ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ (၁၇-၁-၂၀၁၀)ေန႔က ၁လပုိင္း ၁၅ရက္ေန႔မွာ ျပည့္ခဲ့တဲ့ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ၃၅ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အလွဴပဲြကုိ က်င္း ပျပဳလုပ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္အလွဴပဲြ ျဖစ္ တဲ့အတြက္ အားလုံး စည္စည္ ကားကား သိုက္သုိက္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ ရွိခဲ့ ပါတယ္။ ပင့္သံဃာမ်ား၊ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားနဲ႔ ျမန္မာ၊ ကုိရီးယား ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ား စုစုေပါင္း ၁၅၀ေက်ာ္ေက်ာ္ လာေရာက္ပူေဇာ္ၿပီး တရားဓမၼနာယူကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားရင္း စကားေျပာရင္းျဖင့္ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပျပဳလုပ္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီအလွဴပြဲဟာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔အလွဴပဲြလုိ႔ အမည္တပ္ခဲ့ေပမယ့္ ကုိရီးယားေရာက္ ျမန္မာဒကာ၊ ဒကာမမ်ားနဲ႔ ကုိရီးယား ဒကာဒကာမ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ အလွဴပဲြပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီေန႔က ေန႔လယ္စာအတြက္ ဆြမ္းလွဴတာက ယုံရွင္းစက္မႈဇုံမွာ လာေရာက္အလုပ္ လုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာ ေရႊညီအစ္ကုိမ်ားက လွဴဒါန္းတာျဖစ္ၿပီး အခ်ိဳလက္ဘက္ရည္အတြက္ ဂ်ိလ်န္းစက္႐ုံက ေရႊညီအစ္ကုိမ်ားက လွဴဒါန္းတာျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပင့္သံဃာမ်ားနဲ႔ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ခရီးစရိတ္အပါအ၀င္ န၀ကမၼအလွဴမ်ားကုိ လွဴဒါန္းတာက ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ဓမၼပူဇာေတြထဲက လွဴတာဆုိေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ဓမၼပူဇာဆုိတာကလည္း ျမန္မာမ်ား၊ ကုိရီးယားမ်ားကုိ တရားဓမၼ ေဟာေျပာေပးတဲ့အတြက္ ဒကာဒကာမမ်ားရဲ႕ ပူေဇာ္လွဴဒါန္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာဆုိေတာ့ ဒကာဒကာမမ်ားရဲ႕ အလွဴပဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေန႔ စုေပါင္းအလွဴေရစက္ခ် တရားနာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔အလွဴဆုိေပမယ့္ အမ်ားက စုေပါင္းက်င္းပေပးတဲ့ အလွဴပဲြျဖစ္လုိ႔ “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”ဆုိတဲ့ အမည္ေလးနဲ႔ တရားတစ္ပုဒ္ ေဟာၾကားေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္။ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ အဲဒီေန႔က အလွဴဟာ အမည္အားျဖင့္ ဘုန္းဘုန္းေမြးေန႔အလွဴလုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ လွဴဒါန္းၾကတာကေတာ့ ဒကာဒကာမေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕အလွဴပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ဓမၼပူဇာ န၀ကမၼေတြဟာ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အလွဴပဲေပါ့ဘုရားလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ဆုိတာ ဘာမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးပဲ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာ ဘာရွိမွာလဲေပါ့။ ဒီလုိ ဓမၼလမ္းေၾကာင္းက ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒကာဒကာမေတြရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာဆုိတာလည္း မရွိျပန္ပါဘူး။ အားလုံး ကုိယ္ပုိင္တာ တစ္ခုမွ ရွိတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကုိယ္ပုိင္လုိ႔ေျပာေနတဲ့ ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ႀကီးေတာင္ ကုိယ္ပုိင္မျဖစ္ဘဲ သူ႔အလုိလုိ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ က်န္တာေတြကေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာ၊ ကုိယ္ပုိင္အရာလုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္ ေသရင္အကုန္ ထားခဲ့ရမယ့္ အရာေတြဆုိေတာ့ ကုိယ္ပုိင္ထားတာက အမွန္ေတာ့ ဘာမွမရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရွာေဖြထားတဲ့ အရာေတြ၊ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာလုိ႔ ေျပာတဲ့အရာေတြကုိ တကယ့္ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အရာေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၿပီးရယူသြားႏုိင္တာေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္ရင္း ေကာင္းတဲ့သူေတြ ျဖစ္လာေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး သူေတာ္ေကာင္းဆုိတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ေရာက္ေအာင္က်င့္ႀကံ ေနထုိင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ပုိင္ဆုိင္ထားႏုိင္တဲ့ ဥစၥာေတြလည္း ရရွိပုိင္ဆုိင္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာခုႏွစ္ပါးအေၾကာင္း တရားတစ္ပုဒ္ ေဟာထုတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
မွန္ပါတယ္။ ကုိယ္ရွာေဖြ စုေဆာင္းထားတာေတြဟာ ေသရင္အကုန္ထားခဲ့ရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ ခဏတာ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ အရာေတြကုိ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားမွာ ရင္းႏွီးေပးျခင္းျဖင့္ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ထားႏုိင္ၿပီး ဘ၀သံသရာမွသည္ နိဗၺာန္အထိ ယူေဆာင္သြားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနတယ္ဆုိတာလည္း ခဏတာ ပုိင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဒီအျပင္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြကုိ အၿမဲကုိယ္ပုိင္ ဥစၥာအျဖစ္ ေျပာင္းၿပီးယူႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနတဲ့ သူေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ပုိင္ဆုိင္ရမယ့္ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာ ခုႏွစ္ပါးကုိ ရယူေနသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာခုႏွစ္ပါးဆုိတာ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ တရားေတြပါပဲ။
သဒၶါဆုိတာ ရတာနာသုံးပါးနဲ႔ ကုသုိလ္ကံ အကုသုိလ္ကံတုိ႔ရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ကုိ ယုံၾကည္မႈျဖစ္ၿပီး သီလဆုိတာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ အလုိလုိ လုံၿခဳံေနရမယ့္ နိစၥသီလေခၚ ငါးပါးသီလ၊ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေစာင့္ထိန္းတဲ့ ဥေပါသထသီလေခၚ ရွစ္ပါးသီလ၊ န၀ဂၤသီလေခၚ ကုိးပါးသီလ စတဲ့့ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ေစာင့္ထိန္းမႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သုတဆုိတာကေတာ့ ေလာကီေလာကုတၱရာ အေထြေထြ ဗဟုသုတ အသိဉာဏ္ (General knowledge) ကုိ ဆိုလုိၿပီး စာဂဆုိတာက ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲ လွဴဒါန္းျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ စာဂဆုိတာ ဒါနလုပ္တာကုိ ေျပာတာပါပဲ။ ငါးခုေျမာက္ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာျဖစ္တဲ့ ပညာက အေထြေထြ ဗဟုသုတ ဉာဏ္ပညာမ်ားကုိ ဆုိတာမဟုတ္ဘဲ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ပညာကုိ ေျပာပါတယ္။ ဆုိလုိတာက တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ သိႏုိင္တဲ့ ခႏၶာကုိယ္ေတြ႕ ဉာဏ္ပညာ (Insight knowledge) လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ ဟိရီက မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ျပဳရမွာ ရွက္ျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရၿပီး ၾသတၱပၸက မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ လုပ္ရမွာ ေၾကာက္တာကုိ ေျပာတာပါ။ ဒီ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ တရားခုႏွစ္ပါးကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့သူကုိသာ သူေတာ္ေကာင္းလုိ႔ ဆုိႏုိင္ၿပီး ဒီဥစၥာခုႏွစ္ပါးဟာလည္း သူေတာ္ေကာင္းမ်ားအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ပ်က္ မပ်က္ဆီးႏုိင္ေတာ့တဲ့ ထာ၀ရ ဥစၥာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ သူေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ သြားရာလမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနျခင္းဟာလည္း ထာ၀ရ မပ်က္ဆီးႏုိင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာမ်ားကုိ ရယူေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနတာဟာ ထာ၀ရ မပ်က္ဆီးႏုိင္မယ့္ ဥစၥာရိကၡာေတြကုိ ထုတ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ပဲြဆင္ႏြဲေနခ်ိန္ဟာ ဒီဥစၥာေတြ အကုန္ရေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ အလွဴပဲြတစ္ခု လုပ္တယ္ဆုိၾကပါစုိ႔..။ ဒီအလွဴပဲြ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ အရင္ဆုံး သဒၶါတရား ရွိမွျဖစ္ပါတယ္။ သဒၶါတရား မရွိဘဲ ဘယ္လုိမွ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါဟာ သဒၶါဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာကုိ ရရွိေနမႈပါပဲ။ အလွဴပဲြမွာ ဘုရားအစရွိတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား၊ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားကို ေကြၽးေမြးဧည့္ခံျခင္းဆုိတဲ့ ဒါနလုပ္ေနတဲ့အတြက္ စာဂဆုိတဲ့ ဥစၥာကုိ ရေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံၿပီးေနာက္မွာ တရားနာ ေရစက္ခ် အမႈကုိ ျပဳတဲ့အခါမွာလည္း သီလေဆာက္တည္မႈ ျပဳတာ၊ ဆရာေတာ္မ်ား ေဟာၾကားတဲ့ အသိဉာဏ္ ဗဟုသုတေတြ ရေနတာ၊ ေမတၱာဘာ၀နာနဲ႔ လြတ္ေျမာက္မႈတရားမ်ားကုိ နာၾကားရင္း ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ပညာေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ဒီလုိ အလွဴဒါန လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကုိ မလုပ္ျဖစ္ပဲ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြပဲ လုပ္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဟိရီဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ သူေတာ္ဥစၥာေတြနဲ႔ ျပည့္စုံေနတာေတြဟာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ တစ္ခုခုကုိ လုပ္ေနျခင္းဟာ အၿမဲမပ်က္ ပ်က္ဆီးျခင္းသေဘာ ရွိေနတဲ့ ခဏတာ ပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားကုိ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ႏုိင္တဲ့ ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲယူေနတာျဖစ္ၿပီး ကုသုိလ္လုပ္ေနဆဲ အခုိက္မွာ ဒီသူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာခုႏွစ္ပါးျဖစ္တဲ့ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ တရားေတြကုိ တစ္ၿပိဳင္တည္း ရေနတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိ အခုိက္အတန္႔ ျပည့္စုံမႈမွ အၿမဲထာ၀ရ ျပည့္စုံမႈမ်ားအျဖစ္ တည္တံ့ေနႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားျဖင့္သာ ေနထုိင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ထားပါေတာ့။ ဒီေနရာမွာ ဘုန္းဘုန္းေျပာခ်င္တာက “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”လုိ႔ ဆုိရာမွာ ဘယ္သူက သူႀကီးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူက ရြာသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဓိက မက်ပါဘူး။ ဘုရားကသာ အဓိကက်ပါတယ္။ ဘုရားကုိ အမွီျပဳၿပီး ေပၚေပါက္လာတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကသာ အဓိကက်ပါတယ္။ သူႀကီးဆုိတဲ့အမည္ ရြာသားဆုိတဲ့ အမည္ေတြထက္ ဘုရားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေကာင္းမႈျပဳျဖစ္ျခင္းက အဓိကက်ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေကာင္းမႈျပဳေနခ်ိန္ဟာ ခဏတာ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ကုိယ္ပုိင္မဟုတ္တဲ့ အရာေတြကုိ သူေတာ္ေကာင္းဆုိတဲ့ အမည္နာမ ေျပာင္းလဲကာ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ႏုိင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ယူေဆာင္ေနျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔အလွဴဟာ အမည္အားျဖင့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အလွဴလုိ႔ ဆုိႏုိင္ၿပီး လွဴဒါန္းမႈကေတာ့ အမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းမႈပဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုကုိ စုေပါင္းညီညာစြာ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ၊ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔ဆုိတဲ့ အမည္နာမကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေကာင္းမႈကုိသုိလ္ ျပဳခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္ ထာ၀ရမပုိင္ဆုိင္တဲ့ အရာေတြကုိ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ႏုိင္တဲ့ ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲရယူ ႏုိင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုသုိလ္ပဲြ ျပဳလုပ္ပါ၀င္ ႏြဲဆင္ခဲ့တဲ့ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာမ်ား ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ေျပးၾကည့္စရာ မလုိပဲ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ သာဓုေခၚႏုိင္စရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က အလွဴကုိ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”လုိ႔ ဆုိတာထက္ သူႀကီးေရာ ရြာသားမ်ားပါ ေပါင္းစုၿပီး ေကာင္းမႈျပဳၾကတဲ့ ပြဲပုံစုံမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ “ဘုရားဒကာ သူႀကီးနဲ႔ရြာ”လုိပဲ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။
ဟုတ္ပါတယ္။ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ အဲဒီေန႔က အလွဴဟာ အမည္အားျဖင့္ ဘုန္းဘုန္းေမြးေန႔အလွဴလုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ လွဴဒါန္းၾကတာကေတာ့ ဒကာဒကာမေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕အလွဴပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ဓမၼပူဇာ န၀ကမၼေတြဟာ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အလွဴပဲေပါ့ဘုရားလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ဆုိတာ ဘာမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးပဲ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာ ဘာရွိမွာလဲေပါ့။ ဒီလုိ ဓမၼလမ္းေၾကာင္းက ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒကာဒကာမေတြရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာဆုိတာလည္း မရွိျပန္ပါဘူး။ အားလုံး ကုိယ္ပုိင္တာ တစ္ခုမွ ရွိတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကုိယ္ပုိင္လုိ႔ေျပာေနတဲ့ ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ႀကီးေတာင္ ကုိယ္ပုိင္မျဖစ္ဘဲ သူ႔အလုိလုိ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ က်န္တာေတြကေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာ၊ ကုိယ္ပုိင္အရာလုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္ ေသရင္အကုန္ ထားခဲ့ရမယ့္ အရာေတြဆုိေတာ့ ကုိယ္ပုိင္ထားတာက အမွန္ေတာ့ ဘာမွမရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရွာေဖြထားတဲ့ အရာေတြ၊ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာလုိ႔ ေျပာတဲ့အရာေတြကုိ တကယ့္ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အရာေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၿပီးရယူသြားႏုိင္တာေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္ရင္း ေကာင္းတဲ့သူေတြ ျဖစ္လာေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး သူေတာ္ေကာင္းဆုိတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ေရာက္ေအာင္က်င့္ႀကံ ေနထုိင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ပုိင္ဆုိင္ထားႏုိင္တဲ့ ဥစၥာေတြလည္း ရရွိပုိင္ဆုိင္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာခုႏွစ္ပါးအေၾကာင္း တရားတစ္ပုဒ္ ေဟာထုတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
မွန္ပါတယ္။ ကုိယ္ရွာေဖြ စုေဆာင္းထားတာေတြဟာ ေသရင္အကုန္ထားခဲ့ရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ ခဏတာ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ အရာေတြကုိ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားမွာ ရင္းႏွီးေပးျခင္းျဖင့္ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ထားႏုိင္ၿပီး ဘ၀သံသရာမွသည္ နိဗၺာန္အထိ ယူေဆာင္သြားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနတယ္ဆုိတာလည္း ခဏတာ ပုိင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဒီအျပင္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြကုိ အၿမဲကုိယ္ပုိင္ ဥစၥာအျဖစ္ ေျပာင္းၿပီးယူႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနတဲ့ သူေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ပုိင္ဆုိင္ရမယ့္ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာ ခုႏွစ္ပါးကုိ ရယူေနသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာခုႏွစ္ပါးဆုိတာ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ တရားေတြပါပဲ။
သဒၶါဆုိတာ ရတာနာသုံးပါးနဲ႔ ကုသုိလ္ကံ အကုသုိလ္ကံတုိ႔ရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ကုိ ယုံၾကည္မႈျဖစ္ၿပီး သီလဆုိတာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ အလုိလုိ လုံၿခဳံေနရမယ့္ နိစၥသီလေခၚ ငါးပါးသီလ၊ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေစာင့္ထိန္းတဲ့ ဥေပါသထသီလေခၚ ရွစ္ပါးသီလ၊ န၀ဂၤသီလေခၚ ကုိးပါးသီလ စတဲ့့ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ေစာင့္ထိန္းမႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သုတဆုိတာကေတာ့ ေလာကီေလာကုတၱရာ အေထြေထြ ဗဟုသုတ အသိဉာဏ္ (General knowledge) ကုိ ဆိုလုိၿပီး စာဂဆုိတာက ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲ လွဴဒါန္းျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ စာဂဆုိတာ ဒါနလုပ္တာကုိ ေျပာတာပါပဲ။ ငါးခုေျမာက္ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာျဖစ္တဲ့ ပညာက အေထြေထြ ဗဟုသုတ ဉာဏ္ပညာမ်ားကုိ ဆုိတာမဟုတ္ဘဲ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ပညာကုိ ေျပာပါတယ္။ ဆုိလုိတာက တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ သိႏုိင္တဲ့ ခႏၶာကုိယ္ေတြ႕ ဉာဏ္ပညာ (Insight knowledge) လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ ဟိရီက မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ျပဳရမွာ ရွက္ျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရၿပီး ၾသတၱပၸက မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ လုပ္ရမွာ ေၾကာက္တာကုိ ေျပာတာပါ။ ဒီ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ တရားခုႏွစ္ပါးကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့သူကုိသာ သူေတာ္ေကာင္းလုိ႔ ဆုိႏုိင္ၿပီး ဒီဥစၥာခုႏွစ္ပါးဟာလည္း သူေတာ္ေကာင္းမ်ားအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ပ်က္ မပ်က္ဆီးႏုိင္ေတာ့တဲ့ ထာ၀ရ ဥစၥာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ သူေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ သြားရာလမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနျခင္းဟာလည္း ထာ၀ရ မပ်က္ဆီးႏုိင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာမ်ားကုိ ရယူေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနတာဟာ ထာ၀ရ မပ်က္ဆီးႏုိင္မယ့္ ဥစၥာရိကၡာေတြကုိ ထုတ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ပဲြဆင္ႏြဲေနခ်ိန္ဟာ ဒီဥစၥာေတြ အကုန္ရေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ အလွဴပဲြတစ္ခု လုပ္တယ္ဆုိၾကပါစုိ႔..။ ဒီအလွဴပဲြ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ အရင္ဆုံး သဒၶါတရား ရွိမွျဖစ္ပါတယ္။ သဒၶါတရား မရွိဘဲ ဘယ္လုိမွ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါဟာ သဒၶါဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာကုိ ရရွိေနမႈပါပဲ။ အလွဴပဲြမွာ ဘုရားအစရွိတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား၊ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားကို ေကြၽးေမြးဧည့္ခံျခင္းဆုိတဲ့ ဒါနလုပ္ေနတဲ့အတြက္ စာဂဆုိတဲ့ ဥစၥာကုိ ရေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံၿပီးေနာက္မွာ တရားနာ ေရစက္ခ် အမႈကုိ ျပဳတဲ့အခါမွာလည္း သီလေဆာက္တည္မႈ ျပဳတာ၊ ဆရာေတာ္မ်ား ေဟာၾကားတဲ့ အသိဉာဏ္ ဗဟုသုတေတြ ရေနတာ၊ ေမတၱာဘာ၀နာနဲ႔ လြတ္ေျမာက္မႈတရားမ်ားကုိ နာၾကားရင္း ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ပညာေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ဒီလုိ အလွဴဒါန လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကုိ မလုပ္ျဖစ္ပဲ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြပဲ လုပ္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဟိရီဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ သူေတာ္ဥစၥာေတြနဲ႔ ျပည့္စုံေနတာေတြဟာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ တစ္ခုခုကုိ လုပ္ေနျခင္းဟာ အၿမဲမပ်က္ ပ်က္ဆီးျခင္းသေဘာ ရွိေနတဲ့ ခဏတာ ပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားကုိ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ႏုိင္တဲ့ ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲယူေနတာျဖစ္ၿပီး ကုသုိလ္လုပ္ေနဆဲ အခုိက္မွာ ဒီသူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာခုႏွစ္ပါးျဖစ္တဲ့ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ တရားေတြကုိ တစ္ၿပိဳင္တည္း ရေနတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိ အခုိက္အတန္႔ ျပည့္စုံမႈမွ အၿမဲထာ၀ရ ျပည့္စုံမႈမ်ားအျဖစ္ တည္တံ့ေနႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားျဖင့္သာ ေနထုိင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ထားပါေတာ့။ ဒီေနရာမွာ ဘုန္းဘုန္းေျပာခ်င္တာက “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”လုိ႔ ဆုိရာမွာ ဘယ္သူက သူႀကီးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူက ရြာသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဓိက မက်ပါဘူး။ ဘုရားကသာ အဓိကက်ပါတယ္။ ဘုရားကုိ အမွီျပဳၿပီး ေပၚေပါက္လာတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကသာ အဓိကက်ပါတယ္။ သူႀကီးဆုိတဲ့အမည္ ရြာသားဆုိတဲ့ အမည္ေတြထက္ ဘုရားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေကာင္းမႈျပဳျဖစ္ျခင္းက အဓိကက်ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေကာင္းမႈျပဳေနခ်ိန္ဟာ ခဏတာ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ကုိယ္ပုိင္မဟုတ္တဲ့ အရာေတြကုိ သူေတာ္ေကာင္းဆုိတဲ့ အမည္နာမ ေျပာင္းလဲကာ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ႏုိင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ယူေဆာင္ေနျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔အလွဴဟာ အမည္အားျဖင့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အလွဴလုိ႔ ဆုိႏုိင္ၿပီး လွဴဒါန္းမႈကေတာ့ အမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းမႈပဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုကုိ စုေပါင္းညီညာစြာ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ၊ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔ဆုိတဲ့ အမည္နာမကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေကာင္းမႈကုိသုိလ္ ျပဳခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္ ထာ၀ရမပုိင္ဆုိင္တဲ့ အရာေတြကုိ ထာ၀ရပုိင္ဆုိင္ႏုိင္တဲ့ ဥစၥာမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲရယူ ႏုိင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုသုိလ္ပဲြ ျပဳလုပ္ပါ၀င္ ႏြဲဆင္ခဲ့တဲ့ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရီ၊ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာမ်ား ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ေျပးၾကည့္စရာ မလုိပဲ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ သာဓုေခၚႏုိင္စရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က အလွဴကုိ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ “သူႀကီးဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”လုိ႔ ဆုိတာထက္ သူႀကီးေရာ ရြာသားမ်ားပါ ေပါင္းစုၿပီး ေကာင္းမႈျပဳၾကတဲ့ ပြဲပုံစုံမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ “ဘုရားဒကာ သူႀကီးနဲ႔ရြာ”လုိပဲ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။
