ မိမိ၏အလုပ္ကုိ မိမိမလုပ္ဘဲ ကံ၏အလုပ္ကုိ အေရးလုပ္ကာ ပစၥဳပၸန္အစြမ္းမ်ားကုိ ေဘးထုတ္ေနျခင္းမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ အစြမ္းအစဟူသည္ အစျပဳမွ အစြမ္းရျခင္းသေဘာကုိ လစ္လ်ဴ႐ႈကာ အစမလုပ္ဘဲ အခ်ိန္တန္လ်င္ ျဖစ္မည္ဟုသာ ကံတရားအေပၚ အေတြးေခ်ာ္ေနျခင္းမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။

အမွန္အားျဖင့္ အရာရာကုိ ကံစီမံသည္ဟုဆုိေသာ္လည္း ထုိကံတရားက မိမိကုိ စီမံျခင္းမဟုတ္ဘဲ မိမိကသာ ကံတရားကုိ စီမံႏုိင္ျခင္း ျဖစ္၏။ ယခုဘဝအက်ိဳး သက္ေရာက္မႈမ်ားသည္ အတိတ္ဘဝမ်ားက မိမိျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ကံတရား၏ အက်ိဳးဆက္မ်ားဟု ဆုိေသာ္လည္း ထုိအက်ိဳးဆက္မ်ားသည္ အတိတ္ဘဝမ်ားက မိမိကုိယ္တုိင္ စီမံခဲ့သည့္ တန္ျပန္မႈ၏ တစ္စိပ္တစ္ေဒသမွ်သာ ျဖစ္၏။ အတိတ္ဘဝက ကံအက်ိဳးဆက္မ်ားသည္ ယခုဘဝတြင္ မိမိအား အရာရာကုိ စီမံေပးႏုိင္ျခင္း မရွိလွေပ။ အတိတ္အကုသုိလ္ ဝဋ္ေကၽြးႀကီးသျဖင့္ ယခုဘဝတြင္ ေပးဆပ္ရသည့္ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈမ်ိဳး ရွိႏုိင္ေသာ္လည္း ထုိအတိတ္ကံ အစီအမံမ်ားကုိ လက္ရွိဘဝတြင္ မိမိ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပန္လည္အကာအကြယ္ ျပဳႏုိင္သည္သာ ျဖစ္၏။ အတိတ္အတိတ္က မိမိလုပ္ခဲ့သည့္ ကံတရား၏ အစီအမံမ်ား ရွိေကာင္းရွိႏုိင္ေသာ္လည္း ထုိကံအစီအမံမ်ားကုိ လက္ရွိဘဝတြင္ မိမိကုိယ္တုိင္က အလုပ္လုပ္ျခင္းျဖင့္ ျပန္လည္စီမံႏုိင္သည္မ်ားလည္း ရွိႏုိင္ေပ၏။ အရာရာကုိ ကံကစီမံျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ထုိကံတရားကုိ မိမိက စီမံျခင္းမ်ိဳးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္ၾကသည္သာ ျဖစ္၏။

ဗုဒၶဘာသာ၏ ကံတရားပုိင္းဆုိင္ရာ လမ္းညႊန္မႈမ်ားသည္ လက္ရွိကာလတစ္ခု၊ လက္ရွိကံတရား တစ္ခုတည္းကုိသာ ညႊန္ျပျခင္း မဟုတ္လွေပ။ အတိတ္ကာလႏွင့္ ပစၥဳပၸန္ကာလ၊ အတိတ္ကံႏွင့္ ပစၥဳပၸန္ကံမ်ားအထိ ဆက္စပ္မႈကုိ ညႊန္းဆုိေပ၏။ ထုိကာလႏွင့္ ကံတရားကုိလည္း လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ မိမိကုိယ္တုိင္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားက ေထာက္ပံ့ကာကြယ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ထားႏုိင္ေပ၏။ လက္ရွိဘဝတြင္ အတိတ္ကံအေၾကာင္း အေထာက္အပံ့၏ သက္ေရာက္မႈမ်ား ရွိေနေသာ္လည္း မိမိကုိယ္တုိင္ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ အလုပ္မ်ားက လက္ရွိမိမိဘဝကုိ အဓိက ပံ့ပုိးေပးေနသည့္ အခ်က္ကုိကား အထူးသတိျပဳၾကရမည္ ျဖစ္၏။ စာစကားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ဉာဏ္၊ ဝီရိတရားမ်ား အဓိကထား လုပ္ေဆာင္သြားလွ်င္ ကံတရား၏ အက်ိဳးတရားမ်ားလည္း တုိးပြားသြားေနမည့္ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ကံတရား သက္သက္၏ စီမံမႈေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ဉာဏ္၊ ဝီရိယမ်ားက အရင္းျပဳထား၍သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာရွင္မ်ားက “ဉာဏ္၊ ဝိရိယ ရွိပါမွ၊ ကံကကူညီမည္”ဟု မိန္႔ဆုိေတာ္မူၾကျခင္း ျဖစ္၏။

စင္စစ္ ကံ၊ ဉာဏ္၊ ဝိရိယဟူေသာ စကားသုံးလုံးသည္ သတၱဝါတစ္ဦး၏ဘဝ ႀကီးပြားတုိးတက္ေရးအတြက္ အထူးလက္ကုိင္ထားသင့္သည့္ ေအာင္ျမင္ေရးတရားမ်ား ျဖစ္၏။ ထုိသုံးပါးတြင္ ကံတရားသည္ကား အဓိကမ႑ိဳင္ မဟုတ္ဘဲ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈႏွင့္ စဥ္းစားႏႈိင္ခ်ိန္ႏုိင္မႈကသာ အဓိျဖစ္၏။ ထုိတရားႏွစ္ပါး လက္ကုိင္ထားကာ ႀကိဳးစားအားထုတ္သျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အပုိင္းတြင္သာ ကံတရား၏ အေထာက္အပံ့မ်ား ရွိလာႏုိင္ျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိအေထာက္အပံ့သည္ ပစၥဳပၸန္တြင္ လုပ္ေဆာင္ထားသည့္ အလုပ္မ်ား၏ အေထာက္အပံ့မ်ား ရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အတိတ္ကံတရားမ်ား၏ အေထာက္အပံ့မ်ားလည္း ရွိေနႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္ကာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေသာ္လည္း အတိတ္ကံ အေထာက္အပံ့ မေကာင္းသည့္အခါ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ေကာင္းမ်ား ေရာက္မလာဘဲ ျဖစ္ေနၾကသည့္ သေဘာရွိ၏။

သုိ႔ေသာ္ အတိတ္ကံ အေၾကာင္းမေကာင္းသျဖင့္ အေကာင္းမ်ားထင္သေလာက္ ေရာက္မလာေသာ္လည္း ဝိရိယအက်ိဳးအေနျဖင့္ကား အထုိက္အေလ်ာက္ ခံစားႏုိင္ၾကသည္သာ ျဖစ္၏။ လက္ေတြအားျဖင့္ အတိတ္ကံ မေကာင္းသျဖင့္ ေတာင္းစားေနရသည့္ ဆုေတာင္းစားပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ႀကိဳးစားပမ္းစား ေတာင္းစားႏုိင္လွ်င္ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးအတြက္ ေျဖရွင္းႏုိင္ၾကသည့္ သေဘာမ်ိဳးကုိ ႀကဳံဖူးၾကမည္ ျဖစ္၏။ ဤေနရာတြင္ ဆုေတာင္းစားအတြက္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေတာင္းစားသျဖင့္ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးစာ ရရွိျခင္းသည္ အတိတ္ကံ အက်ိဳးေပးေကာင္းျခင္းေၾကာင့္ဟု ဆုိသည္ထက္ ပစၥဳပၸန္ အလုပ္၏ စီမံျခင္းေၾကာင့္ဟုဆုိက ပုိသင့္ႏုိင္ေပ၏။ ထုိသေဘာသည္ ကံက မိမိကုိ စီမံျခင္းမဟုတ္ဘဲ မိမိက ကံကုိစီမံျခင္းမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။

သုိ႔ဆုိလ်င္ သတၱဝါမ်ား အေနျဖင့္ လက္ရွိမိမိတုိ႔၏ ဘဝကို မျမင္ႏုိင္သည့္ ကံအစီအမံမ်ားအေပၚ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကျခင္း၊ ကံတရားကုိ ပုံခ်ေနၾကျခင္းထက္ လုပ္ေဆာင္သင့္သည့္ အလုပ္မ်ားကုိ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ျပျခင္းျဖင့္ မိမိ၏ကံကုိ မိမိက စီမံၾကျခင္းကသာ အေကာင္းဆုံး နိယာမသေဘာပင္ ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ စီမံၾကသည့္ အခါတြင္သာ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ အစီအမံ၊ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ စီမံတတ္ရန္ လုိအပ္ျခင္းျဖစ္၏။ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ အစီအမံ၊ အလုပ္အကုိင္ဟူသည္ အကုသုိလ္ႏွင့္ မယွဥ္သည့္ အစီအမံမ်ိဳး၊ မိစၧာဇီဝျဖစ္သည့္ အလုပ္မ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး အျပစ္မရွိသည့္၊ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာကုိ မထိခုိက္သည့္ အစီအမံ၊ အလုပ္အကုိင္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္၏။ အလြယ္ေျပာရလွ်င္ ဒုစ႐ုိက္ေရွာင္ကာ သုစ႐ုိက္ေဆာင္သည့္ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္၏။ ဒုစ႐ုိက္ေရွာင္ကာ သုစ႐ုိက္ေဆာင္ထားသည့္ သူမ်ားသည္ သီလသမာဓိပညာပုိင္းမ်ားတြင္လည္း အျပစ္ကင္း ေနသည္သာ ျဖစ္သျဖင့္ အလုပ္ေကာင္းေနမည္ျဖစ္ၿပီး အလုပ္ေကာင္းေနလွ်င္ အက်ိဳးေပးလည္း ေကာင္းေနမည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ လက္ရွိမိမိ၏ကံတရားကုိ မိမိက စီမံေနျခင္းသာ ျဖစ္၏။

အကယ္၍ အလုပ္ေကာင္းမ်ား လုပ္ေနသည့္ၾကားက အတိတ္မေကာင္းကံမ်ား၏ အစီအမံမ်ားေၾကာင့္ မေကာင္းက်ိဳးမ်ား ေရာက္လာခဲ့သည္ရွိေသာ္လည္း ထုိမေကာင္းကံ၏ သက္ေရာက္မႈမ်ားကုိ လက္ရွိ မိမိလုပ္ေဆာင္ထားသည့္ ေကာင္းကံမ်ားက အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ေထာက္ကန္သြားမည္သာ ျဖစ္၏။ အေရးႀကီးသည္မွာ လက္ရွိဘဝတြင္ မိမိတုိ႔၏ အလုပ္ေကာင္းမ်ားျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ကံကုိ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္စီမံႏုိင္ျခင္းဟူသည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္၏။ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ ဝိရိယျဖင့္ အျပစ္ကင္းသည့္ အလုပ္မ်ားတြင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏုိင္လွ်င္ မိမိတုိ႔၏ ကံကုိ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္ စီမံႏုိင္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။

ဆုိလုိသည္မွာ ကံတရားႏွင့္ပတ္သက္၍ သတၱဝါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ လက္ရွိဘဝ ႀကီးပြားတုိးတက္ေရး အပုိင္း၊ သံသရာေကာင္းစားေရး အပုိင္းမ်ားတြင္ ကံတရား၏ အေထာက္အပံ့မ်ားသည္ အလြန္အေရးႀကီးသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း အရာရာတုိင္းကုိကား ကံတရားက စီမံဖန္တီးသည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ အကယ္၍ ကံကဖန္တီးသည္ဟု ဆုိခဲ့သည္ရွိေသာ္ ထုိကံကုိ မိမိတို႔ကသာ စီမံဖန္တီးျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကံတရားသည္ မိမိ၏ စီမံဖန္တီးမႈသာ ျဖစ္သျဖင့္ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ မိမိရွိထားသည့္ ကံတရားကုိလည္း မိမိကုိယ္တုိင္သာ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ အလုပ္ေကာင္းမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔ ဉာဏ္ဝီရိယမ်ားကုိ အသုံးခ်ကာ ဖန္တီးထားသည့္ အလုပ္ေကာင္းမ်ား ရွိထားပါက အတိတ္က မေကာင္းခဲ့သည့္ ကံအစီအမံမ်ား၏ မေကာင္းသည့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ား ေရာက္လာေစျငားလည္း ယခုလက္ရွိ မိမိ၏ အစီအမံမ်ားက ေထာက္ပ့ံကာကြယ္ ေပးေနမည္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ ဆုိလုိျခင္း ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သည့္ကိစၥမဆုိ ကံကုိသာ ပုံခ်ကာ ကံစီမံရာ အတုိင္းသာဟု ဆုိေလ့ရွိသူမ်ား၊ ကံတရားအေပၚ တလဲြနားလည္ေနသူမ်ား အေနျဖင့္ အရာရာကုိ ကံကစီမံျခင္းထက္ ထုိကံကုိ မိမိတုိ႔ကသာ စီမံျခင္းျဖစ္ၿပီး မိမိတုိ႔၏ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ အလုပ္မ်ားကသာ ဖန္တီးျခင္းျဖစ္ကာ ထုိအလုပ္မ်ား၏ ေနာက္မွသာ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ ကံတရားက ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္ဟူသည့္ အခ်က္ကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္လ်က္ ကံတရား၏ သက္ေရာက္မႈကုိ ပုံခ်ျခင္းေနမည့္အစား လက္ရွိအခ်ိန္တြင္သာ မိမိတုိ႔၏ အလုပ္မ်ားကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရင္း မိမိတုိ႔၏ ကံအက်ိဳးေပးမ်ားကုိ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္သာ စီမံၾကပါရန္ အေလးအနက္ တုိက္တြန္းလုိက္ရပါသည္။

Read more »

ဘယ္ကံက အေရးႀကီးဆုံးလဲ…

တစ္ေလာက ဒကာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့ သူက “ဘုန္းဘုန္းဘုရား.. ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ရက္ႏွစ္ေရာက္ ေလာက္က တပည့္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကံအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္က ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံ သုံးမ်ိဳးထဲမွာ ကာယကံက အဓိကက်ေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕က ကာယကံထက္ မေနာကံက ပုိၿပီးအေရးႀကီးေၾကာင္း ေျပာဆုိရင္းက ေဆြးေႏြးပဲြက အားပါလာၿပီး သူမွန္ကုိယ္မွန္ ျငင္းၾကတဲ့အထိ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘုန္းဘုန္းကုိပဲ ေမးၾကမယ္ဆုိၿပီး တပည့္ေတာ္တုိ႔ ေဆြးေႏြးပဲြကုိ ရပ္လုိက္ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒါ ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ တပည့္ေတာ္တုိ႔ကုိ စာတစ္ပုဒ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုိ႔စ္ေရးၿပီး ရွင္းလင္းေပးပါဦးဘုရား”လုိ႔ ေျပာဆုိ ေလွ်ာက္ထားလာပါတယ္။ သူ႔ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ အခ်ိန္ယူကာ ေရးေပးမယ့္အေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီး စိတ္ထဲမွာလည္း အခုေခတ္မွာ သူတုိ႔ေလးေတြ ဒီလုိ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကတယ္ ဆုိတာကုိေတာင္ က်ိတ္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးေနမိပါေသးတယ္။

သူတုိ႔ ေဆြးေႏြးမယ္ဆုိလည္း ေဆြးေႏြးစရာပါပဲ။ ကံကံရဲ႕အက်ိဳးကုိ အဓိက ေဟာေျပာေပးထားတဲ့ ဗုဒၶစာေပေတြမွာ တစ္ခါတစ္ရံ ဘယ္လုိကာယကံေၾကာင့္ ဘယ္လုိဆုိးက်ိဳးေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္လုိဝစီကံေၾကာင့္ ဘယ္လုိအျပစ္ေတြ ရခဲ့တယ္၊ ဘယ္လုိမေနာကံေၾကာင့္ ဘယ္လုိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြ ရွိခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းဇာတ္လမ္းေတြ၊ သက္ေသသာဓကေတြကလည္း ရွိေနၾကတာဆုိေတာ့ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ကုိယ္ဖတ္မွတ္ဖူးသေလာက္၊ ကုိယ္သိသေလာက္နဲ႔ အခုလုိ ေျပာဆုိျဖစ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ကုိယ္သိထားသေလာက္၊ ကုိယ္မွတ္ထားသေလာက္နဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကတာဆုိေတာ့ တိက်တဲ့ သာဓကကုိေတာ့ တိတိက်က် ေထာက္မျပႏုိင္ၾကေပဘူးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ေဆြးေႏြးလာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘုန္းဘုန္းအတြက္ေတာ့ ေရးစရာ စာတစ္ပုဒ္ရသြားျပန္ပါတယ္။

သူတုိ႔ေလးေတြ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အတုိင္း ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံ သုံးပါးမွာ ဘယ္ကံက အေရးႀကီးဆုံးလဲ၊ ဘယ္ကံက အဓိက အက်ဆုံးလဲလုိ႔ ေမးလာခဲ့ရင္ ဘယ္ကံကပုိၿပီး အေရးႀကီးတယ္၊ အဓိက က်တယ္ဆုိတာထက္ ျပဳလုပ္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာက အဓိကအက်ဆုံးလုိ႔ပဲ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဆုိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံဆုိတာ အလုပ္ကုိ ဆုိတာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ဆုိရာမွာလည္း ေစတနာက အဓိကျပ႒ာန္းထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး အက်ိဳးႀကီးမႈ၊ မႀကီးမႈ ကြားျခားသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကာယကံနဲ႔ က်ဴးလြန္လုိက္တဲ့ အလုပ္ေတြ၊ ဝစီကံနဲ႔ က်ဴးလြန္လုိက္တဲ့ အလုပ္ေတြ ရွိေပမယ့္ ေစတနာ မပါတဲ့အတြက္ တန္ျပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိတာေတြ ရွိတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံလည္း လက္ေတြ႕ျဖစ္တဲ့ ကာယကံအမႈ၊ ဝစီကံအမႈေတြ မလုပ္ျဖစ္ဘဲ ေစတနာပါတဲ့ မေနာကံ အားေကာင္းမႈေၾကာင့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အားေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ေတြလည္း ရွိေနတတ္ျပန္ပါတယ္။

အရွင္းဆုံးကေတာ့ ဘယ္အလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပဳလုပ္သူရဲ႕ ေစတနာက ပုိၿပီးအေရးႀကီးတယ္ဆုိတာ အလြယ္နားလည္ ထားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္အမူအရာနဲ႔ လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏႈတ္နဲ႔ ေျပာဆုိတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္နဲ႔ၾကံစည္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာက တြဲဖက္ၿပီး ပါေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕ဘဝေတြမွာလည္း အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ၊ စကားေျပာတဲ့အခါ၊ ေတြးေတာႀကံစည္တဲ့အခါ စိတ္မပါဘူး၊ ေစတနာ မပါဘူးဆုိရင္ လုပ္သမွ်အလုပ္၊ ေျပာသေျပာအေျပာ စတာေတြဟာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိတာကုိ ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေစတနာက အဓိကပံ့ပုိး လႈံေဆာ္ေပးတာဟာ စိတ္ပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ သြယ္ဝုိက္တဲ့အေနနဲ႔ ေစတနာကုိ မေနာကံလုိ႔ ဆုိမယ္ဆုိရင္လည္း ဆုိႏုိင္သလုိ တျခားကံေတြကုိ လုပ္မိတဲ့အခါမွာလည္း ေစတနာရဲ႕ ေထာက္ပ့ံမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့စိတ္ကပဲ အဓိက ပံ့ပုိးေပးတာျဖစ္ၿပီး ဘယ္ကံပဲလုပ္လုပ္ စိတ္ေစတနာက ဆက္စပ္ပါဝင္ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အရာအားလုံးမွာ စိတ္ေစတနာက အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ဆုိမယ္ဆုိလည္း ဆုိႏုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ ေစတနာပါျခင္း မပါျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိျခင္းမရွိျခင္း၊ အားႀကီးျခင္းမႀကီးျခင္း စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လက္ေတြ႕ဘုရားေဟာ ေဒသနာေတြလည္း ဗုဒၶစာေပေတြမွာ အမ်ားႀကီးေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကအျဖစ္နဲ႔ တစ္ခုခုႏွစ္ခု ထုတ္ႏႈတ္ျပရရင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါက မ်က္စိမျမင္တဲ့ စကၡဳပါလ မေထရ္ဟာ စႀကၤံေလွ်ာက္ရင္း ပုိးမြားေတြကုိ နင္းမိလုိ႔ ပုိးေတြေသေၾကခဲ့တဲ့ ကာယကံအမႈ ရွိခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ေစတနာ မပါတဲ့အတြက္ အျပစ္မရွိဘူးလုိ႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တဲ့ သာဓက၊ ပိလိႏၵဝစၧ အမည္ေတာ္ရတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးဟာလည္း ႏႈတ္ထြက္အလြန္ ၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ ေစတနာမပါတဲ့အတြက္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိတဲ့ အျဖစ္၊ ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနတဲ့ မဒၵကု႑လိ အမည္ရတဲ့ သူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ အသက္ဆုံးခါနီး ဘုရားရွင္ကုိ အာ႐ုံျပဳမိတဲ့ စိတ္အစဥ္ေၾကာင့္ ေသၿပီးေနာက္ နတ္ျပည္ေရာက္ရတဲ့ အေၾကာင္း စတာေတြဟာ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံေတြမွာ ေစတနာရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကအခ်ိဳ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ဗုဒၶဘာသာမွာ သီလပုိင္းဆုိင္ရာ၊ သမာဓိပုိင္းဆုိင္ရာ၊ ပညာပုိင္းဆုိင္ရာ ဆုိတဲ့အက်င့္သိကၡာ သုံးရပ္အေနနဲ႔ ေျပာၾကတဲ့အခါ သီလက ကာယကံနဲ႔ ဝစီကံကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးတယ္၊ သမာဓိနဲ႔ ပညာက စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးတယ္လုိ႔ ဆုိေပမယ့္ သီလသိကၡာပုဒ္ ေစာင့္ထိန္းတဲ့အခါ တုိက္႐ုိက္အေနနဲ႔ ကုိယ္အမူအရာနဲ႔ ႏႈတ္အမူအရာေတြ မက်ဴးလြန္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္ေစတနာကလည္း ပါဝင္ပတ္သက္ေပးေနရတာ ေတြရွိတဲ့အျပင္ စိတ္အစဥ္မွာ သတိကပ္ၿပီး ေနတဲ့အခါမွာ လက္ေတြ႕က်ဴးလြန္ႏုိင္တဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံေတြကုိ မက်ဴးလြန္ျဖစ္တာေတြလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ဘယ္လုိကံမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ေစတနာက အဓိက အခန္းက႑က ပါဝင္ပတ္သက္ေနေၾကာင္း ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ လုပ္မိတဲ့အလုပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏႈတ္ကေျပာဆုိတဲ့ စကားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ကေတြးေတာႀကံစည္တဲ့ အႀကံအစည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာပါမႈ၊ မပါမႈ၊ ေစတနာအားႀကီးမႈ၊ မႀကီးမႈကုိလုိက္ၿပီး အက်ိဳးႀကီးမႈ မႀကီးမႈေတြ ျဖစ္ႏုိင္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံဆုိတဲ့ ကံသုံးပါးမွာ ဘယ္ကံကပုိၿပီး အေရးႀကီးတယ္၊ အဓိကက်တယ္ဆုိတာထက္ ျပဳလုပ္တဲ့အခုိက္မွာ ျပဳလုပ္သူရဲ႕ ေစတနာကအေရးႀကီးၿပီး အဓိကက်တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ သိေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ လုပ္ေနၾကရတဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြအေပၚမွာ ေစတနာအားေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိေတာ့ ေရွာင္ႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ မေရွာင္ႏုိင္လုိ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ေစတနာမပါမိၾကေစဖုိ႔သာ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ၿပီး ကံသုံးပါးလုံးမွာ ေစတနာအားႀကီးတဲ့ ကံက အေရးႀကီးဆုံး ကံျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ေတြမွာ လဲြမွားေနတဲ့ ေစတနာမ်ိဳး မျဖစ္ဖုိ႔သာ သတိပညာ ေပါင္းစပ္ၿပီး လုပ္ၾကပါလုိ႔ပဲ အသိေပးတုိက္တြန္းလုိက္ရပါတယ္။

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား