အေပးအယူ…

ေပးတာနဲ႔ ယူတာ ဘာကုိ ပုိသေဘာက်လဲလုိ႔ ေမးရင္ အမ်ားကေတာ့ ယူတာကုိ သေဘာက်တယ္လုိ႔ပဲ ေျပာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူကေပးတာ၊ ဘယ္ကရလာတာ စတဲ့ သာယာမႈေတြနဲ႔ ရလာတဲ့ အရာေတြအေပၚမွာ ေက်နပ္ေနတတ္ၾကမွာ မ်ားပါတယ္။ ယူတာေတြ မ်ားလာေတာ့လည္း ယူပဲယူခ်င္ေန တတ္တာေတြ ရွိလာျပန္ပါတယ္။ ဘယ္သူဆီက ဘာလုိခ်င္တာ၊ ဘယ္သူ႔ဆီက ဘာရခ်င္တာ စတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ရခ်င္မႈနဲ႔ ယူခ်င္တာေတြက မ်ားေနေတာ့ ကုိယ္က ျပန္ေပးဖုိ႔အတြက္ စိတ္ကူးလည္း ရွိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရသမွ် ယူခ်င္ေနေတာ့လည္း ရလာတဲ့အေပၚမွာ ပုိၿပီးတြယ္တာလာကာ ရထားယူထားတာေတြ ေပ်ာက္သြားေလ်ာ့သြားမွာေတာင္ စုိးရိမ္လာတတ္တာေတြ ရွိတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေပးေလ့ေပးထ မရွိေတာ့ ေပးရမွာကုိလည္း ၀န္ေလးလာသလုိ ယူပဲယူေနတဲ့ အေလ့အက်င့္က ရွိေနျပန္ေတာ့ ရယူဖုိ႔ကုိပဲ ေတြးေတာႀကံစည္ ေနတတ္တာေတြလည္း ရွိလာျပန္ပါတယ္။ အေပးအယူသေဘာမွာ အေပးမရွိဘဲ အယူေတြပဲ ျဖစ္ေနတဲ့အခါ အယူမ်ားရင္ အပူပြားတတ္တယ္ ဆုိတာေတာ့ သတိျပဳစရာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ရခ်င္မႈနဲ႔ ယူခ်င္မႈေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ လုိခ်င္တုိင္း မရတာေတြ ရွိလာခဲ့ရင္ ပူေလာင္မႈက ပုိမ်ားတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ရယူခ်င္မႈဆုိတဲ့ ဒီသေဘာကုိက ပူေလာင္မႈတစ္ခု ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ရယူခ်င္ေလ ပူေလာင္ေလ ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ယူခ်င္တာ၊ ရခ်င္တာေတြ မ်ားေနရင္ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြလည္း မ်ားတတ္တဲ့အတြက္ ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့အတုိင္း ရမလာတဲ့အခါ ပုိၿပီး ပင္ပန္းရတတ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရခ်င္ယူခ်င္တာေတြ ရွိေနတဲ့အခါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလုိခ်င္မႈတစ္ခုကုိပဲ ဦးစားေပးေနတတ္ပါတယ္။ လုိခ်င္မႈကုိ ဦးစားေပးေနတဲ့အတြက္ လုိခ်င္တာ မရတဲ့အခါ မေက်နပ္မႈေတြ၊ အစာမေၾကမႈေတြ၊ အလုိမက်မႈေတြ ျဖစ္ကာ ကုိယ္စိတ္ပင္ပန္း ရတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ရယူခ်င္မႈေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေပးမလုပ္ဘဲ အယူပဲ အသားေပးေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အေပးဦးစားေပးမႈကေတာ့ ခံစားမႈကအစ ကြာျခားလွပါတယ္။ ေပးျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ခံစားမႈဟာ တစ္ခုခုကုိ ရတဲ့အတြက္ ခံစားရတဲ့ ခံစားမႈထက္ အမ်ားႀကီး သာလြန္လွပါတယ္။ ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္ခုခုကုိ ေပးတာ၊ စကားလက္ေဆာင္ တစ္ခုခုကုိ ေပးတာ၊ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား တစ္ခုခုကုိေပးတာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ တစ္ခုခုကိုေပးတာ စတဲ့ ေပးနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ဘယ္လုိအရာကုိပဲ ေပးေပး ေပးလုိက္ရတဲ့အတြက္ ေပးသူယူသူ ႏွစ္ဦးလုံးမွာ ဘယ္အရာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္တဲ့ အေကာင္းဆုံး ခံစားခ်က္ တစ္ခုခုကုိ ရေစတယ္ဆုိတာ အမွန္ပါပဲ။ ရွိသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ရသမွ် အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ တတ္ႏုိင္တဲ့အရာကုိ ေပးတတ္တဲ့သူေတြမွာ ေပးလုိက္တဲ့အတြက္ ရရွိလာတဲ့ ခံစားမႈေကာင္းနဲ႔ ႀကဳံရတဲ့အျပင္ ေပးေလ့ေပးထ ရွိတဲ့အတြက္လည္း ပစၥည္း၀တၳဳနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအႀကံ စိတ္ခံစားမႈေတြ အေပၚမွာ တပ္မက္တြယ္တာမႈေတြ နဲနဲလာတတ္ပါတယ္။ ေပးေလ့ေပးထရွိတဲ့ အတြက္လည္း လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘကုိ အလြယ္တကူ အႏုိင္ယူႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေပးျခင္းရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ သေဘာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေပးတဲ့အခါမွာ အေကာင္းေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ ေပးတာေကာင္းတယ္ဆုိေပမယ့္ မေကာင္းတဲ့ ေပးျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ေကာင္းတဲ့ေပးျခင္းမ်ိဳးကသာ အေကာင္းေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အေပးအယူ သေဘာမွာ အေပးမရွိဘဲ အယူခ်ည္းပဲ လုပ္ေနလုိ႔ မရပါဘူး။ ယူသာယူၿပီး မေပးရင္ေတာ့ ေနာက္ပုိင္းယူစရာလည္း ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အမွန္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယူခ်င္ရင္ အရင္ေပးရပါတယ္။ ကုိယ္ကေပးမွ ကုိယ္လုိခ်င္တာလည္း ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ သေဘာအရ ေျပာရရင္ ေပးတယ္ဆုိတာ ယူတာပါပဲ။ ဒီသေဘာအရ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းပဲ ေပးေပး၊ အဆုိးပဲေပးေပး ကုိယ္ေပးတဲ့အတုိင္း ကုိယ္ျပန္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္ကအေကာင္းေပးရင္ ကုိယ္ျပန္ရမွာက အေကာင္းျဖစ္ၿပီး ကုိယ္ကအဆုိးေပးရင္ေတာ့ ျပန္ရမယ့္အရာလည္း အဆုိးပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ယူခ်င္တာရွိတဲ့အခါ ကုိယ္ဘာလုိခ်င္လဲ အရင္စဥ္းစားၿပီး အေကာင္းယူခ်င္ရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အရင္ေကာင္းျပၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္အရင္ အေကာင္းေပးျပရပါတယ္။ အဲလုိမွ မဟုတ္ဘဲ လုိခ်င္တာကေတာ့ အေကာင္း ေပးေနတာက အဆုိးဆုိရင္ေတာ့ ရလာတဲ့အရာလည္း အဆုိးပဲျဖစ္လာမွာပါ။

အေပးအယူ သေဘာဟာ မွန္ၾကည့္သလုိပါပဲ။ မွန္ၾကည့္တဲ့အခါ ကုိယ့္ပုံရိပ္ ကုိယ္ျပန္ျမင္ရသလုိ အေပးအယူမွာလည္း ကုိယ္ေပးတာ ကုိယ္ျပန္ရတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ေပးတဲ့အခါ အေကာင္းေပးရင္ ကုိယ္လည္းအေကာင္း ရမွာျဖစ္ၿပီး အဆုိးေပးရင္ေတာ့ အဆုိးပဲ ျပန္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဘယ္သူမဆုိ အေပးအယူသေဘာမွာ အေပးေကာင္းရင္ အရေကာင္းမွာျဖစ္ၿပီး အေပးဆုိးရင္ အရဆုိးမွာပဲလုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ ဒီေတာ့ကား ရယူခ်င္တဲ့သူေတြ အေနနဲ႔ ကုိယ္ယူခ်င္တဲ့အရာဟာ အဆုိးလား အေကာင္းလားဆုိတာ စဥ္းစားၿပီး အေကာင္းလုိခ်င္ရင္ေတာ့ ကုိယ္ကအရင္စၿပီး အေကာင္းေပးၾကည့္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။

လူ႔ဘ၀မွာ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အပုိင္းမွာ ဒီအေပးအယူ သေဘာက အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္။ ေပးတယ္ဆုိတာ ပစၥည္း၀တၳဳကိုေပးမွ ေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ျပဳမူေနထုိင္ ေျပာဆုိေနၾကတာ ေတြဟာလည္း တကယ္ေတာ့ အေပးအယူ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဘက္သူက ကုိယ့္ကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပဳမူဆက္ဆံ ေျပာဆုိေနထုိင္ ေစခ်င္ရင္ အရင္ဆုံး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အေကာင္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံျပဖုိ႔ လိုပါတယ္။ တစ္ဘက္က ကုိယ့္ကုိ ၿပဳံးျပေစခ်င္ရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အရင္ၿပဳံးျပေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ သူမ်ားက ကုိယ့္ကုိ အေကာင္းေျပာေစခ်င္ရင္ ကုိယ္ကအရင္ အေကာင္းေျပာေပးရပါတယ္။ သူမ်ားက ကုိယ့္ကုိအ႐ုိအေသ အေလးဂ႐ုျပဳေစခ်င္ရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကအရင္ တစ္ဘက္သားကုိ ႐ုိေသေလးစားေပးရပါတယ္။ ဒါဟာ သဘာ၀က်တဲ့ အေပးအယူ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းေပးမွ အေကာင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ကလုိခ်င္တာက အေကာင္းျဖစ္ၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေပးေနတာက အဆုိးေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ေပးတဲ့အတုိင္း အဆုိးပဲ ရေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ အေပးအယူ သေဘာမွာ အေပးမတတ္တဲ့ အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ အယူမတတ္တဲ့ အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးျခင္းယူျခင္းေၾကာင့္ မေကာင္းတာေတြ ျဖစ္သြားတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာပါ။ ကုိယ့္ပစၥည္းနဲ႔ ကုိယ္အဆဲခံရသလုိ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေပးတဲ့သူေတြမွာ “ေပးလဲေပးရေသး၊ အေျပာလည္းခံရေသး”ဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္တတ္သလုိ တစ္ခ်ိဳ႕ ရယူသူေတြက်ျပန္ေတာ့ “အခုမွလာေပးေတာ့ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ သူမလုိမွလာေပးတာ”စတဲ့ အေတြးေတြ ၀င္တတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေပးသူဘက္က အေပးမတတ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာရွိသလုိ ယူသူဘက္က အယူမတတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

အေပးမတတ္ရင္ ကုိယ့္ပစၥည္းနဲ႔ကုိယ္ အကုသုိလ္ျဖစ္တတ္တဲ့အတြက္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ တစ္ခုခုေပးေတာ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိအရင္ စိတ္ထားေလးေတြ ျပင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔လုိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ေပးမွာလဲ..၊ ဘာအတြက္ေပးမွာလဲ၊ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ေပးမွာလဲ… စသျဖင့္ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ေပးကတည္းက စိတ္မျပတ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ မေပးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ေပးလဲေပးရေသး အျပစ္လည္း ျဖစ္ေသးဆုိတဲ့ သေဘာေတြမွာ တကယ္ေတာ့ ေပးတဲ့သူကကုိ စိတ္ေစတနာ မျပတ္လုိ႔ ျဖစ္တာပါ။ ကုိယ္ေပးတဲ့အေပၚမွာ တစ္ဘက္သားရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈကုိ ကုိယ္ကေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တုန္႔ျပန္မႈက မေကာင္းတဲ့အခါ “ေပးလည္းေပးရေသး အျပစ္လည္း အေျပာခံရေသး”ဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္သြားတတ္တာပါ။ ဒါဟာ ကုိယ္ေပးတဲ့အေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ စိတ္ေစတနာ မျပတ္တဲ့အတြက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ယူတဲ့အခါမွာလည္း ဒီလုိပဲ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ရပါမယ္။ ကုိယ္က ယူတဲ့သူ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေပးလာတဲ့ အတုိင္းအတာေပၚမွာ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ အဲဒီလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ေပးလာတာထက္ ကုိယ္က ပုိလုိခ်င္၊ ပုိယူခ်င္တဲ့အခါ ထင္သလုိ မရလာရင္ စိတ္မွာအကုသုိလ္ျဖစ္ၿပီး အျပစ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေပးလာတဲ့အေပၚမွာ ကုိယ္ကပုိၿပီး ရလုိတဲ့အတြက္ ေတာင္းဆုိတာေတြ လုပ္တဲ့အခါ ေပးတဲ့သူက ေစတနာ ပ်က္သြားတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာပါ။ လူ႔ရဲ႕ သေဘာက သူသူကုိယ္ကုိယ္ ကုိယ္က ေစတနာနဲ႔ ေပးေနတဲ့အေပၚမွာ တစ္ဘက္က ဘာလုိတယ္ ဘာေပးပါ စသျဖင့္ ေတာင္းလာရင္ အလုိလုိ ေစတနာက ပ်က္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ရယူသူဘက္က ရသမွ်အတုိင္းအတာထက္ ပုိၿပီးလုိခ်င္လာကာ ေတာင္းဆုိလာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပးတုိင္းယူလုိ႔ မေကာင္းသလုိ ရတုိင္းလည္း မယူသင့္ပါဘူး။ ကုိယ့္အတုိင္းအတာနဲ႔ကုိယ္ ရယူသင့္တဲ့အရာ အျပစ္မျဖစ္မယ့္အရာ ရယူျခင္းေၾကာင့္ ကုိယ့္အတြက္ေရာ သူ႔အတြက္ပါ အက်ိဳးရွိေစမယ့္ အရာ စတာေတြေလာက္ပဲ ကာလေဒသၾကည့္ၿပီး ရယူသင့္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေပးအယူ သေဘာမွာ ေပးတဲ့သူက ေပးေနေပမယ့္ ယူတဲ့သူအေနနဲ႔ ယူသင့္တဲ့အရာကုိ အတုိင္းအတာ တစ္ခုေလာက္အထိပဲ ရယူသင့္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ေလာကမွာ ေျပာေျပာေနတဲ့ အေပးအယူဆုိတဲ့ စကားမွာ ယူတာထက္ ေပးတာက ပုိေကာင္းေၾကာင္း၊ ယူခ်င္ရင္ အရင္ေပးၾကည့္ဖုိ႔ လုိေၾကာင္း၊ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ေပးတယ္ဆုိတာ ယူတာပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေပးရွိမွ ရယူမႈဆုိတာလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ကုိယ္လုိခ်င္တာကုိ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အတုိင္း အရင္ေပးၾကည့္မွ တန္ျပန္သေဘာ အေနနဲ႔ ကုိယ့္ထံကုိလည္း ကုိယ္ေပးတဲ့အတုိင္း ျပန္ေရာက္လာမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ဘာလုိခ်င္သလဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ စဥ္းစားၿပီး ကုိယ္က အေကာင္းလုိခ်င္ရင္ ကုိယ္ကအရင္ အေကာင္းေပးၿပီး အဆုိးလုိခ်င္ရင္ေတာ့ အဆုိးေပးႏုိင္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေရာင္းသူ၀ယ္သူ အသံတူဆုိသလုိ ေပးသူယူသူလည္း အေပးအယူမွ်ဖုိ႔၊ အေပးတတ္ၿပီး အယူတတ္ေစဖုိ႔၊ ရယူတာေကာင္းေပမယ့္ ရယူဖုိ႔အတြက္ ေပးဆပ္မႈကုိ အရင္လုပ္ဖုိ႔လုိကာ ကုိယ္ရခ်င္တာကုိ ကိုယ္ကအရင္ေပးျပၿပီး ေပးျခင္းယူျခင္းေၾကာင့္ အျပစ္မျဖစ္ဘဲ အႏွစ္ျဖစ္ရေလေအာင္ အေကာင္းေပးၿပီး အေကာင္းယူႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လုိ႔ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ယူခ်င္ရင္ အရင္ေပးရမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာတဲ့အတြက္ ယူခ်င္တဲ့အရာကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ကုိယ္လုိခ်င္တာကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ အရင္ေပးၾကည့္ၾကတာဟာ အေကာင္းဆုံးပဲ ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။ အားလုံး အေကာင္းေပးၿပီး အေကာင္းယူႏုိင္ၾကပါေစ…။

Read more »

ဘာေပးရင္ ဘာရမလဲ…

သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး၏ စကားကုိ အငွါးသုံးၿပီး ဤေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္ေလးကုိ “ဘာေပးရင္ ဘာရမလဲ”ဟု အမည္ေပးျဖစ္ခဲ့၏။ မူရင္း ပါဠိေတာ္စကားမွာ ကႎဒဒဟူ၍ ျဖစ္ပါ၏။ သံယုတ္ပါဠိေတာ္၌္ ကႎဒဒသုတ္ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ပိဋကတ္ေတာ္တြင္ သဂၤါယနာ မွတ္တမ္းတင္ထားေလ၏။ ကႎဒဒကုိ ျမန္မာျပန္လ်င္ “ဘာေပးရမလဲ”ဟု ျပန္ဆုိႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလွဴဒါန အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ အက်ိဳးတရား အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ဤကႎဒဒသုတ္ေတာ္ကုိ အမ်ားဖတ္၍ အျမတ္ရေစရန္ အမ်ားနားလည္လြယ္မည့္ စကားမ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္ကာ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ တင္ျပျဖစ္ပါ၏။

သံယုတၱနိကာယ္၊ သံယုတ္ပါဠိေတာ္တြင္ ေဒ၀တာသံယုတ္ဟူသည့္ အခန္းတစ္ခန္း ပါရွိ၏။ ထုိေဒ၀တာ သံယုတ္သည္ နတ္ေဒ၀တာမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းကာ ေဟာၾကားထားသည့္ သံယုတ္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ထုိသံယုတ္လာ ကႎဒဒသုတ္တြင္ပါရွိသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္လည္း နတ္သားတစ္ဦး၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ေၾကာင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေပ၏။ နတ္သားတစ္ဦးက ေလွ်ာက္ထားသည့္ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အမ်ားႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရွိရ၏။ တစ္ခါတစ္ရံ လူအမ်ား ေမးတတ္သည့္ ေမးခြန္းမ်ားတြင္ “ဘာလွဴရင္ ဘယ္လုိအက်ိဳး ရလဲ”ဟူသည့္ ေမးခြန္းမ်ားလည္း ပါရွိတတ္ရာ ထုိအေမးမ်ားအတြက္ နတ္သားအား ေျဖၾကားေပးရင္း ဘုရားရွင္က အမ်ားအတြက္ပါ ရည္ညြန္းေတာ္မူခဲ့ေပ၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာ၀တၳိျပည္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္းသုံး ေနေတာ္မူစဥ္က နတ္သားတစ္ဦး ေရာက္ရွိလာၿပီး ဘုရားရွင္အား အလွဴဒါနႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ေမးခြန္းမ်ားအား ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။ ထုိနတ္သားက ျမတ္ဗုဒၶအား “ျမတ္စြာဘုရား… တပည့္ေတာ္ ယခုေမးေတာ္မူမည့္ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ေမတၱာေရွ႕ထား၍ ေျဖၾကားေတာ္မူေပးပါဘုရား”ဟု ဆုိကာ ေအာက္ပါေမးခြန္းမ်ားအား ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။

၁။ အဘယ္သုိ႔ေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသူသည္ ခြန္အားဗလကုိ ေပးလွဴသည္မည္သနည္း
(ကႎဒေဒါ ဗလေဒါ ေဟာတိ)။
၂။ အဘယ္သုိ႔ေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသူသည္ အဆင္းကုိ ေပးလွဴသည္ မည္သနည္း
(ကႎဒေဒါ ေဟာတိ ၀ဏၰေဒါ)။
၃။ အဘယ္သုိ႔ေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသူသည္ ခ်မ္းသာကုိ ေပးလွဴသည္ မည္သနည္း
(ကႎဒေဒါ သုေခေဒါ ေဟာတိ)။
၄။ အဘယ္သုိ႔ေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသူသည္ မ်က္စိကုိ ေပးလွဴသည္ မည္သနည္း
(ကႎဒေဒါ စကၡဳေတာ ေဟာတိ)။
၅။ အဘယ္သူသည္ အလုံးစုံေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသည္မည္သနည္း
(ေကာ စ သဗၺဒေဒါ ေဟာတိ)။

နတ္သား၏ အထက္ပါ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တစ္ခုခ်င္း အေျဖေပးေတာ္မူခဲ့သည့္ အျပင္ အေကာင္းဆုံး အၿမိဳက္ခ်မ္းသာ အလွဴကုိလည္း ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေတာ္ မူလုိက္၏။ ျမတ္ဗုဒၶက
၁။ ဆြမ္းခဲဖြယ္ အာဟာရကုိ ေပးလွဴသူသည္ အားခြန္ဗလကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း
(အႏၷေဒါ ဗလေဒါ ေဟာတိ)၊
၂။ အ၀တ္သကၤန္းကုိ ေပးလွဴသူသည္ အဆင္းကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း
(၀တၳေဒါ ေဟာတိ ၀ဏၰေဒါ)၊
၃။ ယာဥ္အလွဴ (ယာနဒါန)ကုိ ေပးလွဴသူသည္ ခ်မ္းသာကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း
(ယာနေဒါ ေဟာတိ သုခေဒါ)၊
၄။ ဆီးမီးကုိ ေပးလွဴသူသည္ မ်က္စိကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း
(ဒီပေဒါ ေဟာတိ စကၡဳေဒါ)၊
၅။ ေက်ာင္းေနရာကုိ ေပးလွဴသူသည္ကား အလုံးစုံေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း
(ေယာ စ သဗၺဒေဒါ ေဟာတိ၊ ေသာ ဒဒါတိ ဥပႆယံ)
နတ္သား၏ အေမးတစ္ခုခ်င္းအား ျပည့္စုံစြာ ေျဖၾကားေတာ္မူၿပီး ေနာက္ဆုံး၌
“တရားကုိ ျပသေဟာေျပာသူသည္ကား အၿမိဳက္နိဗၺာန္ကုိ ေပးလွဴသည္ မည္ေၾကာင္း
(အမတံ ဒေဒါစ ေသာ ေဟာတိ၊ ေယာ ဓမၼ မႏုသာသတိ)” အျမတ္ဆုံးအလွဴ၊ အႏွစ္သာရ အရွိဆုံး အလွဴကုိ အပုိထပ္ေဆာင္းကာ ေျဖၾကားေပးေတာ္ မူလုိက္ေလ၏။ ဤကား ဘာေပးရင္ ဘာရမလဲဟူသည့္ ကႎဒဒသုတ္၏ အေမးအေျဖ အခ်ဳပ္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

အထက္ပါ အေမးအေျဖမ်ားအရ အလွဴဒါန၏ တူမွ်သည့္ အက်ိဳးကုိ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ခြန္အားဗလႏွင့္ ျပည့္စုံလုိသူသည္ ခြန္အားျပည့္စုံေၾကာင္း ျဖစ္သည့္ အစားအစာကုိ ေပးလွဴရမည္ဟု ခြန္အားျပည့္စုံေၾကာင္း အေၾကာင္းတရားကုိ ေဟာေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ အာဟာရလွ်င္ တည္ရာမွီရာ ရွိ၏ (သေဗၺသတၱာ အာဟာရ ဌိတိကာ)ဟု ဆုိသကဲ့သုိ႔ အစာအဟာရ မရွိလွ်င္လည္း ခြန္အားျဖစ္ရန္ မလြယ္လွေပ။ ႐ုပ္တရားတစ္ခု ေဖာက္ျပန္မႈတြင္ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရဟူသည့္ အေၾကာင္းတရားေလးပါးတြင္ အာဟာရေၾကာင့္လည္း ေဖာက္ျပန္တတ္သျဖင့္ အာဟာရသည္ ႐ုပ္တရား၏ တည္ရာမွီရာလည္း ျဖစ္ေၾကာင္း စာေပတြင္ ေဖာ္ျပေလ့ရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ႐ုပ္တရား၏ ေကာင္းမြန္က်န္းမာစြာ တည္တံ့ေရးတြင္ အားခြန္ဗလ ျပည့္စုံေရးသည္ အေရးႀကီးသည့္ အခန္းက႑တြင္ ရွိေနသျဖင့္ အားခြန္ေကာင္းေစရန္ အစာအဟာရေကာင္းမ်ား ရရွိေရးသည္ အထူးလုိအပ္ေပ၏။ ထုိအစာအဟာရကုိ ရရွိေနေစမႈသည္ အားခြန္ဗလျပည့္စုံ ေစမႈကုိ ျဖစ္ေစသျဖင့္ အစာအဟာရကုိ လွဴဒါန္းျခင္းသည္ အားခြန္ကုိ လွဴဒါန္းျခင္းပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။ ဗုဒၶလက္ထပ္က ၀ိသာခါ ဒါယိကာမႀကီးႏွင့္ အခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ ခြန္အားႀကီးမားေၾကာင္း ဆုိ၏။ ထုိသူတုိ႔၏ ခြန္အားေကာင္းမႈသည့္ ဆြမ္းအစရွိသည့္ အစားအစာကုိ ေပးလွဴခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု မွတ္သားရ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ခြန္အားဗလႏွင့္ ျပည့္စုံသူသည္ ဆြမ္းအစရွိသည့္ အာဟာရကုိ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းရမည္ဟု ျမတ္ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

နတ္သား၏ ဒုတိယ ေမးခြန္းျဖစ္သည့္ “႐ုပ္ရည္အဆင္း လွပမႈကုိ လုိခ်င္သူ၊ အဆင္းလွလုိသူသည္ မည္သုိ႔ေသာ အလွဴကုိ လွဴရမည္နည္း”ဟူေသာ အေမးအား ဘုရားရွင္က အဆင္းလွလုိသူသည္ အဆင္းအလွဴအျဖစ္ အ၀တ္သကၤန္းကုိ လွဴရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ျမန္မာစကားတြင္ လူမွာအ၀တ္ ေတာင္းမွာအကြပ္ဟူေသာ စကားပုံ တစ္ခုရွိ၏။ ေတာင္းသည္ အကြပ္ရွိမွ သင့္ေလ်ာ္သကဲ့သုိ႔ လူသည္လည္း အ၀တ္အစားရွိမွ သင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း ဥပမာေပးကာ အ၀တ္၏ အေရးပါမႈကုိ ေဖာ္ညႊန္းေပးထား၏။ အ၀တ္သကၤန္းသည္ လူတုိ႔၏ အရွက္အေၾကာက္ကုိ ကာကြယ္ေပးသကဲ့သုိ႔ သဘာ၀ အႏၲရာယ္မ်ား၊ မွတ္ျခင္စသည့္ အႏၲရာယ္မ်ားကုိလည္း ကာကြယ္ေပးသျဖင့္ ႐ုပ္အဆင္းအဂၤါ ပ်က္စီးေစမႈကုိ တစ္ဘက္တစ္လမ္းမွ ေထာက္ပံ့ေပးထား၏။ အ၀တ္သကၤန္းေၾကာင့္ ႐ုပ္ရည္အဆင္း တင့္တယ္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္သျဖင့္ ႐ုပ္ရည္အဆင္း လွပလုိသူမ်ားသည္ လွပတင့္တယ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းတရား ျဖစ္သည့္ အ၀တ္သကၤန္းကုိ လွဴသင့္ေၾကာင္း၊ အ၀တ္သကၤန္းကုိ လွဴဒါန္းျခင္းသည္ အဆင္းကုိ လွဴရာေရာက္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

တတိယ ေမးခြန္းျဖစ္သည့္ “ခ်မ္းသာကုိ လုိလားသူသည့္ မည္သည့္အလွဴအား လွဴသင့္ေၾကာင္း” အေမးအား ျမတ္ဗုဒၶက ယာနဒါကုိ ေပးလွဴသူသည္ ခ်မ္းသာကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း အေျဖေပးေတာ္မူ၏။ ဤ၌ ခ်မ္းသာအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိသည့္အနက္ ေလာကီခ်မ္းသာျဖစ္သည့္ သြားလာလႈပ္ရွားရာတြင္ မပင္မပန္းရွိေရးႏွင့္ လုိရာပန္းတုိင္ကုိ တက္လွမ္းႏုိင္ေရးဟူသည့္ ခ်မ္းသာသည္လည္း အေရးႀကီးသည့္ ခ်မ္းသာတစ္ခု ျဖစ္သျဖင့္ ထုိခ်မ္းသာကုိ အလုိရွိသူသည္ သူတစ္ပါးတုိ႔၏ သြားလာမႈ လြယ္ကူေစေရး အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစမည့္ အေၾကာင္းတရား ျဖစ္သည့္ ယာဥ္အလွဴ၊ ခရီးစာရိတ္အလွဴ စသည့္ သြားလာေရး၊ သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ အလွဴတစ္ခုခုကုိ လွဴသင့္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လုိရာခရီး အၿပီးႏွင္လုိသူမ်ား၊ သြားလာလႈပ္ရွားေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ခ်မ္းသာတစ္ခုခု အလုိရွိသူမ်ားသည္ ယာနဒါနတစ္ခုခုကုိ ေပးလွဴသင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ေပ၏။

နတ္သား၏ နံပါတ္ေလး ေမးခြန္းျဖစ္သည့္ “မ်က္စိအလွဴကုိ လွဴဒါန္းလုိသူသည္ မည္သုိ႔ေသာ အလွဴအား လွဴရမည္နည္း”ဟူေသာ အေမးအား ျမတ္ဗုဒၶက ဒီပဒါနေခၚ ဆီမီးအလွဴကုိ လွဴရမည္ဟု ေျဖၾကားေတာ္မူထား၏။ ဆီးမီးသည့္ အေမွာင္ကုိခြင္းၿပီး အလင္းကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္သည့္ အစြမ္းရွိသည့္အျပင္ အလုိရွိသည္တုိ႔အား ျမင္ႏုိင္မႈကုိ ျဖစ္ေစသျဖင့္ ထုိဆီမီးအလွဴ၊ ယေန႔ေခတ္တြင္ လွ်ပ္စစ္မီးအလွဴ၊ အလင္းကုိ ျဖစ္ေစႏုိင္သည့္ မီးစက္၊ ဖေယာင္းတုိင္၊ ေရနံဆီ၊ ဓာတ္ဆီစသည့္ အလွဴမ်ားသည္ မ်က္စိအလွဴမ်ားပင္ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မ်က္စိမေကာင္းသူမ်ား၊ မ်က္စိအားနည္းသူမ်ားသည္ သူတစ္ပါးတုိ႔အား အလင္းေရာင္ရေစႏုိင္သည့္ ဆီးမီးလွ်ပ္စစ္စသည့္ အလင္းေရာင္ အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္း၀တၳဳမ်ားကုိ လွဴဒါန္းျခင္းျဖင့္ ေနာင္သံသရာတြင္ မ်က္စိေကာင္းသူမ်ားအျဖစ္ အက်ိဳးတရားကို ရေစႏုိင္ေၾကာင္း နားလည္သေဘာေပါက္ ႏုိင္ေပ၏။

နတ္သား၏ ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းျဖစ္သည့္ “အလုံးစုံေသာ အလွဴကုိ လွဴဒါန္းလုိသူသည့္ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာ အလွဴကုိ လွဴသင့္ေၾကာင္း” အေမးအား ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေနရာေက်ာင္းအိမ္ အလွဴကုိ လွဴဒါန္းသူသည္ အလုံးစုံေသာ အလွဴကုိ လွဴရာေရာက္ေၾကာင္း ေျဖၾကားေတာ္မူေလ၏။ ဤ၌ ဥပႆယဟူသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ေနထုိင္ရာ ေက်ာင္းတစ္ခုကုိပင္ ဆုိသည္မဟုတ္၊ လူမ်ားေနထုိင္ရာ အိမ္ေျမေနရာ စသည္မ်ားကုိလည္း ရည္ညြန္းသျဖင့္ ေက်ာင္းအိမ္ေနရာ စသည္အားျဖင့္ ေနထုိင္စရာ တစ္ခုခုအား ေပးလွဴသူသည္ အလုံးစုံေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသည္မည္၏ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ ေက်ာင္းအိမ္ေနရာမ်ားသည္ ေနထုိင္သူတုိ႔အား အတြင္းအျပင္ သဘာ၀ ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ေပးႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အလုိရွိသည္မ်ားအား က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ရန္ အေထာက္အကူ ျပဳေပးႏုိင္သျဖင့္ ထုိေက်ာင္းအိမ္ေနရာ အေဆာက္အဦ စသည္ကုိ ေပးလွဴသူသည္ အလုံးစုံေသာ အလွဴကုိ ေပးလွဴသည္မည္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလုံးစုံ ျပည့္စုံသည့္ အလွဴကုိ လွဴလုိသူမ်ားသည္ ေနရာေက်ာင္းအလွဴကုိ ေပးလွဴရမည္ဟု ရွင္ေတာ္ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

သုိ႔ေသာ္ အထက္ပါ အလွဴႏွင့္ အက်ိဳးတရားမ်ားကား ေလာကီအက်ိဳးတရားမ်ားသာ ျဖစ္သျဖင့္ ထာ၀ရ ခ်မ္းသာသည့္ အက်ိဳးကုိ မျဖစ္ႏုိင္သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶက ေလာကတြင္အျမတ္ဆုံး အၿမိဳက္နိဗၺာန္ အလွဴျဖစ္သည့္ ဓမၼအလွဴကုိ လွဴၾကရန္ အပုိထပ္ေလာင္း၍ နတ္သားမေမးသည့္ အေမးအား ထည့္သြင္းေဟာၾကားေပးေတာ္ မူျခင္းျဖစ္၏။ သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ- အလွဴတကာ အလွဴတုိ႔တြင္ တရားအလွဴသည္သာ အျမတ္ဆုံးျဖစ္သည္ဟု ဆုိသကဲ့သုိ႔ တရားအလွဴေပးျခင္း၊ တရားဓမၼ ေဟာေျပာ ျပသေပးျခင္းသည္ အေကာင္းဆုံး အျမတ္ဆုံး အလွဴပင္ျဖစ္ပါ၏။ ေလာကီခ်မ္းသာမ်ားကုိသာ ေတာင့္တရင္း ျပဳလုပ္မႈေၾကာင့္ ရရွိလာသည့္ ေလာကီအက်ိဳးတရားမ်ားႏွင့္ မည္မွ်ပင္ ျပည့္စုံေနေစကာမူ ဓမၼအႏွစ္သာရကုိ မသိပါက ကိေလသာကုန္ရာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာႏွင့္ ေ၀းေနၾကမည္ျဖစ္ၿပီး သံသရာတြင္ ဒုကၡေပါင္းစုံႏွင့္ က်င္လည္ ေနၾကရဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ဓမၼအႏွစ္သာရကုိသိၿပီး ကိေလသာကုန္ခမ္းကာ မဂ္ဉာဏ္ဖုိလ္ဉာဏ္ ရသြားလွ်င္ကား အေကာင္းဆုံး အၿမိဳက္ခ်မ္းသာ ျဖစ္သည့္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ရရွိခံစားရမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိခ်မ္းသာသည္သာ အေကာင္းဆုံး ခ်မ္းသာျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိအေကာင္းဆုံး ခ်မ္းသာကုိ ရရွိရန္အတြက္ကား တရားဓမၼမ်ားအား မိမိလည္းက်င့္၊ သူတပါးတုိ႔အားလည္း ျပန္လည္ေဟာေျပာျခင္း ဓမၼအလွဴကုိ ေပးလွဴရန္လုိေၾကာင္း၊ ထုိဓမၼအလွဴသည္သာ အေကာင္းဆုံး အၿမိဳက္နိဗၺာန္ အလွဴျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ကႎဒဒသုတ္ေတာ္တြင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ “ဘာေပးရင္ ဘာရမလဲ”ဟူေသာ နတ္သားအေမးႏွင့္ “ဒါေတြေပးရင္ ဒါေတြရႏုိင္သည္”ဟူေသာ ဘုရားရွင္တုိ႔၏ အေျဖမ်ားသည္ ကုသုိလ္လုပ္သူမ်ား မိမိတုိ႔လုိရာကုိ ေရြးခ်ယ္လုပ္ႏုိင္ေစရန္ ထုတ္ေဖာ္ျပသ ေပးေနေပ၏။ ထုိအေမးအေျဖမ်ားတြင္ မွတ္သားသင့္၊ လုိက္နာသင့္သည့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ မိန္႔ေတာ္မူခ်က္ျဖစ္သည့္ တရားဓမၼကုိ ေဟာေျပာျပသေပးသည့္ ဓမၼအလွဴသည္ အမတအၿမိဳက္ နိဗၺာန္အလွဴျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားခ်က္သည္ကား လြတ္ေျမာက္မႈကုိ လုိလားသူမ်ား၊ ဓမၼအႏွစ္သာရကုိ အလွဴျပဳလုိ သူမ်ားအတြက္ အေကာင္းဆုံး ေရြးခ်ယ္လွဴဒါန္းဖြယ္ တစ္ခုအျဖစ္ အထူးျပဳေပးေနေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရခ်င္တာေတြ ရွိေနေသာ္လည္း ဘာေပးရမွန္း မသိသူမ်ားအေနျဖင့္ ကႎဒဒသုတ္ေတာ္လာ ေပးလွဴဖြယ္ရာမ်ားမွ မိမိတုိ႔သင့္ေလ်ာ္ရာမ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္လွဴဒါန္းၿပီး ေနာက္ဆုံးအၿမိဳက္နိဗၺာန္ အလွဴအထိ က်င့္ႀကံေဟာေျပာျခင္းျဖင့္ ျပဳလုပ္လွဴဒါန္းႏုိင္ေစရန္္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ပါေၾကာင္း အႀကံျပဳတင္ျပရင္း “ဘာေပးရင္ ဘာရမလဲ”ဟု ဆုိလာသူမ်ားအတြက္ “ဒါေပးရင္ ဒါရမယ္”ဟုသာ ဘုရားစကား ကုိးကားကာ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ မွ်ေ၀လုိက္ရပါေၾကာင္း…။

Read more »

နဲနဲေလးေတာ့ လဲြေနတယ္ (၁၀)...

သူေသေကာင္နဲ႔ သရဏဂုံ…
တစ္ေန႔ အေရးေပၚ ႏုိင္ငံျခားကေခၚတဲ့ ဖုန္း၀င္လာလုိ႔ ကုိင္လုိက္ေတာ့ “ဘုန္းဘုန္းဘုရား.. တပည့္ေတာ္ ဘယ္ႏုိင္ငံ၊ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဘယ္သူပါဘုရား…၊ တပည့္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မေန႔ကဘဲ ႐ုတ္တရက္ ဆုံးသြားလို႔၊ အဲဒါ တပည့္ေတာ္ ေရာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံမွာကလည္း ဘုန္းႀကီးမရွိဘူး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူ႔အတြက္ သရဏဂုံ တင္တာကုိ ဖုန္းနဲ႔တစ္ဆင့္၊ ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္ကတစ္ဆင့္ တင္ေပးလုိ႔ ရသလားဘုရား”ဆုိတဲ့ အေမးနဲ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း အျဖစ္တစ္ခု သိလုိက္ရပါတယ္။ ေခတ္မီလုိက္တာ သရဏဂုံကုိေတာင္ ဖုန္းေတြ၊ အင္တာနက္ေတြက တစ္ဆင့္ တင္လုိ႔ရသလားတဲ့။ “ေသတဲ့သူက ေသသြားမွပဲ သရဏဂုံ မတင္လည္းျဖစ္ပါတယ္၊ မီးသၿဂိဳဟ္ၿပီး သူ႔အတြက္ ကုသုိလ္လုပ္ အမွ်ပဲ ေပးေ၀ေပးလုိက္ပါ..”လုိ႔ ျပန္ေျပာရင္း အလဲြတစ္ခုအတြက္ အမ်ားဖတ္ၿပီး အသိတစ္ခု ရေစဖုိ႔ သူေသေကာင္နဲ႔ သရဏဂုံဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပုိ႔စ္တစ္ခု တင္ျပျဖစ္ျပန္ပါတယ္။

ဟုတ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ အ႐ုိးစဲြေနတဲ့ အလဲြတကာ အလဲြေတြထဲမွာ ဒီေသသူကုိ သရဏဂုံ တင္ရမယ္ဆုိတဲ့ အလဲြကလည္း ေဖ်ာက္ဖုိ႔ခက္တဲ့ အလဲြတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သရဏဂုံဆုိတာ တင္ေပးလုိ႔ရတဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆာက္တည္မွ ရတဲ့အရာျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာက္တည္မွ ရတဲ့အရာဆုိရင္ အသက္ရွိမွ ေဆာက္တည္လုိ႔ ရမွာျဖစ္လုိ႔ သရဏဂုံတည္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာလည္း အသက္ရွင္ေနတဲ့သူပဲ လုပ္ႏုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိ ေသတဲ့သူအတြက္ သရဏဂုံဟာ တင္ေပးလုိ႔လည္း မရသလုိ တည္ေအာင္ေဆာက္လုိ႔လည္း မရဘူးဆုိတာ ရွင္းပါတယ္။ အဲဒါကုိပဲ ဗုဒၶဘာသာေတြက လူေသရင္ သရဏဂုံ တင္ရတယ္ဆုိတာႀကီးက စဲြေနၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာမွာ သရဏဂုံ ေဆာက္တည္ထားတဲ့ သူေတြအတြက္ သရဏဂုံ ပ်က္ျခင္းအေၾကာင္း ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးက ေသသြားရင္ သရဏဂုံ ပ်က္သြားၿပီး ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ရတနာသုံးပါးထက္ က်န္တဲ့အရာေတြကုိ ပုိၿပီးအားကုိးယုံၾကည္ ကုိးကြယ္ရင္ သရဏဂုံ ပ်က္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ရတနာသုံးပါးအေပၚ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္မႈ မပ်က္ေပမယ့္ အေျခအေနအရ တစ္ျခားအယူ၀ါဒေတြကုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ ပသေနရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ ေၾကာက္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လာဘ္လာဘေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အစဥ္အလာ ကုိးကြယ္လာမႈမ်ားေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဒီလုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္မႈမ်ိဳးမွာေတာ့ သရဏဂုံ မပ်က္ပါဘူး။ သရဏဂုံေတာ့ ညစ္ႏြမ္းပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ေသသြားရင္ သရဏဂုံ တင္ေပးလုိ႔ မရေတာ့တဲ့အျပင္ အသက္ရွင္စဥ္က ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သရဏဂုံပါ ပ်က္သြားတာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေသသူကုိ သရဏဂုံ တင္တယ္ဆုိတာ မွားေနတဲ့ အယူအဆ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေျပာခ်င္တာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ေသသူကုိ သရဏဂုံတင္တာ မဟုတ္ဘဲ ေသတဲ့သူကုိ ရည္စူးၿပီး ကုသုိလ္လုပ္ အမွ်ေပးေ၀ေပးတာ၊ ေသသူကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြမွာ ေသာကပရိေဒ၀ ေတြေၾကာင့္ သရဏဂုံ ညႇိဳးႏြမ္းေနတဲ့အေပၚမွာ ျပန္လည္သတိတရ ျဖစ္လာေအာင္ ကုသုိလ္လုပ္ၾကတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒါဟာ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ၿပီး စာေပနဲ႔ညီကာ သဘာ၀လည္း က်ပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ေသသူကုိ သရဏဂုံတင္တာ မဟုတ္ဘဲ ေသသူကုိ ရည္စူးၿပီး ကုသုိလ္လုပ္တာ ဆုိရင္ေတာ့ ေသတဲ့ေနကစၿပီး အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး အကန္႔အသတ္မရွိ ကုသိုလ္လုပ္ အမွ်ေပးေ၀ႏုိင္ပါတယ္။ ေသသြားတဲ့သူက သာဓုေခၚႏုိင္လုိ႔ ေခၚသြားရင္ သူ႔အတြက္ ေကာင္းသြားၿပီး မေခၚႏုိင္လည္း က်န္တဲ့သူေတြအတြက္ ကုသုိလ္ရေစတဲ့ အလုပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အ႐ုိးစဲြေနတဲ့ အယူအဆ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေသသူကုိ သရဏဂုံ တင္တယ္ဆုိတဲ့ အစဥ္အလာ အယူအဆဟာ ဗုဒၶဘာသာ အလုိအရ လဲြမွားေနၿပီး လုပ္ေပးလုိ႔ မရတဲ့ အယူအဆ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကုိ သေဘာေပါက္နားလည္ကာ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္သူပဲေသေသ ေသသူကုိ သရဏဂုံတင္တာေတြ လုပ္စရာမလုိဘဲ ေသသူကုိ ရည္စူးၿပီး ကုသုိလ္လုပ္ အမွ်ေပးတာေတြပဲ လုပ္သင့္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳႏုိင္ၾကေစဖုိ႔ လဲြေနတဲ့ အလဲြတစ္ခုအျဖစ္ သူေသေကာင္နဲ႔ သရဏဂုံအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါတယ္။

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား