တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရမယ္…

တရားေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေျခာက္ပါးမွာ “သႏၵိ႒ိက”ဂုဏ္ေတာ္ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္ဒိ႒မ်က္ျမင္ သိျမင္ႏုိင္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ပါ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ ေဟာေတာ္မူတဲ့အတုိင္း၊ လမ္းညြန္တဲ့အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံး ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူမဆုိ က်င့္သုံးႏုိင္တာနဲ႔အမွ် အက်ိဳးတရားကုိ ျပန္လည္ရရွိေစႏုိင္တဲ့ အစြမ္းဂုဏ္အင္ ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယုံၾကည္မႈသဒၶါတရား၊ ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာမ်ား၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ ၀ိရိယတရားမ်ားနဲ႔အညီ က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူပဲ က်င့္က်င့္၊ ဘယ္မွာပဲက်င့္က်င့္ က်င့္ႀကံႏုိင္သေလာက္ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာလည္း အက်ိဳးထူးတရားကုိ ျဖစ္ေစမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္ရဲ႕ အစြမ္းသတၱိဟာ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံ လုိက္နာသူကုိသာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစတဲ့အတြက္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ လူမ်ိဳးလည္း မခဲြျခား၊ အသားအေရာင္လည္း မခဲြျခား၊ က်ားမလည္း မခဲြျခားဘဲ အက်ိဳးထူးသတၱိကုိ ျဖစ္ေစမွာျဖစ္သလုိ မလုိက္နာမက်င့္သုံးဘဲ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ေနထုိင္ေနၾကမယ္ဆုိရင္လည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြေရာ ဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြအတြက္ပါ မ်က္ႏွာလုိက္ျခင္းမရွိ တန္ျပန္အျပစ္ကုိ ျဖစ္ေစတတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘုရားရွင္က ခ်မွတ္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ သဘာ၀နိယာမ၊ ကမၼနိယာမ အမွန္တရားကုိက ျဖစ္ေစတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမဆုိ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေကာင္းတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာဟာ အက်င့္ပုိင္းကုိ ဦးစားေပးတဲ့ ဘာသာျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္ႀကံသူမွန္သမွ်ကုိ လည္း သူတုိ႔သူတုိ႔ရဲ႕ က်င့္ႀကံႏုိင္မႈ အေပၚလုိက္ကာ အက်ိဳးတရား ျဖစ္ထြန္းမႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြအတြက္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀မွာပဲ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြ အတြက္ေတာ့ ေသၿပီးဒုတိယ ဘ၀မွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ကာ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေသၿပီးေနာက္ ဘ၀တစ္ခုခုမွာ အခါအခြင့္သင့္သလုိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါက လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္သုံးသူေတြရဲ႕ စိတ္ေစတနာေဇာ အေပၚကုိလုိက္ၿပီး ကြဲျပားသြားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကာလအတိအက် မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတယ္၊ တကယ္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အပုိင္းမွာ လုပ္တဲ့သူရဲ႕ အလုပ္နဲ႔ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး တူညီတဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶဘာသာေတြ လုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ေတြကုိ ခဲြျခားျပရမယ္ဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ေယာက္ဟာ
ကုိယ္က်င့္သိကၡာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္း သီလအလုပ္
ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း ဒါနအလုပ္
သမထပြားမ်ားျခင္း သမာဓိအလုပ္
၀ိပႆနာပြားမ်ားျခင္း ပညာအလုပ္
ဆုိတဲ့အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ေျပာရရင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အလုပ္ေတြေပါ့။ ဒီအလုပ္ေတြထဲက ကုိယ္ဘာကုိ ေရြးခ်ယ္လုပ္မလဲဆုိတာ ကုိယ့္အေပၚမူတည္ၿပီး ကုိယ္ေရြးခ်ယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္မွာ စိတ္ေစတနာ ထက္သန္စြာနဲ႔ လုပ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အဲဒီေရြးခ်ယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ရဲ႕ တူညီတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးကုိ ရရွိေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိၾကပါစုိ႔။ ကုိယ္က အလွဴအတန္းျပဳရတာ ၀ါသနာပါၿပီး အလွဴဒါန ျပဳရျခင္းကုိ စိတ္အစဥ္မွာ ျပင္းျပထက္သန္စြာ ရွိေနကာ ေစတနာ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေပးလွဴတတ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီလွဴဒါန္းမႈရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ ဒီဘ၀မွာပဲ သိသိသာသာ အက်ိဳးေပးတတ္တာကုိ သတိထားၾကည့္တဲ့ အခါ သိႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ မရွိရွိတာကုိ ပုဂၢိဳလ္မေရြး၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ၊ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ လုိတာျပည့္ဖုိ႔ သက္သက္နဲ႔ လွဴဒါန္းေပးကမ္းတတ္တဲ့ သူဟာ သူကုိယ္တုိင္လည္း ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကူညီေဖးမမယ့္သူေတြ၊ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူေတြ၊ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးမယ့္သူေတြ၊ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဆင္းရဲဒုကၡမရွိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႔ ႀကံဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႀကဳံလည္းႀကဳံဖူးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဟာ ခ်မ္းသာမႈကုိ ျဖစ္ေစတဲ့ သတၱိရွိတဲ့ အတြက္ ဒါနအားသန္တဲ့ သူေတြအတြက္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပည့္စုံခ်မ္းသာမႈကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ဒီဘ၀မွာပဲ လက္ေတြ႕ ရႏုိင္တာေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒါက ဒါနဆုိတဲ့ အလုပ္ရဲ႕ လက္ေတြ႕ဆန္တဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ဒါနရဲ႕ လက္ေတြ႕အက်ိဳးေလးေတြ ရရွိတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ကုိယ့္မွာရွိတဲ့ အရာတစ္ခုခုကုိ လုိအပ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေပးလွဴလုိက္တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ အဲဒီေန႔မွာပဲ ကုိယ့္ကုိလည္း တစ္ေယာက္ေယာက္က တစ္ခုခု အက်ိဳးျပဳသြားတာ၊ တစ္ခုေပးသြားတာ၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း တစ္ခုခု ရလုိက္တာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တုိက္ဆုိင္မႈမဟုတ္တဲ့ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ဒါနရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ စာသင္သားဘ၀က အျဖစ္ေလးကုိ သတိရမိပါတယ္။း စာသင္သားဘ၀က ရွားရွားပါးပါး ရရွိထားတဲ့ သကၤန္းအသစ္ေလး တစ္စုံကုိ ဒုလႅဘရဟန္း အရမ္း၀တ္ခ်င္ေနတဲ့ ဒကာေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မပါဘဲ လွဴလုိက္ဖူးပါတယ္။ အဲဒီေန႔ ညေနမွာပဲ တစ္ခါမွ ျမင္ဖူးျခင္း၊ ေတြးဖူးျခင္း၊ သိကၽြမ္းျခင္း မရွိတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ကုိ လမ္းမွာေတြ႕ၿပီး သူတုိ႔လွဴတဲ့ အလွဴကုိ လက္ခံရရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါဟာ တုိက္ဆုိင္မႈလုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ အဲဒီေန႔ မနက္ပုိင္းက ေစတနာသဒၶါတရား အျပည့္နဲ႔ လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ သကၤန္းအလွဴရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ တန္ျပန္အက်ိဳးေပးမႈလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးကေတာ့ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ မၾကာမၾကာ ေတြ႕ေနရမွာျဖစ္ပါတယ္္။ ဒါဟာ တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတယ္ဆုိတဲ့ နိယာမရဲ႕ လက္ေတြ႕သာဓကပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလုိပဲ ကုိယ္က်င့္သီလ ေစာင့္ထိန္းျခင္းဆုိတဲ့ သီလအလုပ္ကုိ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္ႀကံေလ့ ရွိတဲ့သူေတြ အတြက္လည္း ဒီအလုပ္ရဲ႕ လက္ေတြ႕အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈကုိ သတိျပဳမိၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သီလေစာင့္ထိန္းမႈရဲ႕ ထူးျခားမႈကုိ ခံစားဖူးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သီလရဲ႕ အစြမ္းသတၱိက အရင္ဆုံး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈအားေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္။ သီလလုံၿခဳံေနတဲ့အတြက္လည္း အေၾကာက္တရားကင္းေနၿပီး ဘယ္လုိပရိတ္သတ္ထဲမဆုိ ၀င္ရဲပါတယ္။ သီလလုံၿခဳံတဲ့အတြက္ ေမ့ေလ်ာ့မႈမရွိဘဲ ေသတဲ့အထိ သတိၿမဲေနတတ္ပါတယ္။ သီလရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈက ေစာင့္ထိန္းတဲ့သူေတြကုိ အသက္ရွည္ၿပီး၊ အဆင္းလွကာ၊ က်န္းမာမႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။ ဒါက သီလရဲ႕ ေယဘုယ် အက်ိဳးသက္ေရာက္ မႈေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သီလေစာင့္ထိန္းျခင္း အလုပ္ကုိ လုပ္ေနတဲ့သူ မွန္သမွ် ဘယ္သူမဆုိ ဒီသက္ေရာက္မႈကုိ ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕လုပ္ၾကည့္ရင္ လက္ေတြ႕ရႏုိင္တာကေတာ့ လက္ေတြ႕လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ သိၾကပါတယ္။

တစ္ေလာကေတာင္ အင္တာနက္မွာ ၀ါတြင္းအဓိ႒ာန္၀င္ၿပီး ဥပုသ္ေန႔တုိင္း ဥပုသ္သီလ ေစာင့္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းတဲ့ ပုိ႔စ္ေလးကုိဖတ္ၿပီး လက္ေတြ႕အဓိ႒ာန္၀င္ကာ လုပ္ၾကည့္ၾကတဲ့ သူေတြဆီက “ဥပုသ္ေန႔ကုိ မလြတ္တမ္း ဥပုသ္သီလ ေစာင့္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေလးနဲ႔ ပထမဆုံး ဥပုသ္ေန႔မွာ ဥပုသ္ေစာင့္တာပဲ ရွိေသးတယ္ သိသိသာသာ ထူးျခားမႈေတြကုိ ခံစားရေၾကာင္း” ေျပာလာသံေတြ ၾကားသိရပါတယ္။ “ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မပါတဲ့ အဓိ႒ာန္ တစ္ခုအေနနဲ႔ ဒီႏွစ္၀ါတြင္း ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာေတာ့ ဥပုသ္သီလကုိ မလြတ္တမ္း ေစာင့္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္”ဆုိတဲ့ ခုိင္မာတဲ့ သႏၷိ႒ာန္ စကားေလးေတြလည္း ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သီလေစာင့္ထိန္းျခင္းဆုိတဲ့ အလုပ္ကုိ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္သုံးေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီသီလရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးေက်းဇူးကေတာ့ ဘယ္သူ႔ထံမဆုိ ေရာက္ရွိလာမွာ အမွန္ပါပဲ။ လက္ေတြ႕လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔နဲ႔ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ဘဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲဒီလုိ သေဘာေတြမပါဘဲ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္လုိ႔ လုပ္ကုိလုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔သာ လုပ္ေနမယ္ဆုိရင္ ကံကလည္း သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အက်ိဳးေပး သူေပးေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ သမထ၊ ၀ိပႆနာဆုိတဲ့ ဘာ၀နာ အလုပ္ေတြမွာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ သမထဘာ၀နာရဲ႕ အစြမ္းသတၱိက အားထုတ္ေနစဲအခုိက္္မွာ ပူေလာင္မႈ ကိေလသာေတြကုိ ခြာထားၿပီး စိတ္အစဥ္ ၿငိမ္းေအးမႈကုိ ျဖစ္ေစကာ ပီတိတရားေတြကုိ တုိးပြားေစပါတယ္။ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကေတာ့ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္ ကိေလသာေတြကုိ ၀ိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ အျမစ္ျပတ္ သတ္ေပးတဲ့ အစြမ္းသတၱိရွိပါတယ္။ ဒီ၀ိပႆနာ အလုပ္က ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမ်ားေလ ဉာဏ္စဥ္ျမင့္ေလျဖစ္ၿပီး ဉာဏ္ေတြတက္တာနဲ႔ ကိေလသာတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သတ္သတ္ေပးသြားေစပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး နိဗၺာန္ေရာက္တဲ့ အထိပုိ႔ေဆာင္ေပးပါတယ္။ ဒီသမထ၊ ၀ိပႆနာ အလုပ္ဟာလည္း တကယ္ႀကိဳးႀကိဳးစားစားနဲ႔ လုပ္ရင္ ဘယ္သူမဆုိ လုပ္ႏုိင္သမွ် အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ လုပ္ႏုိင္သမွ် စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ ကိေလသာေခါင္းပါးမႈ၊ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈေတြကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ စိတ္ကူးရင္ မဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္မႈနဲ႔ သိရ၊ ခံစားရတဲ့ အလုပ္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီဘာ၀နာ အလုပ္ဟာလည္း တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတဲ့အလုပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ေဆာင္ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္မ်ားဟာ အက်င့္တရား ဦးစားေပးထားတဲ့ တရားေတာ္မ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ အျခားကမၻာ့ဘာသာမ်ားနဲ႔ မတူဘဲ တမူထူးျခားေနတာ ျဖစ္ၿပီး သဒၶါ၊ ပညာ၊ ၀ိရိယတရားေတြ ယုတ္ေလ်ာ့လာတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ အႏွစ္သာရရွိေပမယ့္ အေရအတြက္ နည္းေနတဲ့သေဘာ သက္ေရာက္ေနေပမယ့္ လက္ေတြ႕လုပ္ရင္ လုပ္တဲ့အတုိင္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေစတဲ့အတြက္ ကမၻာတစ္၀ွန္းမွာ ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ အစမ္းသပ္ခံႏုိင္တဲ့ တရားေတာ္မ်ား၊ ယုတၱိက်တဲ့ တရားေတာ္မ်ား၊ တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတဲ့ တရားေတာ္မ်ားအျဖစ္ မွတ္ေက်ာက္အတင္ခံကာ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္သုံးသူေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖစ္လာတယ္ဆုိတာ သိေစလုိတာပါ။ သႏၵိ႒ိက ဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္အတုိင္း တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ရတယ္ဆုိတာ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ရင္းျဖင့္ သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အေျပာမဟုတ္ အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပႏုိင္တဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားကုိ ဟုိစာဖတ္၊ ဒီစာဖတ္၊ ဟိုေတြးဒီေတြး၊ ဟုိေ၀ဘန္ဒီေ၀ဘန္ လုပ္ေနၾကတာထက္ ဗုဒၶညြန္ျပတဲ့အတုိင္း လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္သုံးျခင္းျဖင့္ ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ အက်ိဳးတရားကုိ လက္ေတြ႕ခံစားႏုိင္ေအာင္ က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၿပီး ကုိယ္တုိင္ဒိ႒ မ်က္ျမင္သိျမင္ႏုိင္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္အထူးကုိ အရယူၾကည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း သီလကုိ အေျခခံတဲ့ ဒါန၊ ဘာ၀နာ အလုပ္မ်ားရဲ႕ လက္ေတြ႕ဆန္တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။

Read more »

အေကာင္းျမင္၀ါဒႏွင့္ ေယာနိေသာ မနသိကာရ…

ေ၀ါဟာရ တစ္ခု၏ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆုိခ်က္အရ “အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္”ကုိ္ အေကာင္းျမင္၀ါဒဟု ဆုိၿပီး “အသင့္အားျဖင့္ ႏွလုံးသြင္းျခင္း” ကုိ ေယာနိေသာ မနသိကာရဟု ဆုိ၏။ အရာရာကုိ ေကာင္းသည့္ဘက္၊ ေကာင္းသည့္႐ႈေထာင့္မွသာ ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္သေဘာကုိ အေကာင္းျမင္၀ါဒဟု ဆုိ၍ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကုိ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းျခင္း၊ စဥ္းစားျခင္း၊ ႐ႈျမင္ျခင္းကုိ ေယာနိေသာ မနသိကာရဟု ဆုိေလ့ရွိ၏။ တုိတုိႏွင့္လုိရင္း အဓိပါၸယ္ အေနျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ “အေကာင္းျမင္းျခင္း”ႏွင့္ “ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ျခင္း”ဟု ဤစကားႏွစ္ရပ္ကုိ အလြယ္မွတ္သားႏုိင္၏။ အေကာင္းျမင္ျခင္းႏွင့္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ျခင္းတုိ႔သည္ ဆက္စပ္မႈ ရွိေန၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆုိေသာ္ တူညီသည့္ သေဘာကုိ ေဆာင္ေန၏။ အေကာင္းျမင္တတ္ျခင္းသည္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး ႏွလုံးသြင္းမွန္ျခင္းသည္လည္း အေကာင္းျမင္တတ္သျဖင့္သာ ျဖစ္ေလ့ရွိတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္ျခင္းႏွင့္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ျခင္း သုိ႔မဟုတ္ အေကာင္းျမင္၀ါဒႏွင့္ ေယာနိေသာ မနသိကာရတုိ႔သည္ “ကဲြသလုိလုိႏွင့္ တဲြေနတတ္သည့္တရား၊ မတူသလုိလုိႏွင့္ တူေနတတ္သည့္တရား”ဟု ဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ဆုိလုိသည္မွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စ႐ုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံၾကရာတြင္ အဆင္ေျပေျပ ျဖစ္ၾကေစရန္၊ အျပစ္မျမင္ဘဲ အခ်စ္၀င္ၾကေစရန္ အေကာင္းျမင္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္မ်ား ရွိရန္လုိသကဲ့သုိ႔ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာေကာင္းမည့္အေရး အေထာက္အကူေပးမည့္ ကုသုိလ္တရား တုိးပြားေရးမွာလည္း ကုသုိလ္ျဖစ္ေၾကာင္း အေထာက္အပံ့ တစ္ခုျဖစ္သည့္ ေယာနိေသာ မနသိကာရေခၚ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ေရး သုိ႔မဟုတ္ ကုသုိလ္ျဖစ္ရန္ ႏွလုံးသြင္းတတ္ေရးသည္ အေရးႀကီးေၾကာင္း ဆုိလုိရင္းျဖစ္ပါ၏။ အေကာင္းျမင္တတ္လွ်င္ အျပစ္အျဖစ္ သက္သာၿပီး ႏွလုံးသြင္းမွန္လွ်င္ အကုသုိလ္အျဖစ္ နည္းကာ ကုသုိလ္ျဖစ္ရန္ ပုိအားသန္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္အရာကုိပဲ ၾကည့္ၾကည့္ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရန္ႏွင့္ ျမင္သမွ်၊ ၾကားသမွ် အစစ အဖုံဖုံ ထုိထုိအာ႐ုံမ်ားႏွင့္ ၾကဳံေတြ႕သည့္ အခါတြင္လည္း အကုသုိလ္မျဖစ္ဘဲ ကုသုိလ္ျဖစ္ေစရန္အတြက္ ေယာနိေသာမနသိကာရ ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရန္ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္၏။

မွန္၏။ လူ႔ေလာကတြင္ ေနထုိင္က်င္လည္ၾကသည့္အခါ ၀ါသနာမတူ၊ အက်င့္စ႐ုိက္မတူ၊ စိတ္သေဘာထား မတူၾကသည့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေနၾကရသျဖင့္ စိတ္ထားမတတ္လွ်င္ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း အကုသိုလ္အျပစ္ ျဖစ္ဖြယ္မ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရတတ္၏။ တစ္စုံတစ္ဦး၏ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္မ်ားသည္ တစ္ခါတစ္ရံ မိမိတုိ႔အတြက္ အကုသုိလ္ျဖစ္ဖြယ္မ်ား ျဖစ္ေနတတ္သည္ကုိ သတိျပဳမိၾကမည္ ျဖစ္၏။ ထုိသူတုိ႔သည္ မည္သည့္သေဘာ မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မည္သုိ႔ေနထုိင္ေလ့ရွိသည္ကုိ မသိႏုိင္ေသာ္လည္း ၾကည့္ေနျမင္ေနသည့္ မိမိသည္ အကယ္၍ စိတ္ထားမတတ္၊ ႏွလုံးသြင္း မမွန္လွ်င္ ထုိသူတုိ႔ကုိ အမွီျပဳ၍ မိမိမွာ အလုိလုိ အျပစ္ျဖစ္ေနတတ္၏။ ထုိသုိ႔အျပစ္ျဖစ္တတ္မႈ၏ အေၾကာင္းရင္းမွာ အေကာင္းမျမင္တတ္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ႏွလုံးသြင္းမမွန္ကန္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သူ႔အေပၚပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္၏။

အေကာင္းျမင္တတ္လွ်င္ ထုိအခုိက္အတန္႔တြင္ အကုသုိလ္အျဖစ္ သက္သာမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္တတ္သျဖင့္ မိမိစိတ္တြင္လည္း ေရွးဦးစြာ ေကာင္းသည့္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနတတ္၏။ အဆုိးျမင္တတ္သည့္ သူတစ္ေယာက္သည္ အရာရာကုိ အဆုိးဘက္ကသာ ၾကည့္ေလ့ရွိတတ္သျဖင့္ သူ၏စိတ္တြင္လည္း အဆုိးမ်ား၊ မေကာင္းသည့္ အေတြးမ်ားက လႊမ္းမုိးထားၿပီး သူကုိယ္တုိင္ပင္ အကုသုိလ္ အျပစ္မ်ား ျဖစ္ေနတတ္သည့္ သေဘာရွိတတ္ေသာ္လည္း အေကာင္းဘက္က ႐ႈတတ္သူသည္ကား အေတြးေကာင္း၊ အျမင္ေကာင္းမ်ားျဖင့္ ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္သျဖင့္ သူ၏သႏၲာန္တြင္လည္း ေကာင္းသည့္စိတ္ထားမ်ား ျဖစ္ေနတတ္၏။ အမွားကုိ အမွန္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္တတ္သည့္ သေဘာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ မိမိကုိယ္ကုိယ္ မိမိအျပစ္မျဖစ္ေစရန္ သူတပါး၏ ေကာင္းကြက္ေလးမ်ားကုိ ရွာ၍ၾကည့္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္မ်ိဳးကုိ ေလ့က်င့္ေလ့ရွိသူသည္ အမွန္ပင္ အေကာင္းျမင္တတ္သူ ျဖစ္ၿပီး အကုသုိလ္ အျဖစ္နည္းသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူတုိင္းလူတုိင္း ေကာင္းကြက္ေလးမ်ား တစ္ခုခုရွိတတ္သျဖင့္ ထုိေကာင္းကြက္ေလးမ်ားကုိ ရွာ၍ မိမိကုိယ္ကုိ အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္၊ ႏွလုံးသြင္းတတ္ဖုိ႔ လုိေၾကာင္း တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

စကားစပ္၍ ဖတ္ဖူးခဲ့သည့္ စာေပမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ အေကာင္းျမင္တတ္ေစရန္၊ ႏွလုံးသြင္း မွန္ကန္ေစရန္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ လမ္းညြန္ထားခ်က္မ်ားကုိ သတိရမိပါ၏။ “ေလာကတြင္ အခ်ိဳ႕သည္ အေျပာၾကမ္းၿပီး စိတ္ထားေကာင္းသည္ကုိ ေတြ႕ရတတ္ေၾကာင္း၊ ထုိသူမ်ားကုိ အေျပာၾကမ္းသည္ကုိ မၾကည့္ဘဲ စိတ္ထားေကာင္းသည့္ အခ်က္ကုိၾကည့္၍ ဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္း၊ အခ်ိဳ႕သည္ အေျပာခ်ိဳေသာ္လည္း စိတ္သေဘာထား ယုတ္ညံ့တတ္ေၾကာင္း၊ ထုိသူမ်ားကုိ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းသည္ကုိ မၾကည့္ဘဲ ႏႈတ္ခ်ိဳတတ္သည့္ အခ်က္ကုိပင္ယူ၍ ဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္း၊ အခ်ိဳ႕သည္ အေျပာလည္းၾကမ္း၊ စိတ္ထားလည္း မေကာင္းတတ္ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ ေကာင္းသည့္ အခ်က္ေလးမ်ား ရွိတတ္ေၾကာင္း၊ ထုိသူမ်ားကုိ တစ္ခါတစ္ရံ ေကာင္းသည့္အခ်က္ေလးကုိပင္ ယူ၍ ဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္း၊ အခ်ိဳ႕ကား စိတ္ထားလည္းမေကာင္း၊ အေျပာလည္းၾကမ္းသည့္အျပင္ မည္သည့္အခါမွလည္း ေကာင္းလာမည္ မဟုတ္သည့္ သူမ်ားျဖစ္ေနတတ္ေၾကာင္း ထုိသူမ်ားကုိကား အျပစ္အျဖစ္မခံေတာ့ဘဲ ဥေပကၡာျပဳ၍သာ ဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိကုိယ္ကုိ အျပစ္မျဖစ္ေစရန္ အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္မ်ား လုပ္သင့္ပုံကုိ ဖတ္ဖူးခဲ့သည့္ စာေပအခ်ိဳ႕က လမ္းညႊန္ျပသထားေလ၏။

မည္သုိ႔ဆုိေစ။ ေသခ်ာသည္မွာ အေကာင္းျမင္တတ္ျခင္းသည္ အျပစ္အျဖစ္သက္သာသည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္လွ်င္ လူတုိင္းလူတုိင္း ကုိယ္စီအားနည္းခ်က္မ်ား ရွိတတ္ၾကသည္ျဖစ္ရာ ထုိအားနည္းခ်က္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ဆက္ဆံၾကလွ်င္ကား ဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပဖြယ္ မရွိတတ္လွေပ။ ထုိ႔အျပင္ အဆုိးျမင္တတ္သည့္ အက်င့္ေလးမ်ား ရွိေနျပန္လွ်င္လည္း မေကာင္းသည့္ အေတြးအျမင္က ေရွးဦးစြာ ေနရာယူထားသျဖင့္ မည္သူ႔ကုိၾကည့္ၾကည့္ မေကာင္းသည့္အခ်က္၊ အားနည္းသည့္ အခ်က္ကုိပင္ ေတြ႕ေနရမည္ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ အားနည္းခ်က္ႏွင့္ မေကာင္းသည့္အခ်က္ကုိ ၾကည့္မိၿပီဆုိလွ်င္ကား မိမိသႏၲာန္တြင္ ထုိသူအေပၚမွာ အေကာင္းျမင္ေပးရန္ မလြယ္လွဘဲ မေကာင္းသည့္ အေတြးအျမင္မ်ားျဖင့္ အကုသုိလ္ အျပစ္မ်ားသာ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ သေဘာရွိ၏။ ဤသည္မွာ အေကာင္းျမင္တတ္သည့္ အက်င့္မရွိဘဲ အဆုိးကုိသာ ၾကည့္တတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္တတ္လွ်င္ အျပစ္အျဖစ္ သက္သာသျဖင့္ အေကာင္းျမင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္း ျဖစ္၏။

စာေရးသူ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခု ျဖစ္၏။ ေက်ာင္းမွာ အလွဴရွိသျဖင့္ ဧည့္သည္ေပါင္းစုံ လာၾကသည့္အထဲတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးခဲ့ဖူးသည့္ တပည့္ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားလည္း ေရာက္လာၾက၏။ ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘုရားႏွင့္ဘုန္းႀကီးကုိ ဦးခ်ၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီၾကည့္ကာ ဒကာမေလး တစ္ေယာက္က “ဘုန္းဘုန္းဘုရား… ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ အဲဒီလုိက္ကာေတြကုိ ဘယ္သူလွဴထားတာလဲ…၊ လွဴတဲ့သူကလည္း အဲဒီအေရာင္ႀကီးမွ ေရြးလွဴရတယ္လုိ႔…၊ လွလည္းမလွဘဲနဲ႔၊ ဘယ္လုိမ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ၿပီး လွဴထားလဲ မသိပါဘူး၊ အႏုပညာ မ်က္စိမရွိလုိက္တာ…” စသည္ျဖင့္ဆုိၿပီး သူ႔စိတ္ထင္ရာကုိ အသံက်ယ္ႀကီးႏွင့္ ေျပာဆုိ ေလွ်ာက္ထားလုိက္၏။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ပင္ သူေျပာေနသည့္အခ်ိန္တြင္ အလွဴရွင္ ဒကာမႀကီးကလည္း မနီးမနားမွာ ရွိေနခဲ့၏။ လူႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သျဖင့္ အေျခအေနကုိ သိေသာ္လည္း ဘာမွမေျပာဘဲ သူတုိ႔ေလးေတြ ျပန္သြားမွ စာေရးသူ အနားကုိေရာက္လာၿပီး “ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္လွဴထားတဲ့ လုိက္ကာေတြက မေကာင္းလုိ႔လားဘုရား…၊ ဒါဆုိ တပည့္ေတာ္ ျပန္လဲလုိက္မယ္ဘုရား..”လုိ႔ စိတ္မေကာင္းသည့္ အမူအရာျဖင့္ ေလွ်ာက္ေလ၏။ စာေရးသူက “ေနပါေစ ဒကာမႀကီး ဒီအတုိင္းပဲ ထားလုိက္ပါ၊ အဆင္ေျပပါတယ္၊ ဒကာမႀကီး အေနနဲ႔ ခုလုိ ဟုိကေျပာ၊ ဒီကေျပာလုိ႔သာ လုိက္ၿပီးလွဴထားတာေတြ လဲေနမယ္ဆုိရင္ ဆုံးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ လူတစ္ကုိယ္အႀကိဳက္တစ္မ်ိဳး ဆုိေတာ့ သူ႔အႀကိဳက္သူေျပာၾကမွာပဲ၊ အဓိကကေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ကုိ သန္႔ရွင္းၿပီး ေစတနာျပတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ…”ဟု ေျပာသိမ့္စကား ေျပာေပးခဲ့ရေသး၏။

ဤအျဖစ္အပ်က္ေလးမွာ လက္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့သည့္ အျဖစ္တစ္ခု ျဖစ္ပါ၏။ ေလာကတြင္ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ သူမ်ားရွိေနသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ အားနည္းသျဖင့္ ၎တုိ႔ စိတ္အထင္ ေျပာမိေျပာရာ ေျပာလုိက္မိတတ္ၾက၏။ ထုိသုိ႔ အလြယ္တကူ လက္လြတ္စပါယ္ ေျပာလုိက္မိသျဖင့္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း အျပစ္ကေလးမ်ား ရတတ္သကဲ့သုိ႔ ၾကားရသည့္ သူမ်ားမွာလည္း အေတြးအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စိတ္မွာေလးလံ သြားတတ္၏။ အကယ္၍ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္ျမင္တတ္သူဆုိလွ်င္ အေကာင္းကုိရွာၿပီး ေျပာဆုိတတ္သျဖင့္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း စိတ္အစဥ္ ရႊင္လန္းႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ၾကားရသူမွာလည္း ပီတိပြားရမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ အေကာင္းမျမင္တတ္သည့္ အေလ့အက်င့္၊ ႏွလုံးသြင္း မမွန္သည့္ အေတြးအျမင္မ်ားသည္ ကုသုိလ္ရေရးထက္ အကုသုိလ္ အျပစ္ျဖစ္ႏုိင္မႈက ပုိမ်ားသျဖင့္ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ အေကာင္းျမင္တတ္ရန္ႏွင့္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ေစရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ပါေပ၏။

ဆုိလုိသည္မွာ ေလာကတြင္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပတ္၀န္းက်င္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ က်င္လည္ေနၾကရသည္ ျဖစ္ရာ အျမင္မတတ္၊ အေတြးမတတ္၊ အၾကည့္မတတ္၊ အေနအထုိင္ မတတ္လွ်င္ အျပစ္ျဖစ္ၿပီး အကုသုိလ္ျဖစ္တတ္သျဖင့္ မည္သည့္အရာ၊ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖင့္ ေတြ႕ဆုံႀကံႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္တတ္ရန္ႏွင့္ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ရန္ ႀကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း ဆုိလုိပါ၏။ တစ္စုံတစ္ခုကုိျဖစ္ေစ၊ တစ္စုံတစ္ေရာက္ကုိျဖစ္ေစ မေကာင္းအျမင္ျဖင့္ အဆုိးမ်ားကုိ ၾကည့္တတ္ၾကလွ်င္ အလြယ္တကူ အျပစ္ျမင္ကာ အကုသုိလ္ျဖစ္တတ္သျဖင့္ ေကာင္းကြက္မ်ားကုိရွာ၍ အေကာင္းကုိ ၾကည့္တတ္ရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳ တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ အေကာင္းျမင္ျခင္းႏွင့္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ျခင္းသည္ ကုသုိလ္ရရန္ႏွင့္ အကုသုိလ္အျဖစ္နည္းရန္ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ေစတတ္သျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ စိတ္ကုိ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္ျမင္တတ္ရန္ ေလ့က်င့္သင့္ေၾကာင္း အသိေပးလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔သာ အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္တတ္၊ ေကာင္းသည့္အရာမ်ားတြင္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္တတ္ၾကလွ်င္ မိမိအတြက္လည္း အျပစ္ကင္းၿပီး သူတပါးအတြက္လည္း အကုသုိလ္ အျဖစ္နည္းတတ္ၾကမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သူမဆုိ မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ၊ စိတ္အမူအရာမ်ားကုိ အမွီျပဳ၍ အကုသုိလ္အျပစ္ အျဖစ္လြယ္တတ္ၾကရာတြင္ အဆုိးျမင္တတ္ျခင္း၊ ႏွလုံးသြင္း မမွန္ကန္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္လည္း အကုသုိလ္အျပစ္ ျဖစ္ႏုိင္ၾကသျဖင့္ ထုိသုိ႔ေသာ အကုသုိလ္အျပစ္ ျဖစ္ပြားမႈမ်ား နည္းပါးေစရန္ မည္သည့္အရာ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေပၚတြင္မဆုိ အေကာင္းဘက္က ႐ႈျမင္ႏုိင္ရန္ႏွင့္ ႏွလုံးသြင္းမွန္ကန္ႏုိင္ရန္ မိမိတုိ႔၏ စိတ္အစဥ္ကုိ မေမ့မေလ်ာ့သည့္ သတိတရားျဖင့္ အစဥ္မျပတ္ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္သင့္ပါေၾကာင္း ေစတနာစကား ေမတၱာအားျဖင့္ ႏွစ္သစ္စရာ ဓမၼတစ္ခုအျဖစ္ ေရးသားတင္ျပလုိက္ရပါသည္။

Read more »

အလယ္အလတ္လမ္း (သုိ႔) မဂၢင္ရွစ္ရပ္ လမ္းသြယ္ျမတ္…

တရားဦးေဒသနာေခၚ ဓမၼစၾကာတရားေတာ္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶက “အစြန္းႏွစ္ပါးကုိေရွာင္ၿပီး အလယ္အလတ္ လမ္းကုိေဆာင္ရန္” ေဟာၾကားေတာ္မူထား၏။ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ားတြင္ အလြန္အက်ဴးလုိက္စားျခင္း အက်င့္ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ ညႇင္းစဲျခင္းအက်င့္ဟူေသာ အစြန္းႏွစ္ပါး အက်င့္တရား လမ္းစဥ္မ်ားကုိ မလုိက္စားဘဲ အစြန္းမေရာက္သည့္ မွန္ကန္သည့္ လမ္းစဥ္ျဖစ္သည့္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးၾကရန္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ျမတ္ဗုဒၶမိန္႔ေတာ္မူသည့္ အလယ္အလတ္လမ္းကုိ မဇၥ်ိမပဋိပဒါလမ္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း မဂၢင္ရွစ္ရပ္ အက်င့္ျမတ္ဟူ၍ လည္းေကာင္း ေခၚဆုိသုံးႏႈံးၾက၏။ ဓမၼစၾကာ ေဒသနာေတာ္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကာ မဇၥ်ိမပဋိပပဒါလမ္းဟူသည္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ေလွ်ာက္လမ္းရာ အျမတ္လမ္းသြယ္ ျဖစ္သည့္ မဂၢင္ရွစ္ပါး အက်င့္တရားပင္ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ဤအဂၤါရွစ္ပါးရွိသည့္ မဂ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းသူသည္ မွန္ကန္ၿပီး အစြန္းမေရာက္သည့္ အလယ္အလတ္လမ္းသုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူ ျဖစ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ရာအမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္သုိ႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳ ဦးတည္ေနသူျဖစ္ေၾကာင္း ဖြင့္ဆုိရွင္းျပေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလယ္အလတ္လမ္း သုိ႔မဟုတ္ မဂၢင္ရွစ္ရပ္ လမ္းသြယ္ျမတ္ကုိ မွန္ကန္စြာ က်င့္သုံးလုိသူမ်ားသည္ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စုံေအာင္ လုိက္နာက်င့္သုံးရမည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။

အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ျဖစ္သည့္အျပင္ လြတ္ေျမာက္ရာအမွန္ နိဗၺာန္သုိ႔ သြားရာအေကာင္းဆုံး လမ္းသြယ္လည္း ျဖစ္သျဖင့္ ဤမဂၢင္ရွစ္ပါးအေၾကာင္းကုိ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပရိယာယ္မ်ားျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားအား ေဟာၾကားေပးခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ယေန႔ေခတ္ ဗုဒၶပိဋကတ္ေတာ္မ်ား၏ က်မ္းအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးအေၾကာင္းကုိ ေတြ႕ေနရျခင္းျဖစ္၏။ သစၥာေလးပါးတြင္လည္း မဂၢသစၥာဟူသည္ မဂၢင္ရွစ္ပါးပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဖြင့္ဆုိရွင္းျပေတာ္မူၿပီး ဤမဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္ အညီသာ လုိက္နာက်င့္သုံး ေနထုိင္သြားလွ်င္ မဂၢသစၥာဆုိက္မည္ ျဖစ္ကာ မဂၢသစၥာဆုိက္လွ်င္ နိေရာဓသစၥာသုိ႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ နိေရာဓသစၥာကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳသူသည္ သမုဒယသစၥာ တဏွာကုိ အၾကြင္းမဲ့ပယ္သတ္ၿပီး ျဖစ္ကာ တဏွာကုန္လွ်င္ ဒုကၡလည္း ၿငိမ္းမည္ျဖစ္သျဖင့္ ဒုကၡသစၥာကုိလည္း သိၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ သစၥာတရားကုိ ထုိးထြင္း၍ သိရာအမွန္ လမ္းစဥ္ျမတ္ျဖစ္သည့္ မဂၢင္ရွစ္ပါး အက်င့္တရားကုိ က်င့္ပြားၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ အထပ္ထပ္ မိန္႔ေတာ္မူသည္ အလယ္အလတ္လမ္းေခၚ မဂၢင္ရွစ္ပါး တရားမ်ားမွာ
၁။ သမၼာဒိ႒ိ = မွန္စြာသိျမင္ျခင္း (Right View/ 바른 견해)
၂။ သမၼာသကၤပၸ = မွန္စြာႀကံစည္ျခင္း (Right Thought/ 바른 사유 (생각) )
၃။ သမၼာ၀ါစာ = မွန္စြာေျပာဆုိျခင္း (Right Speech/ 바른 말)
၄။ သမၼာကမၼႏၲ = မွန္စြာျပဳလုပ္ျခင္း (Right Action/ 바른 행위 (행동))
၅။ သမၼအာဇီ၀ = မွန္စြာအသက္ေမြးျခင္း (Right Lively hood/ 바른 생계)
၆။ သမၼာ၀ါယမ = မွန္စြာအားထုတ္ျခင္း (Right Effort/ 바른 정진 (노력))
၇။ သမၼာသတိ = မွန္စြာေအာက္ေမ့ျခင္း (Right Mindfulness/ 바른 마음챙김 (알아차림))
၈။ သမၼာသမာဓိ = မွန္စြာတည္ၾကည္ျခင္း (Right Concentration/ 바른 삼매)
ဟူေသာ လမ္းစဥ္အဂၤါ ရွစ္ပါးပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိလမ္းစဥ္ရွစ္ပါး၏ တစ္ခုခ်င္း အဖြင့္ကုိလည္း ျမတ္ဗုဒၶက မဟာသတိပ႒ာန သုတ္တြင္ ေအာက္ပါအတုိင္း အက်ယ္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။

“ - ရဟန္းတုိ႔ သမၼာဒိ႒ိသည္ အဘယ္နည္း။ ဒုကၡ၌ သိျမင္ျခင္း၊ ဒုကၡ၏ျဖစ္ေၾကာင္း၌ သိျမင္ျခင္း၊ ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ရာ (နိဗၺာန္)၌ သိျမင္ျခင္း၊ ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္၌ သိျမင္ျခင္းတည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤသိျမင္ျခင္းကုိ မွန္စြာသိျမင္ျခင္း သမၼာဒိ႒ိဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာသကၤပၸသည္ အဘယ္နည္း။ (ကာမအာ႐ုံမွ) လြတ္ကင္းေသာ ႀကံစည္ျခင္း၊ ဖ်က္စီျခင္းမွ လြတ္ကင္းေသာ ႀကံစည္ျခင္း၊ ညွင္းဆဲျခင္းမွ လြတ္ကင္းေသာ ႀကံစည္ျခင္းတည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤႀကံစည္ျခင္းကုိ မွန္စြာႀကံျခင္း သမၼာသကၤပၸဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာ၀ါစာသည္ အဘယ္နည္း။ မဟုတ္မမွန္ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ဂုံးတုိက္စကားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ၾကမ္းတမ္းေသာစကားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ျပိန္ဖ်င္းေသာစကားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းတည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းကုိ မွန္စြြာေျပာဆုိျခင္း သမၼာ၀ါစာဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာကမၼႏၲသည္ အဘယ္နည္း။ အသက္ကုိသတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ မေပးသည္ကုိ ယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ မွားယြင္းစြာက်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းတည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းကုိ မွန္စြာျပဳလုပ္ျခင္း သမၼာကမၼႏၲဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာအာဇီ၀သည္ အဘယ္နည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ အရိယာျဖစ္ေသာ တပည့္သည္ မွားယြင္းစြာ အသက္ေမြးျခင္းကုိ ပယ္စြန္႔၍ မွန္စြာအသက္ေမြးျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြး၏။ ရဟန္းတုိ႔ ဤအသက္ေမြးျခင္းကုိ မွန္စြာအသက္ေမြးျခင္း သမၼာအာဇီ၀ဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာ၀ါယာမသည္ အဘယ္နည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ မျဖစ္ေသးေသာ ယုတ္မာေသာ အကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ မျဖစ္ေပၚေစရန္ ဆႏၵကုိ ျဖစ္ေစ၏၊ အားထုတ္၏၊ လုံ႔လျပဳ၏၊ စိတ္ကုိ ခ်ီးေျမွာက္၏၊ ေဆာက္တည္၏။ ျဖစ္ၿပီးေသာ ယုတ္မာေသာ အကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ပယ္ရန္ ဆႏၵကုိ ျဖစ္ေစ၏၊ အားထုတ္၏၊ လုံ႔လျပဳ၏၊ စိတ္ကုိ ခ်ီးေျမွာက္၏၊ ေဆာက္တည္၏။ မျဖစ္ေသးေသာ ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ျဖစ္ေစရန္ ဆႏၵကုိ ျဖစ္ေစ၏၊ အားထုတ္၏၊ လုံ႔လျပဳ၏၊ စိတ္ကုိ ခ်ီးေျမာက္၏၊ ေဆာက္တည္၏။ ျဖစ္ၿပီးေသာ ကုသိုလ္တရားတုိ႔ တည္ၿမဲေစရန္ မေပ်ာက္ပ်က္ေစရန္ တုိးတက္ျဖစ္ပြားေစရန္ ျပန္႔ေျပာေစရန္ ပြားမ်ားမႈ ျပည့္စုံေစရန္ ဆႏၵကုိ ျဖစ္ေစ၏၊ အားထုတ္၏၊ လုံ႔လျပဳ၏၊ စိတ္ကုိ ခ်ီးေျမာက္၏၊ ေဆာက္တည္၏။ ရဟန္းတုိ႔ ဤအားထုတ္ျခင္းကုိ မွန္စြာအားထုတ္ျခင္း သမၼာ၀ါယာမဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာသတိသည္ အဘယ္နည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ျပင္းစြာအားထုတ္ေသာ လုံလရွိသည္ျဖစ္၍ သမၸဇဥ္ဉာဏ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ေအာက္ေမ့ျခင္း သတိရွိသည္ျဖစ္၍ ဥပါဒါနကၡႏၶာေလာက၌ လုိခ်င္တပ္မက္ျခင္း အဘိဇၥ်ာ ႏွလုံးမသာယာျခင္း ေဒါမနႆကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၍ ႐ုပ္အေပါင္း၌ ႐ုပ္အေပါင္းကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ႈေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍ ေန၏။ ျပင္းစြာအားထုတ္ေသာ လုံလရွိသည္ျဖစ္၍ သမၸဇဥ္ဉာဏ္ ရွိသည္ျဖစ္၍ ေအာက္ေမ့ျခင္း သတိရွိသည္ျဖစ္၍ ဥပါဒါနကၡႏၶာေလာက၌ လုိခ်င္တပ္မက္ျခင္း အဘိဇၥ်ာ ႏွလုံးမသာယာျခင္း ေဒါမနႆကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၍ ေ၀ဒနာတုိ႔၌ ေ၀ဒနာတုိ႔ကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ႈေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍ ေန၏။ ျပင္းစြာအားထုတ္ေသာ လုံလရွိသည္ျဖစ္၍ သမၸဇဥ္ဉာဏ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ေအာက္ေမ့ျခင္း သတိရွိသည္ျဖစ္၍ ဥပါဒါနကၡႏၶာေလာက၌ လုိခ်င္တပ္မက္ျခင္း အဘိဇၥ်ာ ႏွလုံးမသာယာျခင္း ေဒါမနႆကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၍ စိတ္၌ စိတ္ကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ႈေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍ ေန၏။ ျပင္းစြာအားထုတ္ေသာ လုံလရွိသည္ျဖစ္၍ သမၸဇဥ္ဉာဏ္ ရွိသည္ျဖစ္၍ ေအာက္ေမ့ျခင္း သတိရွိသည္ျဖစ္၍ ဥပါဒါနကၡႏၶာေလာက၌ လုိခ်င္တပ္မက္ျခင္း အဘိဇၥ်ာ ႏွလုံးမသာယာျခင္း ေဒါမနႆကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၍ သေဘာတရားတုိ႔၌ သေဘာတရားတုိ႔ကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ႈေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍ ေန၏။ ရဟန္းတုိ႔ ဤေအာက္ေမ့ျခင္း သတိကုိ မွန္စြာေအာက္ေမ့ျခင္း သမၼာသတိဟူ၍ ဆုိအပ္၏။

- ရဟန္းတုိ႔ သမၼာသမာဓိသည္ အဘယ္နည္း။ ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔မွ ကင္း၍သာလွ်င္ျဖစ္ေသာ အကုသုိလ္တရားတုိ႔မွ ကင္း၍သာလွ်င္ျဖစ္ေသာ ၀ိတက္ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ ၀ိစာရာႏွင့္တကြ ျဖစ္ေသာ နီ၀ရဏကင္းျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည့္ ပီတိသုခရွိေသာ ပထမစ်ာန္သုိ႔ ေရာက္၍ေန၏။ ၀ိတက္၀ိစာရ ၿငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ မိမိသႏၲာန္၌ စိတ္ကုိၾကည္လင္ေစတတ္ေသာ သမာဓိကုိ ပြားေစတတ္ေသာ ၀ိတက္လည္းမရွိေသာ ၀ိစာရလည္း မရွိေသာ သမာဓိေၾကာင့္ျဖစ္သည့္ ပီတိသုခရွိေသာ ဒုတိယစ်ာန္သုိ႔ေရာက္၍ေန၏။ ပီတိ၏လည္း ကင္းျခင္းေၾကာင့္ အမွ်႐ႈလ်က္ ဆင္ျခင္လ်က္ေန၏။ သုခကုိလည္း ကုိယ္ျဖင့္ခံစား၏။ အၾကင္ (တတိယစ်ာန္)ေၾကာင့္ ထုိသူကုိ “အမွ်႐ႈသူ သတိရွိသူ ခ်မ္းသာစြာာ ေနေလ့ရွိသူ”ဟု အရိယာပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ ခ်ီးမြမ္းေျပာဆုိကုန္၏။ ထုိတတိယစ်ာန္သုိ႔ ေရာက္၍ေန၏။ ခ်မ္းသာဆင္းရဲကုိ ပယ္ျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေရွးဦးကပင္ ၀မ္းသာျခင္း ႏွလုံးမသာျခင္းတုိ႔၏ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကင္းေသာ(ဥေပကၡာ)ေၾကာင့္ သတိ၏ စင္ၾကယ္ျခင္းရွိေသာ စတုတၳစ်ာန္သုိ႔ ေရာက္၍ေန၏။ ရဟန္းတုိ႔ ဤသမာဓိကုိ မွန္စြာတည္ၾကည္ျခင္း သမၼာသမာဓိဟူ၍ ဆုိအပ္၏။ ”
ဤကား မဟာသတိပ႒ာနသုတ္၊ ဓမၼာႏုပႆနာအဖြင့္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶဖြင့္ဆုိ ရွင္းျပေတာ္မူသည့္ မဂၢင္ရွစ္ပါး ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။

ထုိဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားအရ အလယ္အလတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းသည္ဟူသည္မွာ အထက္ပါ အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္အညီ က်င့္သုံးေနထုိင္ျခင္းပင္ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္သေဘာေပါက္ ႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ကိေလသာမ်ား ထူေျပာလွသည့္ ပုထုဇင္မ်ား အေနျဖင့္ ေန႔စဥ္ဘ၀ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ထုိဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားႏွင့္ အညီေနထုိင္ႏုိင္ရန္မွာ လြယ္ကူလွသည့္ အလုပ္မဟုတ္လွေပ။ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္အညီ ေနထုိင္ႏုိင္ရန္မွာ မျဖစ္ႏုိင္သည့္ သေဘာတြင္ ရွိေနေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ျဖစ္ႏုိင္သည့္နည္း တစ္ခုကား ရွိ၏။ ထုိနည္းကား ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္၍ ေနျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္ေနသူသည္ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္အညီ ေနထုိင္ေနသူ၊ အလမ္းအလတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူဟု ဆုိႏုိင္ေပ၏။ အေၾကာင္းကား ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ သတိတရားကုိ မလြတ္တမ္း ထိန္းခ်ဳပ္ေနႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

မွန္၏။ သတိဟူသည္ ပုိသည္မရွိ လုိသည္သာ ျဖစ္၏ဟု ဆုိသကဲ့သုိ႔ သတိတရားကုိ မလြတ္တမ္း ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ ေနသူသည္လည္း အရာရာတြင္ သတိရွိေနသျဖင့္ အျမင္မွားသည္၊ အေတြးမွားသည္၊ အေျပာမွားသည္ စသည္ျဖင့္ ရွိႏုိင္မည္ မဟုတ္လွေပ။ ထုိသုိ႔ သတိျဖင့္ ေနထုိင္ေနသမွ် မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္လည္း ျပည့္စုံေနသည္သာ ျဖစ္ေနေပ၏။ ဥပမာအားျဖင့္ သတိတရားျဖင့္ အာနာပါနေခၚ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ မလြတ္တမ္း သိမွတ္႐ႈမွတ္ေနသူ ေယာဂီအား ၀င္ေလထြက္ေလ အစအဆုံးကုိ မလြတ္တမ္း သိေနသည့္အခါ စိတ္အစဥ္သည္ အျပင္မေရာက္ဘဲ ခႏၶာကုိယ္ႏွင့္ စိတ္တြင္သာ ရွိေနသျဖင့္ ထြက္ေလ၀င္ေလ တစ္မွတ္ရတုိင္း မဂၢင္ရွစ္ပါး အက်င့္တရားႏွင့္ ျပည့္စုံညီညြတ္ေနမည္သာ ျဖစ္၏။ အမွတ္မလြတ္ဘဲ ေနေနသျဖင့္ အျမင္လည္းမွန္ေန၊ အႀကံအစည္လည္းမွန္ေန၊ အေျပာအဆုိလည္း မွန္ေန၊ အလုပ္အကုိင္လည္းမွန္ေန၊ အသက္ေမြးမႈလည္းမွန္ေန၊ လုံလအားထုတ္မႈလည္းမွန္ေန၊ ေအာက္ေမ့သတိရွိမႈလည္းမွန္ေန၊ တည္ၾကည္မႈလည္း မွန္ေနမည္သာျဖစ္၏။ သတိျဖင့္ ၀င္ေလထြက္ေလကုိ ႐ႈမွတ္ေနသမွ် ႐ွဴထုတ္တုိင္း ႐ွဴသြင္းတုိင္း မဂၢင္ရွစ္ပါး ဆုိက္ေနမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျခားအခ်ိန္တြင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္ အညီေနႏုိင္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း သတိရွိရွိႏွင့္ တရားအားထုတ္ေနသည့္ အခ်ိန္သည္ကား မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္အညီ ေနထုိင္ေနၾကသည္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ၿပီး အလယ္အလတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းလုိသူမ်ားသည္ တရားအားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ဤ၌ အထူး သတိျပဳရမည္မွာ အလယ္အလတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ရန္အတြက္ တရားအားထုတ္ရမည္ဟု ဆုိသျဖင့္ ေန႔စဥ္စား၀တ္ေနေရးမ်ားကုိ ပစ္ၿပီး တရားရိပ္သာသြားကာ တရားပဲအားထုတ္ ေနရမည္လားဟု ေစာဒကတက္ဖြယ္ ျဖစ္ေနေပ၏။ ထုိသုိ႔မဟုတ္။ တရားအားထုတ္သည္ ဟူသည္မွာ ရိပ္သာသြားၿပီး အားထုတ္ႏုိင္မွ တရားအားထုတ္သည္မဟုတ္။ မိမိတုိ႔၏ ေန႔စဥ္ေနထုိင္ လႈပ္ရွားေနသည့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ပင္ သတိတရားျဖင့္ မလြတ္တမ္း လုိက္လုိက္သိမွတ္ ေပးေနလွ်င္ပင္ တရားအားထုတ္သည္ဟု ဆုိႏုိင္ေပ၏။ ႐ုပ္တရားႏွင့္ စိတ္တြင္ျဖစ္ေပၚေနသည့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ ခံစားမႈမ်ား၊ အေတြးအႀကံမ်ားကုိ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္ ေပၚစဲေပၚခုိက္မ်ားတြင္ အရွိအတုိင္း လုိက္လုိက္ၿပီး သိေပးေနလွ်င္ပင္ သတိရွိေနၿပီး တရားအားထုတ္ေနသည္သာ ျဖစ္သျဖင့္ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားရင္းျဖင့္ပင္ တရားအားထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားကာ အလယ္အလတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကည့္ရန္ တုိက္တြန္းေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

သုိ႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶဘာသာတြင္ အထူးျပဳ ေျပာဆုိေဟာေျပာထားသည့္ အလယ္အလတ္လမ္း သုိ႔မဟုတ္ မဂၢင္ရွစ္ရပ္ လမ္းသြယ္ျမတ္ကုိ ေလွ်ာက္လမ္းလုိသူမ်ားသည္ အျခားအျခား သာမန္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ထုိလမ္းစဥ္အတုိင္း ေနထုိင္ႏုိင္ရန္မွာ မလြယ္လွသျဖင့္ အလြယ္ဆုံးနည္းျဖစ္သည့္ မည္သုိ႔ေသာအခ်ိန္၊ မည္သုိ႔ေသာ ေနရာတြင္ မည္သုိ႔ေသာ ပုံစံမ်ားျဖင့္ ရွိေနေစကာမႈ ထုိေန႔စဥ္ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ပင္ အမွတ္သတိ မျပတ္ရွိၿပီး စိတ္ႏွင့္႐ုပ္တြင္ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ ကုိယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ၊ စိတ္အမူအရာမ်ား၏ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္ ေပၚစဲေပၚခုိက္ကုိ မလြတ္တမ္း လုိက္လုိက္သိေပးေနသည့္ တရားအားထုတ္နည္းကုိ အသုံးျပဳ၍ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္အညီ ေနထုိင္ရန္သာ ႀကိဳးစားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဤသုိ႔ေနထုိင္ႏုိင္ျခင္းသည္ အလယ္အလတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပရင္း မဂၢင္ရွစ္ရပ္ လမ္းစဥ္ျမတ္၏ အေရးပါးမႈ၊ လုိအပ္မႈကုိ ဓမၼအႏွစ္သာရ တစ္ခုအျဖစ္ ႏွစ္သက္မႈတစ္ခု ျပဳလုိက္ရပါသည္။

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား