လိမ္ညာစြပ္စြဲ သတင္းလႊင့္ခံရျခင္းမ်ားကုိ ၾကံဳေတြ႔ရလွ်င္ မည္သုိ႔ေက်ာ္လႊားရမည္နည္း…

Q. ဘုန္းဘုန္း
တပည့္ေတာ္ လိမ္ညာစြပ္စြဲ သတင္းလႊင့္ခံရျခင္းမ်ားကုိ ၾကံဳေနရပါသည္။ တပည့္ေတာ္ မေျပာသည့္ စကားမ်ားကုိ ေျပာသည္ဟု ဇာတ္လမ္းဆင္ခံရျခင္း၊ တပည့္္ေတာ္ ဘာမွ မနာလုိ မရွိခဲ့၊ မေကာင္း မေျပာခဲ့ဖူးသူမ်ားအေပၚ မနာလုိ ျဖစ္သည္၊ မေကာင္းေျပာသည္ဟု ၾကားလူမ်ားက လိမ္ညာသတင္း လႊင့္ခံရျခင္းမ်ား ၾကံဳရပါသည္။
တပည့္ေတာ္ ငါးပါးသီလကုိ ခါးဝတ္ပုဆုိးသဖြယ္ ၾကိဳးစားေစာင့္ထိန္းလာသည္မွာ ၁၄ ႏွစ္ ေက်ာ္လာျပီ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိေသးသိမ္ေသာ စကားမ်ိဳးမ်ားလည္း မေျပာရရုိး အမွန္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိသုိ႔ အစြပ္စြဲ ခံရသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျခင္း၊ တစ္ပါးသူတုိ႔က မိမိကုိ ထုိစကားမ်ိဳး ေျပာတတ္သည့္ ေသးသိမ္သူအျဖစ္ အထင္မွားခံရမွာ စုိးရွက္ျခင္းမ်ား ျဖစ္မိပါသည္။ ထုိသုိ႔ လိမ္ညာစြပ္စြဲ သတင္းလႊင့္ခံရျခင္းမ်ားကုိ ၾကံဳေတြ႔ရလွ်င္ တပည့္ေတာ္ထက္ သီလသမာဓိပညာ သာလြန္သူမ်ား မည္သုိ႔ ႏွလံုးသြင္းသည္ကုိ သိလုိပါသည္။ ထုိသုိ႔ ေလာကဓံမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရလွ်င္ ဘာလုပ္ရမည္လဲကုိ နည္းနာ ခ်ီးျမွင့္ေပးပါဘုရား။
(ႏုိင္ႏုိင္)


A. မွန္ပါတယ္။ စြပ္စဲြခံရျခင္း၊ အထင္မွားခံရျခင္း၊ အျပစ္ေျပာခံရျခင္း၊ အကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း၊ ခ်ီးမြန္းခံရျခင္း စတာေတြဟာ ေလာကဓံတရားေတြပါ။ ေလာကဓံဆုိတာ ေလာကမွာရွိတဲ့သူတုိင္း မျဖစ္မေန ႀကံဳေတြ႕ရမယ့္ သေဘာေတြပါ။ သာမန္လူမ်ားမေျပာနဲ႔ ဘုရား၊ ရဟႏၲာတုိ႔ေတာင္မွ ဒီလုိစြပ္စဲြခံရျခင္းမွ မလြတ္ကင္းႏုိင္ၾကဘူးဆုိတာ ဘုရားရွင္းအေၾကာင္း၊ ရဟႏၲာမ်ားအေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ ပိဋကတ္စာေပေတြမွာ အမ်ားၾကည့္ေတြ႕ရမွာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္ပဲ တိတၱိတုိ႔ရဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး စြပ္စဲြခံရ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ႕ အဆဲအဆုိ အႀကိမ္းအေမာင္းေတြကုိ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလုိ မဟုတ္မတရား အေျပာခံရ၊ စြပ္စဲြခံရတာေတြဟာ ေလာကဓံတရားေတြပဲလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရသလုိ အကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ၀ဋ္ေတြလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ အကုသုိလ္အက်ိဳးဆက္ ၀ဋ္ေတြဆုိရင္ေတာ့ ျပန္လည္ေပးစပ္ျခင္းျဖင့္ ေက်ေအာင္စပ္ရပါတယ္။ ဒီလုိမွမဟုတ္ သာမန္ႀကဳံရတဲ့ ေလာကဓံသေဘာမ်ိဳးပဲ ဆုိရင္ေတာ့ မတုန္မလႈပ္ ခံႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ရပါမယ္။ အဓိကကေတာ့ အကုသုိလ္ အက်ိဳးဆက္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကဓံတရားေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာေျပာ ကုိယ္ဘက္က မွန္ေန၊ ေကာင္းေနဖုိ႔ပါပဲ။ မွန္ေန၊ ေကာင္းေနဖုိ႔ဆုိတာက ကုိယ္က်င့္တရားေတြ လုံေနဖုိ႔၊ မဟုတ္တဲ့အကုသုိလ္ေတြကုိ မလုပ္မိေနဖုိ႔ပါ။ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနသူေတြဟာ သူမ်ားအထင္ေသးမွာ ကဲ့ရဲ႕စြပ္စဲြခံရမွာ မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ကုိယ္ကဘာမွ မဟုတ္တာလုပ္ထားတာ မရွိလုိ႔ပါ။ ဒီလုိသူမ်ားအထင္ေသး၊ ကဲ့ရဲ႕စြပ္စဲြမွာ ေၾကာက္ေနတတ္တာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈ အားနည္းေနလုိ႔ပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈအားနည္းေနတာဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္က်င့္သီလေတြ အားနည္းေနေသးလုိ႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ယုံၾကည္မႈမ်ားအားေကာင္းေအာင္ ကုိယ့္က်င့္သီလ ကုသုိလ္တရားမ်ား မ်ားေနဖုိ႔အေရးႀကီးပါတယ္။ မဟုတ္တာေတြ၊ မေကာင္းတာေတြ မလုပ္မိဖုိ႔အေရးႀကီးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လူတုိင္းလူတုိင္း ေမြးလာကတည္း ေသတဲ့အထိ ဒီလုိအေကာင္း ေလာကဓံခ်ည္းနဲ႔ပဲ ေနသြားရတာ မဟုတ္သလုိ အဆုိးေလာကဓံခ်ည္းနဲပဲ ေနသြားရတာမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔အလုိလုိ ၿပီးသြားပါလိမ့္မယ္။ အခုိက္အတန္႔ေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ… အဲဒီအခုိက္အတန္႔ ကာလကုိ ကုိယ္က ေက်ာ္လႊားႏုိင္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေလာကဓံေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးၾကတယ္ ဆုိတာလဲ ဒီႀကဳံလာတဲ့ အခုိက္အတန္႔ေလးကုိ မခံႏုိင္လုိ႔ ျဖစ္ၾကတာပါ။ မဂၤလသုတ္မွာ လာသလုိေပါ့.. ဖု႒ႆ ေလာကဓေမၼဟိ စိတၱံ ယႆ နကမၸတိ… စသျဖင့္ ေလာကဓံနဲ႔ ႀကဳံတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ စိတ္ဟာ မတုန္လႈပ္ဘူး၊ စုိးရိမ္မႈကင္းတယ္၊ အညစ္အေၾကးကင္းတယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုရင္ မဂၤလာပါတဲ့.. ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လုိေလာကဓံနဲ႔ ႀကဳံႀကဳံ မတုန္မလႈပ္ ခံႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကဓမၼသုတ္အလုိအရ ေျပာမယ္ဆုိရင္ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား က်င့္သလုိ က်င့္ႏုိင္ရင္ ဒီေလာကဓံကုိ ေကာင္းေကာင္း ခံႏုိင္သြားပါလိမ့္မယ္။ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ေလာကဓံတရားမ်ားနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕တဲ့အခါ လကၡဏာေရး သုံးပါးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊား ၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သိတဲ့အတုိင္းပဲ လကၡာဏာေရး သုံးပါးဆုိတာ မၿမဲျခင္း အနိစၥသေဘာ၊ ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡသေဘာ၊ ကုိယ့္အလုိသုိ႔မလုိက္ သူ႔အလုိလုိျဖစ္ေနတဲ့ အစုိးမရျခင္း အနတၱသေဘာကုိ ေျပာတာပါ။ ပုထုဇင္မ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ အရိယပုဂၢိဳလ္တုိ႔လုိ ေလာကဓံတရား အေပၚ လကၡဏာေရးသုံးပါးနဲ႔ မ႐ႈပြားႏုိင္ေပမယ့္ အရာအားလုံးဟာ မၿမဲျခင္းသေဘာ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ အသိေလးနဲ႔ ေျဖႏုိင္ရင္ အေတာ္အသင့္ ခံႏုိင္ရည္ ရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သတိထားရမွာက အာ႐ုံေနာက္ကုိ စိတ္မလုိက္မိဖုိ႔ပါ။ အာ႐ုံေနာက္ကုိ စိတ္လုိက္တယ္ဆုိတာ အရွင္းဆုံးေျပာရရင္ စကားလုံးေတြေနာက္ကုိ လုိက္ၿပီး မခံစားဖုိ႔ပါ။ စကားလုံးဆုိတာကေတာ့ ပညတ္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ္နဲ႔အဆင္ေျပ သင့္ျမတ္ေနရင္ အေကာင္းေျပာၾကမွာျဖစ္ၿပီး အဆင္မေျပရင္ေတာ့ အျပစ္ေျပာ၊ ကဲ့ရဲ႕အစြပ္စဲြခံရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူေတြဘာပဲ ေျပာေျပာ အဲဒီေျပာတဲ့ စကားလုံးေတြေနာက္ကုိ ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္က လုိက္ၿပီးေတြးေတာ ခံစားမေနဖုိ႔ပါ။ လစ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ပါ။ ဒါလည္းပဲ ၿပီးသြားမွာပဲဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိသာ သံသရာေကာင္းေစဖုိ႔ အေကာင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ေအာင္ႀကိဳးစားေနဖုိ႔ပါ။ စြပ္စဲြေျပာဆုိကဲ့ရဲ႕သူေတြ ဘယ္လုိပဲ ေျပာေနၾကပါေစ ေနာက္ဆုံးသံသရာခရီးသြားတဲ့အခါ ကုိယ့္ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ ေစတနာကံေတြကသာ ကုိယ္နဲ႔တစ္ပါတည္း ပါသြားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိသာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွမၿမဲတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ အခုိက္အတန္႔ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေလာက္ပဲ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ စြပ္စဲြခံရျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း၊ အထင္ေသးခံရျခင္းေတြကုိ လုိက္ၿပီးခံစားမဘဲ အားလုံးကုိ ဥေပကၡာျပဳ လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈအျပည့္ ေပးႏုိင္တဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္က်င့္တရား၊ ကုသုိလ္တရားေတြကုိသာ မ်ားသထက္မ်ား၊ ျပည့္သထက္ျပည့္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေသခ်ာတာက ဘာမွမၿမဲဘူးဆုိတာပါပဲ…

Read more »

တံခါးမ်ားလုံပါေစ…

လူတုိ႔ေနထုိင္ရာ အေဆာက္အဦကုိ အိမ္ဟုေခၚဆုိၿပီး ထုိအိမ္တြင္ တပ္ဆင္ထားသည့္ အဖြင့္အပိတ္လုပ္၍ ရသည့္အေပါက္မ်ားကုိ တံခါးဟု ဆုိ၏။ အိမ္ေနသူမ်ား၏ အလင္းအေမွာင္၊ လုံၿခဳံမႈ၊ မလုံၿခဳံမႈ စသည္မ်ားကုိ အိမ္၏တံခါးမ်ားက တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ ပံ့ပုိးေပးလွ်က္ရွိ၏။ အိမ္တြင္းလုိအပ္ေနသည့္ အေရာင္အလင္းမ်ားကုိ တံခါးမ်ားဖြင့္ေပးျခင္းျဖင့္ ရယူႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အိမ္အျပင္မွ က်ေရာက္လာမည့္ ေလဒဏ္မုိးဒဏ္မ်ားကုိလည္း တံခါးမ်ားပိတ္ေပးျခင္းျဖင့္ အထုိက္အေလ်ာက္ အကာအကြယ္ယူႏုိင္၏။ အိမ္တြင္းေနသူမ်ား၏ လုံၿခဳံေရးကုိလည္း တံခါးမ်ား၏ လုံၿခဳံစိတ္ခ်ရမႈျဖင့္ အာမခံေပးႏုိင္၏။ ထုိ႔အတူ တံခါးမ်ားေၾကာင့္လည္း အိမ္ေနသူမ်ား၊ အိမ္ရွိပစၥည္းဥစၥာမ်ား၏ အႏၲရာယ္သည္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တံခါးသည္ အိမ္၏အဓိကက်သည့္ အခန္းက႑တြင္ ေနရာယူေနျခင္းျဖစ္၏။ တံခါးေကာင္းလွ်င္၊ တံခါးလုံလွ်င္ အိမ္၏လုံၿခဳံမႈလည္း ေကာင္းေနၿပီး တံခါးမေကာင္းလွ်င္၊ တံခါးမလုံလွ်င္ အိမ္၏လုံၿခဳံမႈလည္း စုိးရိမ္ေနရတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အိမ္၏လုံၿခဳံေရး၊ အိမ္ေနသူမ်ား၏ အႏၲရာယ္ကင္းေရးအတြက္ တံခါးမ်ားလုံရန္၊ တံခါးမ်ားေကာင္းရန္ လုိအပ္သည္ဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။

ဗုဒၶစာေပမ်ားတြင္ ခႏၶာကုိယ္ကုိ အိမ္ႏွင့္ဥပမာေပး၍ ဖြင့္ဆုိေဟာေျပာ၊ ေရးသားၾကသည္ကုိ မ်ားစြာေတြ႕ရ၏။ အိမ္တြင္ တံခါးမ်ားရွိသကဲ့သုိ႔ အိမ္ႏွင့္တူသည့္ ခႏၶာကုိယ္တြင္လည္း တံခါးမ်ားရွိ၏။ ထုိတံခါး ကုိ ပါဠိလုိ ဒြါရဟု ဆုိ၏။ အိမ္တြင္ တံခါးမ်ားသည္ အေကာင္းအဆုိးကုိ ဖန္တီးေပးတတ္သကဲ့သုိ႔ ခႏၶာကုိယ္တြင္လည္း ဒြါရမ်ားက အေကာင္းအဆုိးကုိ ျဖစ္ေစ၏။ အိမ္၏တံခါးမ်ား လုံၿခဳံစိတ္ခ်ရလွ်င္ အိမ္သည္လည္း အႏၲရာယ္ကင္းႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ခႏၶာကုိယ္၏ ဒြါရေခၚ တံခါးမ်ားလုံၿခဳံ စိတ္ခ်ရလွ်င္လည္း အိမ္ႏွင့္တူသည့္ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အႏၲရာယ္ကင္းႏုိင္၏။ ခႏၶာကုိယ္၏ တံခါးမ်ား မလုံၿခဳံလွ်င္ကား ထုိတံခါးမ်ားမွတစ္ဆင့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ား၊ အတုိက္အခုိက္မ်ား ၀င္ေရာက္လာတတ္ၿပီး ခႏၶာတည္းဟူေသာ အိမ္ႀကီးကုိ နင္းေျခဖ်က္ဆီး အပုိင္းဆီးသြားတတ္၏။ စင္စစ္ ခႏၶာအိမ္ဟူသည္ အျခားမဟုတ္ နာမ္၊ ႐ုပ္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ အစုအဖဲြ႕ႀကီးပင္ျဖစ္၏။ ဤအစုအဖဲြ႕ခႏၶာအိမ္ႀကီးတြင္ တံခါးေပါက္မ်ားမွ ၀င္ေရာက္လာႏုိင္သည့္ အမႈိက္မ်ား၊ အညစ္အေၾကးမ်ားေၾကာင့္ ခႏၶာအိမ္ႀကီးသည္ တျဖည္းျဖည္း ယုိယြင္းပ်က္ဆီးႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခႏၶာအိမ္ႀကီးတြင္ ထုိအမုိက္မ်ား၊ အညစ္အေၾကးမ်ား ကိန္းေအာင္းခြင့္မရေအာင္ တံခါးမ်ားကုိ လုံၿခဳံေစရန္လုိအပ္သည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ အမိႈက္မ်ား၊ အညစ္အေၾကးမ်ားဟူသည္ အျခားမဟုတ္။ ကိေလသာအမုိက္မ်ား၊ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ခႏၶာကုိယ္၏ တံခါးမ်ားဟူသည္မွာလည္း အျခားမဟုတ္ စကၡဳဒြါရစေသာ ဒြါရေျခာက္ပါး တံခါးမ်ားပင္ျဖစ္၏။ အတိအက် ေဖာ္ျပရလွ်င္
၁။ စကၡဳဒြါရ = မ်က္စိတံခါး
၂။ ေသာတဒြါရ = နားတံခါး
၃။ ဃာနဒြါရ = ႏွာေခါင္းတံခါး
၄။ ဇိ၀ွါဒြါရ = လွ်ာတံခါး
၅။ ကာယဒြါရ = ကုိယ္တံခါး
၆။ မေနာဒြါရ = စိတ္တံခါး ဟူ၍ျဖစ္၏။

မွန္၏။ ဤတံခါးေျခာက္ေပါက္ကုိ လုံၿခဳံေအာင္ထိန္းရန္ လုိအပ္၏။ ဤတံခါးမ်ား မလုံလွ်င္ တံခါးမ်ားမွတစ္ဆင့္ အျပင္အႏၲရာယ္မ်ားျဖစ္သည့္ ကိေလသာမ်ား ၀င္ေရာက္လာၿပီး နာမ္႐ုပ္အစုျဖစ္သည့္ ခႏၶာအိမ္ႀကီးကုိ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သကဲ့သုိ႔ ေလာင္မီးတုိက္သြားတတ္၏။ အရွိန္အဟုန္ျပင္းသည့္ မီးေလာင္ခံသည့္ အိမ္တြင္မည္သည့္ အရာမွ်မက်န္ အကုန္ပါသြားသကဲ့သုိ႔ ကိေလသာမီး အေလာင္ခံရသည့္ ခႏၶာအိပ္သည္လည္း ပစၥဳပၸန္ သံသရာအက်ိဳးအတြက္ ရယူစရာ တစ္စုံတစ္ရာမရွိျဖစ္တတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ သံသရာေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစရန္ ကိေလသာအပူမီးမ်ား ၀င္ေရာက္ႏုိင္သည့္ တံခါးမ်ားကုိ လုံေအာင္ထိန္းရန္ လုိအပ္သည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ထုိတံခါးမ်ားကုိ မည္သုိ႔လုံေအာင္ ထိန္းရမည္နည္း၊ မည္သည့္အရာျဖင့္ ထိန္းရမည္နည္း စသည္ျဖင့္ တံခါးမ်ား လုံၿခံဳေစမည့္နည္းလမ္းသည္လည္း လုိအပ္လာ၏။ ထုိနည္းလမ္းအတုိင္းလည္း လိုက္နာက်င့္ႀကံ အားထုတ္သင့္၏။

စင္စစ္ တံခါးမ်ား လုံေအာင္ထိန္းရန္မွာ မခက္လွေပ။ ထုိတံခါးမ်ား၏ သဘာ၀ အမွန္တရားကုိသာ သိေအာင္ႀကိဳးစားႏုိင္လွ်င္ ထုိတံခါးမ်ား၏ လုံၿခဳံမႈကုိ အလုိလုိ ထိန္းၿပီးသား ျဖစ္ေစ၏။ စကၡဳဒြါရဟူေသာ မ်က္စိတံခါးတြင္ စကၡဳဟူေသာ မ်က္စိ၏ သေဘာအမွန္မွာ ျမင္ျခင္းသေဘာသာရွိ၏။ ထိုမ်က္စိ၏ ျမင္ႏုိင္စြမ္းသည္လည္း အဆင္းကုိသာလွ်င္ ျမင္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမင္ျခင္းသေဘာရွိသည့္ မ်က္စိသည္ အဆင္းကုိသာ ျမင္ႏုိင္စြမ္းရွိသျဖင့္ ျမင္သည့္အခုိက္တြင္ အဆင္းသာျဖစ္သည္ဟူ၍ ျမင္သိစိတ္ကုိ သဘာ၀အမွန္အားျဖင့္ သိေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါက စကၡဳဒြါရဟူေသာ မ်က္စိတံခါးကုိ လုံေအာင္ထိန္းၿပီးသား ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ျမင္ဆဲအခုိက္ ျမင္သိစိတ္ကုိ သိႏုိင္လွ်င္ ထုိျမင္ျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ အျခားမည္သည့္စိတ္၊ မည္သည့္အကုသုိလ္မွ် ျဖစ္ေပၚႏုိင္ရန္ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိသုိ႔ သဘာ၀အမွန္ကုိ မသိသျဖင့္ မ်က္စိျဖင့္ ႐ူပါ႐ုံဟူေသာ အဆင္းအာ႐ုံကုိ ၾကည့္ၿပီး ျဖဴသည္၊ ၀ါသည္၊ နီသည္၊ မည္းသည္၊ လွလုိက္သည့္အဆင္း၊ ၾကည့္ေကာင္းသည့္အဆင္း ၾကည့္မေကာင္းသည့္အေရာင္ စသည့္ တပ္မက္မႈမ်ားလႊမ္းမုိးကာ မိမိၾကိဳက္သည့္ အဆင္းျဖစ္လွ်င္ ေလာဘ၊ မႀကိဳက္သည့္ အဆင္းျဖစ္လွ်င္ ေဒါသစသည့္ ကိေလသာမ်ား ၀င္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ ကိေလသာမ်ား ၀င္ေရာက္လာျခင္းသည္ စကၡဳဟူေသာ မ်က္စိတံခါး၏ မလုံၿခဳံမႈေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိမ်က္စိတံခါး ပြင့္သြားျခင္းသည္ စကၡဳဟူေသာ မ်က္စိ၏ သဘာ၀အမွန္ကုိ မသိျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိမ်က္စိတံခါးကုိ လုံၿခဳံေစရန္ မ်က္စိ၏ သေဘာအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားရမည္သာ ျဖစ္၏။ ျမင္ဆဲအခုိက္တြင္ ျမင္သည္ဟု သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းသည္ မ်က္စိ၏သေဘာ အမွန္ကုိသိေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းျဖစ္ၿပီး မ်က္စိတံခါးကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ထိန္းလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။

ထုိ႔အတူ ေသာတဒြါရဟူေသာ နားတံခါးကုိလည္း ေသာတဟူေသာ နား၏သဘာ၀အမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ လုံျခံဳေအာင္ ထိန္းရမည္ျဖစ္၏။ ေသာတဟူေသာ နား၏ သေဘာအမွန္မွာ ၾကားျခင္းသာျဖစ္၏။ ၾကားျခင္းမွတစ္ပါး အျခားအစြမ္းမရွိေပ။ ၾကားသည္ဆုိရာ၌လည္း အသံကုိသာ ၾကားႏုိင္စြမ္းရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၾကားျခင္းသေဘာရွိသည့္ နားသည္ အသံကုိသာ ၾကားႏုိင္စြမ္းရွိသျဖင့္ ၾကားသည့္အခုိက္တြင္ အသံသာျဖစ္သည္ဟူ၍ ၾကားသိစိတ္ကုိ သဘာ၀အမွန္အားျဖင့္ သိေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါက ေသာတဒြါရဟူေသာ နားတံခါးကုိ လုံေအာင္ထိန္းၿပီးသား ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ၾကားဆဲအခုိက္ ၾကားသိစိတ္ကုိ သိႏုိင္လွ်င္ ထုိၾကားျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ အျခားမည္သည့္စိတ္၊ မည္သည့္အကုသုိလ္မွ် ျဖစ္ေပၚႏုိင္ရန္ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိသုိ႔ သဘာ၀အမွန္ကုိ မသိသျဖင့္ နားျဖင့္ သဒၵါ႐ုံဟူေသာ အသံအာ႐ုံကုိ အာ႐ုံျပဳၿပီး ေကာင္းသည့္အသံ၊ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ရွိသည့္အသံ၊ ဂီတသံ၊ ငွက္ဆုိးထုိးသံ၊ မုိးႀကိဳးပစ္သံ စသည့္ တပ္မက္မႈမ်ားလႊမ္းမုိးကာ မိမိၾကိဳက္သည့္ အသံျဖစ္လွ်င္ ေလာဘ၊ မႀကိဳက္သည့္ အသံျဖစ္လွ်င္ ေဒါသစသည့္ ကိေလသာမ်ား ၀င္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ ကိေလသာမ်ား ၀င္ေရာက္လာျခင္းသည္ ေသာတဟူေသာ နားတံခါး၏ မလုံၿခဳံမႈေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိနားတံခါး ပြင့္သြားျခင္းသည္ ေသာတဟူေသာ နား၏ သဘာ၀အမွန္ကုိ မသိျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိနားတံခါးကုိ လုံၿခဳံေစရန္ နား၏ သေဘာအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားရမည္သာ ျဖစ္၏။ ၾကားဆဲအခုိက္တြင္ ၾကားသည္ဟု သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ ေသာတဒြါရကုိ အမွီျပဳ၍ ျဖစ္လာမည့္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ ဤနည္းသည္သာလွ်င္ ေသာတဒြါရဟူေသာ နားတံခါးကုိ လုံၿခဳံေစမည့္ နည္းျဖစ္၏။

ဤအတူပင္ အျခားေသာ ဃာနဒြါရဟူေသာ ႏွာေခါင္းတံခါး၊ ဇိ၀ွါဒြါရဟူေသာ လွ်ာတံခါး၊ ကာယဒြါရဟူေသာ ကုိယ္တံခါးတုိ႔၏ သေဘာအမွန္ကုိလည္း သိေအာင္ႀကိဳးစား၍ ထုိတံခါးမ်ားကုိ လုံၿခဳံေအာင္ထိန္းရမည္ ျဖစ္၏။ ဃာနဟူေသာ ႏွာေခါင္း၏ သေဘာအမွန္ျဖစ္သည့္ နံျခင္းသည္ အနံ႔ကုိသာ နံျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း နံဆဲအခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ အနံ႔ကုိအမွီျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည့္ အနံ႔ေကာင္းသည္၊ အနံ႔ဆုိးသည္၊ ဟုိအနံ႔၊ ဒီအနံ႔စသည့္ တပ္မက္မႈ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ေပၚေအာင္ ထိန္းလာႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔အတူ ဇိ၀ွါဟူေသာ လွ်ာ၏ သေဘာအမွန္ျဖစ္သည့္ ရသာ႐ုံကုိ ခံစားျခင္းသည္ အရသာကုိသာ ခံစားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ အရသာကုိခံဆဲအခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကဳိးစားျခင္းျဖင့္ အရသာကုိ အမွီျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည့္ ခ်ိဳသည္၊ ခ်ဥ္သည္၊ ငန္သည္၊ စပ္သည္၊ ေကာင္းသည္၊ ဆုိးသည္ စသည့္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ေပၚေအာင္ ထိန္းလာႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ အလားတူပင္ ကာယဟူေသာ ကုိယ္၏ သေဘာအမွန္ျဖစ္သည့္ ထိေတြ႕ျခင္းသည္ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးကုိသာ ထိေတြ႔ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ထိဆဲအခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ အေတြ႕အထိကုိ အမွီျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည့္ ပူျခင္း၊ ေအးျခင္း၊ ႏူးည့ံျခင္း၊ ၾကမ္းတမ္းျခင္း၊ မာျခင္း၊ ေပ်ာ့ျခင္းစသည့္ တပ္မက္မႈ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ေပၚေအာင္ ထိန္းလာႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔သုိ႔ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္တုိ႔၏ အၾကည္ဓာတ္တုိ႔ႏွင့္ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိဟူေသာ အာ႐ုံတုိ႔ ေပါင္းစပ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ နံသိစိတ္၊ အရသာကုိသိစိတ္၊ အေတြ႕အထိကုိသိစိတ္တုိ႔၏ ျဖစ္ဆဲအခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းသည္ ထုိတံခါးမ်ားကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ထုိတံခါးမ်ားမွ ၀င္လာႏုိင္သည့္ ကိေလသာအညစ္အေၾကးမ်ားကုိလည္း တားျမစ္ၿပီးသား ျဖစ္ေန၏။ ဤနည္းသည္သာ တံခါးမ်ားကုိ လုံၿခဳံေစမည့္ နည္းျဖစ္၏။

ေနာက္ဆုံးတစ္ခုျဖစ္သည့္ မေနာဒြါရဟူေသာ စိတ္တံခါးကုိလည္း မေနာဟူေသာ စိတ္၏သေဘာအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ လုံေအာင္ထိန္ရမည္ျဖစ္၏။ မေနာဟူေသာ စိတ္၏ သေဘာအမွန္မွာ ေတြးေတာႀကံစည္ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိထက္ပုိၿပီး အစြမ္းမရွိေပ။ ေတြးေတာႀကံစည္သည္ ဆုိရာ၌လည္း အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ စကၡဳစသည့္ ဒြါရတုိ႔တြင္ မထင္ႏုိင္သည့္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သည့္ အာ႐ုံမ်ားကုိသာ ေတြးေတာႀကံစည္ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ ထုိေတြးေတာႀကံစည္ဆဲအခုိက္ကုိသာ သဘာ၀အမွန္အားျဖင့္ သိေအာင္ႀကိဳးစားႏုိင္ပါလွ်င္ မေနာဒြါရဟူေသာ စိတ္တံခါးကုိ လုံၿခဳံေအာင္ထိန္းႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ ေတြးေတာႀကံစည္ဆဲ အခုိက္၌ ေတြးေတာႀကံစည္စိတ္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားႏုိင္လွ်င္ မေနာဒြါရကုိ အမွီျပဳ၍ အျခားမည္သည့္ အကုသုိလ္စိတ္မွ် ျဖစ္ေပၚႏုိင္ေစရန္ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိသုိ႔ သဘာ၀အမွန္ကုိ မသိသျဖင့္ စိတ္ျဖင့္ ေတြးေတာႀကံစည္မႈကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ျပန္႔လြင့္စိတ္၊ ႀကံစည္စိတ္၊ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ ၀မ္းသာစိတ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္၊ မေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ စသည့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚကာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစေသာ ကိေလသာတရားမ်ားလည္း ၀င္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ ကိေလသာတရားမ်ား ၀င္ေရာက္လာျခင္းသည္ မေနာဒြါရဟူေသာ စိတ္တံခါး၏ မလုံျခဳံမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။ ထုိစိတ္တံခါး မလုံၿခဳံျခင္းသည္ စိတ္၏သေဘာအမွန္ကုိ မသိျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိစိတ္တံခါးကုိ လုံၿခဳံေစရန္ စိတ္၏သေဘာအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားရမည္သာ ျဖစ္၏။ ဤနည္းသည္သာလွ်င္ မေနာဒြါရဟူေသာ စိတ္တံခါးကုိ လုံျခဳံေစမည့္ နည္းျဖစ္၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဒြါရဟူေသာ တံခါးမ်ားေၾကာင့္ ေကာင္းဆုိးတရားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ထုိတံခါးမ်ားကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ထိန္းျခင္းျဖင့္ နာမ္႐ုပ္အစုျဖစ္သည့္ ခႏၶာအိမ္ႀကီးအား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ တံခါးမ်ားမွ မေကာင္းသည့္အာ႐ုံမ်ား မ၀င္ေစဖုိ႔ လုံ႔လျပဳရမည္ျဖစ္၏။ တံခါးမ်ားမွ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံမ်ား၊ ကုသုိလ္တရားမ်ား ၀င္လာႏုိင္ေစရန္ မိမိတုိ႔၏ခႏၶာကုိယ္တံခါးမ်ားကုိ အၿမဲဖြင့္ထားသင့္ေသာ္လည္း ထုိတံခါးမ်ားမွ မေကာင္းသည့္ ကိေလသာအညစ္အေၾကး အမုိက္သ႐ုိက္မ်ား မ၀င္လာေစရန္အတြက္လည္း လုံၿခဳံေအာင္ေစာင့္ထိန္းရမည္ ျဖစ္၏။ သတိတရား၊ ၀ိရိယတရားမ်ားျဖင့္ ထုိတံခါးမ်ားကုိ အၿမဲမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ထားရ ေပမည္။ ထုိကိေလသာ အညစ္အေၾကးမ်ား တံခါးတစ္ခုခုမွ ၀င္လာလွ်င္လည္း ၀င္လာဆဲအခုိက္ ထပ္ၾကပ္မကြာ သိေအာင္ႀကိဳးစားလွ်က္ ေရွ႕ဆက္မ၀င္ႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ရေပမည္။ မည္သည့္တံခါးမွ မည္သည့္အရာမ်ား ၀င္လာသည္ျဖစ္ေစ ထုိအခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားရေပမည္။ ထုိသုိ႔၀င္ဆဲအခုိက္၊ ျဖစ္ဆဲအခုိက္ကုိ သိေနမည္ဆုိလွ်င္ ေရွ႕ဆက္၍ မတုိးႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ဤနည္းသည္ စင္စစ္သဘာ၀အမွန္ကုိ သိေစႏုိင္သည့္ နည္းျဖစ္၏။ သဘာ၀အမွန္ကုိ သိေစသည္ဆုိရာတြင္လည္း ျဖစ္ဆဲအခုိက္၊ ေပၚဆဲအခုိက္ကုိ သိေစျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔၏ ႐ုပ္နာမ္အစုတြင္ ကိေလသာအညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းစင္သန္႔ရွင္းေစရန္ ထုိအညစ္အေၾကးမ်ား ၀င္ေရာက္ရာျဖစ္သည့္ တံခါးမ်ားကုိ လုံၿခဳံေအာင္ သတိတရားျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ထိန္ခ်ဳပ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း..

Read more »

အတြင္းရန္သူ…

မိမိကုိဒုုကၡေပးမည့္သူ၊ ရန္ရွာမည့္သူ၊ အႏၲရာယ္ျပဳမည့္သူကုိ ရန္သူဟု ေခၚ၏။ ထုိရန္သူသည္ အတြင္းရန္သူႏွင့္ အျပင္ရန္သူဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ အျပင္ရန္သူသည္ ေရွာင္တိမ္းရန္ လြယ္ကူေသာ္လည္း အတြင္းရန္သူသည္ ေရွာင္တိမ္းရန္ ခက္ခဲလွ၏။ အတြင္းရန္သူသည္ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္မွ်လုံၿခဳံပါေစ ေရွာင္ပုန္း၍ မရႏုိင္ေပ။ အျပင္ရန္သူသည္ကား ထုိသူရွိသည့္ေနရာမွ ေရွာင္ရွားေကြကြင္း သြားႏုိင္၏။ ထုိသူရွိသည့္ အိမ္၊ ထုိသူရွိသည့္ လမ္း၊ ထုိသူရွိသည့္ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕၊ ရြာ၊ ေတာ၊ ေတာင္ စသည္ျဖင့္ မည္သည့္ေနရာတြင္ရွိရွိ မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ရွားသြားႏုိင္၏။ အတြင္းရန္သူသည္ကား မည္သုိ႔မွ်ေရွာင္ရွား ပုန္းေအာင္း၍ မရႏုိင္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျပင္ရန္သူထက္ အတြင္းရန္သူက ပုိေၾကာက္စရာ ေကာင္းသည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။

သုိ႔ဆုိလွ်င္ အတြင္းရန္သူသည္ မည္သူမ်ားျဖစ္၍ မည္မွ်ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသနည္းဟု ေတြးေတာစရာ ရွိ၏။ ေဖာ္မျပႏုိင္ေအာင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး ဘ၀အဆက္ဆက္ နစ္မြန္းသည္အထိ ဒုကၡေပးႏုိင္သည္ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွတ္သားထားႏုိင္၏။ ထုိအတြင္းရန္သူသည္ အျခားမဟုတ္ ဣႆာႏွင့္ မစၧရိယတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။ ဣႆာသည္ သူတစ္ပါးႀကီးပြားသည္ကုိ မနာလုိျခင္းျဖစ္ၿပီး မစၦရိယဟူသည္ မိမိသႏၲာန္တြင္ ရွိသည့္အရာမ်ားအေပၚ ၀န္တုိျခင္းျဖစ္၏။ ဤအတြင္းရန္သူ ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္သည့္ ဣႆာႏွင့္ မစၦရိယအေၾကာင္းကုိ စာဖတ္သူအမ်ား မွတ္သားနာယူ၊ ဖတ္မွတ္ဖူးၾကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း တင္ျပပုံအားျဖင့္ကား တူညီၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ စာေရးသူအေနျဖင့္လည္း ဤေနရာတြင္ ယင္းအတြင္းရန္သူအေၾကာင္း အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္းေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ ဤအတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ဘ၀တြင္ မည္မွ်ဒုကၡေရာက္ရသည္၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာမည္မွ် ဆင္းရဲႏွင့္ ငရဲခံခဲ့ရသည္ ဆုိသည့္သာဓကကုိသာ အဓိကထား တင္ျပမည္ျဖစ္ၿပီး ထုိသာဓက၀တၳဳကုိ သံေ၀ဂယူကာ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ ထုိသုိ႔မျဖစ္ေစရန္သာ ႀကိဳးစားၾကရန္ တုိက္တြန္းလုိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ တင္ျပလုိသည့္ ၀တၳဳသာဓကမွာ ေလာသကတိႆ ရဟန္းအေၾကာင္းႏွင့္ ထုိရဟန္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ေလာသကဇာတ္ေတာ္အေၾကာင္း ျဖစ္၏။ ဤ၀တၳဳကုိဖတ္ၿပီး သံေ၀ဂဉာဏ္ ပြားႏုိင္ၾကပါေစ၊ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ ထုိရဟန္းကဲ့သုိ႔ မျဖစ္ေစရန္ လုိက္နာက်င့္ႀကံ ႏုိင္ၾကပါေစဟု ဆႏၵျပဳလုိက္ပါ၏။ ေလာသကတိႆရဟန္း အေၾကာင္းကား ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္၏။

ေကာသလတုိင္းအတြင္း အိမ္ေျခတစ္ေထာင္ရွိသည့္ တံငါရြာႀကီးတစ္ရြာတြင္ ေလာသကတိႆ ျဖစ္လာမည့္သူငယ္ ပဋိသေႏၶေနခ်ိန္မွစ၍ တံငါသည္တုိ႔သည္ ငါးမ်ားဖမ္း၍မရ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ ထုိသူငယ္ ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္မွစ၍ ရြာကုိမီးေလာင္ခံရသည္မွာလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္တုိင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏။ ရြာလုံးကၽြတ္ မင္းဒဏ္သင့္သည္မွာလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏။ ထုိအခါ ရြာသားမ်ားမွ ``ငါတုိ႔ရြာသုိ႔ သူယုတ္မာ ေရာက္လာ၍ ျဖစ္ရမည္``ဟု ေတြးေတာကာ သူယုတ္မာကုိ ေဖာ္ထုတ္ရန္ ရြာကုိႏွစ္စု ခဲြလုိက္ၾက၏။ ထုိအခါ ေလာသကတိႆ ပါ၀င္ေနသည့္ အဖဲြ႕သည္ ဆင္းရဲေခါင္းပါး ဒုကၡမ်ားေနၿပီး အျခားအစုမွာ စီးပြားရွာေဖြ ျဖစ္ထြန္းလာ၏။ သုိ႔ျဖင့္ ဆင္းရဲေခါင္းပါးသည့္ အစုကုိ ထပ္မံခဲြလုိက္သည့္ အခါတြင္လည္း ေလာသကတိႆ ပါ၀င္ေနသည့္ အစုသည္ ဒုကၡေရာက္ၿမဲသာ ျဖစ္ေန၍ အဆင့္ဆင့္ ထပ္မံခဲြသြားသည့္အခါ ေနာက္ဆုံးတြင္ ေလာသကတိႆေလာင္းကုိ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားသည့္ မိခင္၏အိမ္သည္ သူယုတ္မာျဖစ္ေၾကာင္း ရြာသူရြာသားမ်ား သိလုိက္ရ၏။ ထုိေၾကာင့္ ၎တုိ႔ကုိ ရြာမွႏွင္ထုတ္လုိက္ၾက၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ေလာသကတိႆကုိ ေမြးဖြားၿပီး ထုိကေလး သြားတတ္သည့္အရြယ္သုိ႔ အေရာက္တြင္ မိခင္သည္ သူငယ္အား ခြက္တစ္ခြက္ကုိေပးကာ စြန္႔ပစ္ထြက္ခြါသြားေလ၏။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ေလာသကတိႆသည္ ေရာက္ရာအရပ္တြင္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္၍ ေတြ႕ရာေနရာတြင္သာ အိပ္ရေလ၏။

တစ္ေန႔တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္သည္ ေလာသကတိႆေလးႏွင့္ လမ္းေပၚတစ္ေနရာတြင္ ေတြ႕ဆုံၿပီး သနားသျဖင့္ ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ေခၚေဆာင္လ်က္ ရွင္သာမေဏျပဳေပးလုိက္ေလ၏။ ထုိ႔ေနာက္ အသက္အရြယ္ျပည့္သည့္အခါ ပဥၥင္းတက္ေပးလုိက္၏။ ရဟန္းဘ၀သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္လည္း အလြန္ဘုန္းကံ နည္းပါးလာဘ္လာဘ ရွားပါးၿမဲျဖစ္ေန၏။ ေလာသကတိႆရဟန္း၏ သပိတ္ထဲသုိ႔ ယာဂုတစ္ဇြန္းမွ် ေလာင္းလွဴ႐ုံျဖင့္ အလွဴရွင္မ်ား၏ စိတ္ထဲတြင္ သပိတ္ႏႈတ္ခမ္း၀အထိ ျပည့္လွ်ံသြားသည္ဟု ထင္ျမင္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလွဴရွင္မ်ားသည္ ေလာသကတိႆရဟန္းကုိ ဆက္မေလာင္းၾကဘဲ အျခားရဟန္းမ်ားကုိသာ ေလာင္းလွဴၾက၏။ သုိ႔ျဖင့္ ေလာသကတိႆရဟန္းသည္ အသက္ရွင္ေန႐ုံမွ်သာ စားေသာက္ရၿပီး အလြန္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းစြာ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခဲ့ရ၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ကား ပရိနိဗၺာန္ျပဳရမည့္ ရက္သုိ႔ေရာက္လာခဲ့ေလေတာ့၏။

ထုိေန႔တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္သည္ အရွင္ေလာသကတိႆကုိေခၚ၍ သာ၀တၳိၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔ ဆြမ္းခံ၀င္၏။ ေလာသကတိႆရဟန္း ပါေနသျဖင့္ ရွိခုိးမည့္သူမရွိ၊ ဆြမ္းေလာင္းမည့္သူမရွိ ျဖစ္ေန၏။ သုိ႔ျဖင့္ ထုိရဟန္းအား ျပန္ေစ၍ ဆြမ္းခံသည့္အခါမွသာ ဆြမ္းမ်ားရၿပီး ထုိဆြမ္းကုိ ေလာသကတိႆထံ ပုိ႔ခုိင္းရ၏။ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ဆြမ္းပုိ႔သြားသူမ်ားသည္ အရွင္ေလာသကတိႆကုိ ရွာမေတြ႕ျဖစ္ေနၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိဆြမ္းမ်ားကုိ မိမိတုိ႔သာစားၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾက၏။ အရွင္သာရိပုတၱရာ ျပန္ၾကြလာသည့္အခါ ေလာသကတိႆရဟန္း ဆြမ္းမစားေၾကာင္း သိရေသာ္လည္း အခ်ိန္ကား လြန္ေနၿပီျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖင့္ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ေကာသလမင္းထံမွ စတုမဓုအလွဴခံ၍ ထုိစတုမဓု ေပ်ာက္ကြယ္မသြားရေလေအာင္ သပိတ္ကုိ မိမိလက္ျဖင့္ကုိင္ထားၿပီး ေလာသကတိႆရဟန္းအားစားေစ၏။ ထုိစတုမဓုကုိ ဘုဥ္းေပးၿပီး ေလာသကတိႆရဟန္း ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားခဲ့၏။

ထုိ႔အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေလာသကတိႆမေထရ္၏ ဘုန္းကံနည္းပါးမႈ၊ လာဘ္လာဘေခါင္းပါးမႈမ်ားႏွင့္ ထုိသုိ႔ ဘုန္း၊ လာဘ္နည္းသူျဖစ္ေသာ္လည္း အရိယာတုိ႔၏ တရားျမတ္ကုိ ရရွိခဲ့မႈမ်ားႏွင့္ အေၾကာင္းျပဳ စပ္လ်ဥ္း၍ ေအာက္ပါအတုိင္း ေလာသကတိႆ၏ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ဆက္လက္ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။

ကႆပ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ သူၾကြယ္တစ္ဦးကုိ အမွီျပဳ၍ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသုံး ေနထုိင္ေတာ္မူ၏။ တစ္ေန႔တြင္ ရဟႏၲာတစ္ပါးသည္ ထုိသူၾကြယ္အိမ္သုိ႔ ၾကြေတာ္မူ၏။ သူၾကြယ္လည္း ထုိရဟႏၲာမေထရ္ကုိ အလြန္ၾကည္ညိဳသျဖင့္ ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၿပီး မိမိကုိးကြယ္သည့္ ေက်ာင္းသုိ႔ၾကြေရာက္ သီတင္းသုံးရန္ ေလွ်ာက္ထား၏။ ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္သည့္အခါ သူၾကြယ္ကုိးကြယ္သည့္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ အလာပ သလာပ စကားေျပာေနစဥ္ အာဂႏၲဳရဟန္းအား ယေန႔အတြက္ ဆြမ္းကုိ မည္သည့္အရပ္မွ ဘုဥ္းေပးလာခဲ့ေၾကာင္း ေမးစမ္းေတာ္မူသျဖင့္ အာဂႏၲဳမေထရ္မွ အရွင္ဘုရားဒကာ သူၾကြယ္လွဴဒါန္းသည့္ ဆြမ္းကုိစားခဲ့ေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္လုိက္၏။

ညေနခ်မ္းသုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ သူၾကြယ္သည္ ေက်ာင္းသုိ႔လာၿပီး မနက္ျဖန္နံနက္တြင္ မိမိအိမ္ဆြမ္းဘုဥ္းေပး ၾကြၾကရန္ ပင့္ေလွ်ာက္၍ ျပန္သြားေလ၏။ ထုိအခါ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ ``ဒီအာဂႏၲဳကုိယ္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာ ၾကာၾကာေနပါက ၾကာရင္ သူၾကြယ္ဟာ ငါ့ကုိေတာင္ အေရအတြက္ထဲ ထည့္ေတာ့မည္မဟုတ္၊ ဒီကုိယ္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာၾကာၾကာ မေနႏုိင္ေအာင္ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မယ္``ဟု ႏွလုံးသြင္း ႀကံစည္၏။ သုိ႔ျဖင့္ ေနာက္ေန႔ ဆြမ္းစားၾကြခ်ိန္ ေရာက္သည့္အခါ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ အာဂႏၲဳရဟန္း အိပ္ရာမွႏုိးေအာင္ မႏိႈးဘဲ မိမိတစ္ပါးတည္း ဆြမ္းစားၾကြသြားေလ၏။ အိမ္ေရာက္၍ သူၾကြယ္ကေမးသည့္အခါ ``ဒကာေတာ္… ဘုန္းႀကီးဟာ အာဂႏၲဳရဟန္းကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏိႈးပါတယ္၊ သူႏုိးဖုိဆုိၿပီး ေက်ာင္းမွာရွိတ့ဲ စည္ႀကီးကုိလည္း ထုိးပါတယ္၊ တံခါးကုိလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခါက္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒကာ့ကုိယ္ေတာ္က မႏုိးဘူး``ဟု ျပန္လည္ေျပာၾကား၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္း၌က်န္ေနခ့ဲသည့္ အာဂႏၲဳမေထရ္သည္ ဆြမ္းခံခ်ိန္ေရာက္သျဖင့္ ဆြမ္းခံၾကြရန္ အျခားတစ္ေနရာသုိ႔ စ်ာန္ျဖင့္ၾကြသြားေလ၏။

သူၾကြယ္သည္ ေက်ာင္းထုိင္မေထရ္အား ေထာပတ္၊ ပ်ား၊ သကာတုိ႔ျဖင့္ ေပါင္းးစပ္ထားသည့္ ဃနာဆြမ္းကုိကပ္ၿပီး အာဂႏၲဳရဟန္းအတြက္လည္း သပိတ္အျပည့္ ေလာင္လွဴေပးလုိက္၏။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ ``အာဂႏၲဳကုိယ္ေတာ္ဟာ ဒီဃနာဆြမ္းကုိသာ ဘုဥ္းေပးရရင္ ဆဲြထုတ္တာေတာင္ ေက်ာင္းကသြားမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး``ဟုေတြးၿပီး မီးေလာင္ျပင္တြင္ သြန္ပစ္ထားခဲ့၏။ ေက်ာင္းထုိင္မေထရ္ ေက်ာင္းသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ အာဂႏၲဳရဟန္းကုိ မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ ထုိအခါမွသာ ``ဒီအာဂႏၲဳ ရဟန္းဟာ ဧကန္မုခ် ရဟႏၲာျဖစ္ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ငါ့အႀကံအစည္ကုိသိၿပီး တစ္ျခားထြက္သြားတာ ျဖစ္မယ္၊ ငါဟာ ၀မ္းတစ္ထြာေၾကာင့္ မျပဳသင့္တာကုိ ျပဳမိခဲ့ၿပီ``ဟု ေနာင္တရမဆုံး ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ထုိအကုသုိလ္ေၾကာင့္ပင္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည့္အခါ ငရဲ႕သုိ႔ လားေရာက္ရေလေတာ့၏။

ငရဲတြင္ ႏွစ္သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ ငရဲမွလြတ္ေသာအခါတြင္လည္း ဘ၀ေပါင္းငါးရာစီ ဘီလူးႏွင့္ ေခြးျဖစ္ရျပန္၏။ ေခြးဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လာၿပီးခ်ိန္တြင္ သူသည္ မိတၱ၀ိႏၵကဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သူဆင္းရဲမ်ိဳး၌ ျဖစ္လာခဲ့၏။ မိတၱ၀ိႏၵကကုိ ေမြးလာသည့္အခ်ိန္မွစ၍ သူ၏မိဘတုိ႔သည္ လြန္စြာပင္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ၾကရသျဖင့္ သူ႔အား အိမ္မွႏွင္ထုတ္လုိက္ၾက၏။ သုိ႔ျဖင့္ မိတၱ၀ိႏၵကသည္ ဗာရာဏသီျပည္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဘုရားေလာင္းသည္ ဗာရာဏသီျပည္၏ ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးအျဖစ္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေနခ်ိန္ ျဖစ္၏။ မိတၱ၀ိႏၵကလည္း ဘုရားေလာင္း ဆရာႀကီးထံတြင္ ပညာသင္ယူ၏။ ပညာၿပီးဆုံးသည့္အခါ နယ္စြန္နယ္ဖ်ား ရြာငယ္ေလးရွိ ဆင္းရဲသူအမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ကာ သားႏွစ္ေယာက္ထြန္းကားေလ၏။ ထုိရြာငယ္ေလးမွာ မိတၱ၀ိႏၵကေရာက္လာခ်ိန္မွစၿပီး မင္းဒဏ္ခုႏွစ္ႀကိမ္သင့္ကာ၊ မီးခုႏွစ္ႀကိမ္ ေလာင္သည့္အျပင္ တစ္ဘက္ဆည္ ကန္ႀကီးသည္လည္း ထူးျခားစြာ ခုႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ ႀကိဳးေပါက္ေလ၏။ ထုိအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ မိတၱ၀ိႏၵကကုိ ရြာမွ ႏွင္ထုတ္လုိက္ၾက၏။

မိတၱ၀ိႏၵကသည္ သားမယားတုိ႔ကုိ ေခၚ၍ထြက္လာခဲ့စဥ္ ေတာအုပ္တစ္ခုသုိ႔ အေရာက္တြင္ သားႏွင့္မယားကုိ ဘီလူးမ်ား ဖမ္းယူစားေသာက္ျခင္း ခံခဲ့ရ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေတာအုပ္မွ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ေျပးလာခဲ့ရာ ဂမၻီရဟုေခၚသည့္ သေဘၤာဆိပ္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ထုိမွ သေဘၤာႀကဳံစီး၍ လုိက္လာခဲ့ရာ ခုႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ သူစီးလာသည့္ သေဘၤာမွာ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားခဲ့၏။ ဤတြင္ သေဘၤာသားမ်ားသည္ သေဘၤာေပၚတြင္ လူယုတ္မာ ပါလာ၍ျဖစ္မည္၊ လူယုတ္မာကုိ မဲခ်၍ ရွာေဖြၾကဟုဆုိသျဖင့္ မဲခ်ရွာေဖြရာ မိတၱ၀ိႏၵသည္ ခုႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ မဲေပါက္ေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူအား ၀ါးစည္တစ္ခုကုိေပး၍ သမုဒၵရာထဲတြင္ ခ်ထားခဲ့ၾကရ၏။ ထုိအခါမွသာ သေဘၤာမွာ ေရြ႕လ်ားသြားေလေတာ့၏။

သမုဒၵရာထဲတြင္ တေရြ႕ေရြ႕ေမ်ာေနေသာ မိတၱ၀ိႏၵကသည္ သမုဒၵရာေရျပင္ေပၚ၌ ဖန္ဗိမာန္တြင္ ၿပိတၱာနတ္သမီး ေလးေယာက္၊ ေငြဗိမာန္တြင္ ၿပိတၱာနတ္သမီး ရွစ္ေယာက္၊ ပတၱျမားဗိမာန္တြင္ ၿပိတၱာနတ္သမီး တစ္ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္၊ ေရႊဗိမာန္တြင္ သုံးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေသာ နတ္မိမယ္တုိ႔ႏွင့္ ေပ်ာ္စံခဲ့ရ၏။ ဤသုိ႔ ခံစားရျခင္းသည္ ကႆပဘုရားရွင္ လက္ထက္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့ဖူးသည့္ သီလ၏ အက်ိဳးဆက္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ၿပိတၱာနတ္သမီးမ်ားသည္ သူအားဘယ္မွမသြားရန္ တားေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးတြင္ ထုိဗိမာန္မ်ားမွ ထြက္လာခဲ့ရာ ဘီးလူးမ်ားေနေသာ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ထုိကၽြန္းတြင္ ဘီးလူးမတစ္ေယာက္သည္ ဆိတ္မအသြင္ျဖင့္ ကၽြန္းေပၚတြင္ သြားလာေန၏။ မိတၱ၀ိႏၵကလည္း ဆိတ္သားစားလိုသျဖင့္ ထုိဆိတ္မေျခေထာက္ကုိ ဖမ္းကုိလုိက္ရာ ဆိတ္မသည္ ဘီးလူမအသြင္ေပၚၿပီး သူ႔အားခ်ီေျမွာက္၍ လႊင့္ပစ္လုိက္ရာ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕ က်ဳံးျပင္ဘက္ရွိ ဆူးၿခဳံေပၚသုိ႔ က်ေရာက္ခဲ့ေလ၏။ မိတၱ၀ိႏၵက သတိယ၍ ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ မိမိပတ္၀န္းက်င္တြင္ အစာစားေနေသာ မင္းႀကီး၏ ဆိတ္မမ်ားကုိ ျမင္ရသည့္အခါ ``ငါကုိ ဒီေနရာေရာက္ေအာင္ ဆိတ္မက ပစ္ခ်ေပးလုိက္တာ၊ အခုဒီမွာ ရွိတဲ့ဆိတ္မေျခေထာက္ကုိ ဖမ္းကုိင္ရင္ သမုဒၵရာထဲမွ ဗိမာန္ရွင္မ်ားထံ ျပန္ေရာက္သြားႏုိင္တယ္``ဟု ေတြးၿပီး ဆိတ္မ၏ ေျခေထာက္ကုိ ဖမ္းကုိင္၏။ ထုိအခါ ဆိတ္မသည္ လန္႔ေအာ္သျဖင့္ ဆိတ္ေက်ာင္းသားမ်ား ေရာက္လာၿပီး ဆိတ္သူခုိးအျဖစ္ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရကာ ႐ုိက္ႏွက္၍မင္းႀကီးထံ ေခၚေဆာင္သြားၾကေလ၏။ ထုိ႔သုိ႔သြားစဥ္ လမ္းတြင္ ဘုရားေလာင္းသည္ တပည့္ငါးရာတုိႏွင့္အတူ ေရခ်ိဳးရန္ထြက္လာရာ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္လာသည့္ မိတၱ၀ိႏၵကကုိ ေတြ႕ျမင္မွတ္မိၿပီး မိမိတပည့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ၾကရေၾကာင္း အက်ိဳးအေၾကာင္းေမး၍ ေနာက္ဆုံးတြင္ ဆရာႀကီးသည္ မိတၱ၀ိႏၵကအား မိမိထံထားခဲ့ရန္ ေတာင္းဆုိလက္ခံလုိက္၏။

ဆရာႀကီးသည္ မိတၱ၀ိႏၵကအား ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေပ်ာက္ေနခဲ့ရျခင္း အေၾကာင္းကုိ ေမးျမန္းသျဖင့္ မိတၱ၀ိႏၵကမွ ဘ၀အမ်ိဳးအမ်ိဳး အဖုံဖုံ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပေလ၏။ ထုိအခါ ဆရာႀကီးက အက်ိဳးစီးပြားကုိ လုိလားသူတုိ႔၏ ဆုိဆုံးမမႈကုိ မနာခံယူသူသည္ ဤသုိ႔ ဆင္းရဲဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရၿမဲျဖစ္ေၾကာင္း ဆုံးမေတာ္မူ၏။ မိတၱ၀ိႏၵကသည္ ထုိဘ၀မွ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ က်င္လည္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးဘ၀တြင္ ေလာသကတိႆအျဖစ္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာသနာတြင္ ရဟန္းဘ၀ျဖင့္ နိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူေလသတည္း။

အထက္ပါ ၀တၱဳသာဓကမွာ အတြင္းရန္သူျဖစ္သည့္ မနာလုိမႈ ဣႆာ၊ ၀န္တုိမႈ မစၦရိယမ်ားေၾကာင့္ ဘ၀တြင္ ဆင္းရဲဒုကၡေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ က်င္လည္ခံစားခဲ့ရသည့္ ေလာသကတိႆမေထရ္၏ ပစၥဳပၸန္အေၾကာင္းႏွင့္ အတိတ္အေၾကာင္းမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ဤသာဓက၀တၳဳကုိ ဖတ္႐ႈၿပီး မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ အလြန္အမတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ အတြင္းရန္သူမ်ားကုိ နည္းသထက္နည္းရန္ သတိတရားျဖင့္ ဆင္ျခင္သမႈ ျပဳႏုိင္ၾကပါေစ၊ ထုိတရားမ်ား မိမိသႏၲာန္တြင္ မကိန္းေအာင္းေစရန္ ႀကိဳးစားက်င့္ႀကံ အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစဟု…

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား